beoordeling van films: wat weegt zwaarder: objectiviteit of subjectiviteit

Dat ondersteund precies mijn stelling. Objectieve meningen bestaan niet.

Een mening heeft weinig met feiten te maken. Als iedereen hier objectief zou stemmen dan zou het een erg saaie boel worden.

Ik denk dat de manier waarop ToniMono films waardeert inderdaad objectiever is dan de andere methode die hij beschrijft en kan me er op zich goed in vinden. Maar uiteindelijk blijft het een persoonlijke waardering, die per definitie subjectief gekleurd is.

als we allemaal 100% objectief zouden stemmen dan zouden we allemaal hetzelfde cijfer geven en hetzelfde commentaar, want als je ook maar iets anders zegt dan is je eigen mening erin verwerkt, en je eigen mening is een mengeling van feiten en gevoelens.....het komt er op neer dat je wel objectief kan proberen te zijn maar uiteindelijk zal je dat nooit echt kunnen worden, want bij alles wat je doet of zegt; je mening zal er invloed op hebben....en je kan jezelf, wie je bent, wat je denkt etc niet uitschakelen en wegtoveren.

je eigen mening geven die ook gebaseerd is op je gevoelens is prima, dat moet juist, maar je moet het niet uit de hand laten lopen, ik bedoel iemand die zegt bad boys II is een super toffe film echt leipe gruwelijke brute shit ouwe, kgeef hem 5* man! dan ben je duidelijk blind voor de feiten.

Dat bedoelde ik dus ook te zeggen. Je hebt volgens mij wel verschillende gradaties, maar geen 100 % objectiviteit.

Och, als iemand oprecht Bad boys 2 een van de beste films die hij ooit zag vindt, moet hij gewoon 5 sterren geven.

Objectiviteit is zelfs onzinnig om naar te streven.

bij Memento (2000):

In niemands geval; anders was het geen mening.

Het woord objectief en mening zijn twee verschillende woorden en hebben dus twee verschillende betekenissen. Hierboven worden ze helaas af en toe met elkaar verwisseld.

Gaan we nog een keer...(voor de liefhebbers)

Van Dale zegt dit over "objectief":zich bepalend tot de feiten, niet beïnvloed door eigen gevoel of door vooroordelen.

Van Dale zegt dit over mening: wat men van iemand of iets vindt, hoe men oordeelt.

Een objectieve mening is dus weldegelijk mogelijk. Een goed voorbeeld is een cijfer voor een proefwerk (op basis van feiten een oordeel)

Ee film is geen proefwerk, maar een kunstvorm waarbij meerdere interpretaties mogelijk zijn.

kos schreef:

(quote)

En als jij een film kijkt ben je niet beinvloed door eigen gevoel of vooroordelen?

Gevoelens wel (ben niet van beton), maar bevooroordeeld ben ik nimmer! En dan heb ik het puur en alleen over het kijken. Bij het oordelen (sterren toekennen) zul je bij mij dus geen tegenstrijdigheden tegenkomen zoals: ik vond 'm erg goed bla bla 2 sterren, of ik vond 'm slecht bla bla bla 3,5 sterren. Vanwege dit soort merkwaardig stemgedrag heb ik de topic opgestart en het is goed dat daar eens over gedisscussieerd wordt.

1) Heb ik ook nimmer beweerd.

2) Mee eens.

bij Memento (2000):

Je zit net te beweren dat je films een objectief cijfer geeft.

p.s. Kan dit niet naar een ander topic verplaatst worden?

In mijn (papieren 13e editie) Van Dale staat mening nogal anders en veel uitgebreider uitgelegd dan jouw verklaring, maar dat doet er verder niet toe.

Een beoordeling is om te beginnen al niet altijd hetzelfde als een mening. Een proefwerkcijfer kan ik echt niet als een mening beschouwen.

Je geeft in ieder geval al zelf toe dat jouw gevoel meespeelt in je beoordeling. Dat betekent dus dat jouw mening al niet meer objectief is. En ook niet meer of minder objectief dan die van mij of die van Roda (om een voorbeeld te noemen van iemand die oprecht zijn subjectieve mening over films geeft, terwijl ik het er bijna nooit mee eens ben).

Het ene zeggen en het andere in je sterrenwaardering geven is weer iets totaal anders. Dan ben je gewoon inconsequent of slordig.

