Cobra Verde (1987)

Hoewel ik niet helemaal weet wat je met de eerste zin bedoelt xav, kan ik me de rest van je post wel voorstellen. Film is bijzonder afstandelijk. Verhaal wordt matig verteld en Herzog lijkt zich te verliezen in het groteske. Dit laatste zorgt echter ook wel voor de interessante aspecten aan deze film en voor enkele prachtige scenes, maar het is een onsamenhangend geheel. Fitzcarraldo en Aquirre der Zorn Gottes, waren vele malen sterker. Als je daar een intense rol van Kinski bij optelt, kom ik toch nog uit op een 3,5 sterren beoordeling.

Na de kritiek van Jeroen123 eigenlijk niets meer toe te voegen. Als personage wordt Cobra Verde nauwelijks geïntroduceerd, waarna zijn lotgevallen inderdaad bijzonder bizar aandoen. Het lijkt alsof Herzog zich nauwelijks voor de plot heeft geïnteresseerd, maar veeleer een excuus zocht om ergens in West-Afrika lokale gebruiken te kunnen filmen. Van post-kolonialisme was er anno 1987 duidelijk nog geen sprake, integendeel: gaan hier honderden Afrikanen moedwillig uit de kleren, of maakt Herzog van hun onbekendheid met de reikwijdte van zijn medium misbruik om ze zogenaamd authentiek te kunnen vastleggen? Finaal lijkt het alsof ‘Cobra Verde’ gewoonweg naar het slotbeeld toewerkt: Klaus Kinski en diens Sisyphusarbeid…of nog: de onmogelijkheid van de mens om van zijn lot weg te lopen, vooral als dat door andere, overstijgende krachten gedicteerd wordt, hetzij ingegeven door financiële motieven, hetzij door spirituele. Hoezeer Cobra Verde (wie heeft die naam in godsnaam bedacht?) ook een vrijbuiter lijkt, aan dergelijke dynamieken ontsnapt niemand. Zelfs niet de meest gevreesde bandiet van Zuid-Amerika. Dit gezegd zijnde, 'Cobra Verde' is een regelrechte miskleun, hoewel Herzog ook nu weer beelden op het netvlies brandt. Zoals Kinski, eenzaam over zijn correspondentie gebogen, aan een ellenlange lege tafel, tussen vier beschimmelde muren. Als afbeelding van Schopenhauers tragische geworpenheid als mens kan dat tellen, niet? 2*