Welke een lariekoek. Hoe jij uit van dale denkt te kunnen ahlen dat een objectieve mening mogelijk is, is me een raadsel. En die link naar dat rapportcijfer ook. Als het op basis van feiten gegeven is, is er geen sprake van een mening. Als er een cijfer is gegeven voor iets anders (bijvoorbeeld bij een tekening) is er van objectiviteit geen sprake meer.

Tuurlijk, als leraar probeer je het zo breed mogelijk te zien; verder kijken dan je eigen smaak. Maar da's nog niet objectief. En nauwelijks een echte mening.

Een "feitelijke mening" bestaat dat dan ook? Of kan je ook je mening geven op een feit?

[quote]kos schreef:

bij Memento (2000):

Je zit net te beweren dat je films een objectief cijfer geeft.

Ik heb je opmerking "een film is geen proefwerk" even te letterlijk genomen. Voor het toekennen van sterren houd ik de volgende methode aan. 0,5 ster = zeer slecht ( 1 punt)

1 ster = slecht ( 2 punten)

1,5 ster = zeer onvoldoende (3 punten)

2 sterren = onvoldoende ( 4 punten)

2,5 sterren = matig (5 punten)

3 sterren = voldoende ( 6 punten)

3,5 sterren = ruim voldoende ( 7 punten)

4 sterren = goed ( 8 punten)

4,5 sterren = zeer goed (9 punten)

5 sterren = uitmuntend (10 punten)

Hoe ik aan zo'n waardering kom veronderstel ik inmiddels als bekend. Kort gezegd komt dit er op neer dat mijn persoonlijke voorkeur/smaak ondergeschikt is aan items als acteerwerk, originaliteit etc etc. Meerdere wegingsfactoren dus. Die wijze van waarderen hoeft niemand te volgen. Wat ik wel mag verwachten is al men een film als goed waardeert, men ook 4 sterren toekent.

Kun je daar iets mee?

Zowel acteerwerk als originaliteit zijn niet objectief vast te stellen en sterk afhankelijk van je persoonlijke, subjectieve gevoel.

Neem nou bijvoorbeeld Jack Nicholson in The Shining. Ik vind hem daar fantastisch, maar er zijn ook zat mensen die hem daar een overacterende dwaas vinden.

Ik vind Rounders een film die ten onder gaat door een enorm gebrek aan originaliteit, daar zijn veel mensen het ook niet mee eens.

Je hebt feiten en je hebt een mening over feiten. Het is bijvoorbeeld een feit dat de camera in Festen nogal bewegelijk is. Sommige mensen zullen dan vinden dat Festen slecht camerawerk heeft, anderen vinden dat het camerawerk je juist dieper in het verhaal zuigt.

Kortom: iedere mening is subjectief.

Zelfs dat kun je niet zomaar stellen.

Geen idee hoe je dat hard wil maken.

Originaliteit geeft mij soms het gevoel dat men te weinig inspiratie heeft voor een goed verhaal of dat men de moeite er niet wil voor opbrengen. (Dit is te vergelijken met die afschuwelijke gedrochten en die te eenvoudige "kunstwerken/schilderijen" die men hedendaags moderne kunst noemt. Origineel zeker wel, maar daarvoor goed en mooi? Te lui om iets fatsoenlijk neer te kladden noem ik dat).

Acteurs moeten me al irriteren voordat ik daarvoor punten begin af te trekken.

Mijn “smaak” houd ook rekening met acteerprestaties, decor en muziek. Dat is bij iedereen zo. Zijn een van deze zaken slecht dan gaat het je storen en knabbelt het aan je “smaak”.

En volgens mij is het niet meer dan logisch als je een film vervelend, saai of barslecht vind, dat je hem dan ook lage punten toekent. Dan hebben factoren zoals muziek,decor,acteren, enz. blijkbaar niet veel bijgedragen tot het interessant maken van de film.

Nu is de vraag ofdat een gevoel objectief kan zijn ...

waar kunt ge eigenlijk de smilies terugvinden?

En dus is het nutteloos en compleet onzinnig om films obectief te beoordelen. Case closed.

Inderdaad

Boven alles is het vooral onmogelijk.

Broehahahahahaha...

Objectieve waardering ... het doet pijn aan m'n ogen Moest het al bestaan zou de Matrix met 2* overbedeeld zijn trouwens.

Da's trouwens ook een mooie. Betekent dit dan ook dat een zogenaamde rip-off het gevolg is van een teveel aan inspiratie ?