beoordeling van films: wat weegt zwaarder: objectiviteit of subjectiviteit

Ik bedoel niet de originaliteit in een verhaal, maar originaliteit zoals dat systeem in memento.

Is niet eens origineel in Memento, maar kom

zoals sommigen hier al geschreven hebben, geloof ik ook niet in een objectieve waardering. En dat iemand een film goed vindt en dan maar 2** geeft, zou ook kunnen liggen aan zijn/haar manier van sterren geven, misschien is 3*** een superfilm en zo verder. Ik geef toe dat dit vergezocht is en ook ik denk dat 2** staat voor: Close, but no cigar.

Wat ik hier geleerd heb in de tijd dat ik hier rondhang (toch al weer een aardig tijdje) dat je opzoek gaat naar mensen die een zelfde filmsmaak en waardering hebben als jijzelf, en daar opaf gaat.

En als je lang genoeg rondhangt leer je ook de waardering van anderen te vertalen in je eigen waarderingsysteem.

Maar objectiviteit bestaat niet. Iedereen heeft een ander beginpunt, kijkt op een andere manier en hanteert een andere waarderingslat.

Kijkt de ene vooral naar wat een film met hem doet (sfeer dus), daar gaat een ander voor de logica in een verhaal.

En bij hun waardering hebben beiden gelijk in hun waardering, want dat is het namelijk, hun waardering.

Mooi gezegd, mag voor mijn part ingekaderd en op de homepage gezet worden

Dit maakt me wel erg benieuwd. Welke argumenten haalde hij daarvoor aan ?

Voornamelijk, welke reden zou een persoon hebben om dat te doen ?

Juist, naar dit topic was ik ook opzoek.

De argumenten zou ik niet zo weten maar de reden lijkt me niet moeilijk om te verzinnen:

namelijk om een zo breed mogelijk publiek inzicht te kunnen geven over de kwaliteit van een bepaalde film zonder dat het smaakgevoelige aspect de overhand krijgt.

Het voert me nu wat ver om in te gaan op die discussie (geen tijd), maar bij de startavond was dat ook mijn vraag en bewering dat het niet kon.

Gaandeweg de cursus ben ik ervan overtuigd geraakt dat het wél kan. Het was sowieso leuk om de cursus te doen, om Peter van Bueren eens mee te maken, maar Utrecht zal je wel te ver weg zijn (hij wordt regelmatig gegeven in het Louis Hartlooper Complex).

En om Peter zijn broodwinning niet op de tocht te zetten zal ik niet alle geheimen verklappen. Ik kom er snel op terug!

Enne blijkbaar heb ik niks opgestoken, want het is blijkbaar nog niemand opgevallen dat ik (en kappeuter die ik daar ontmoet heb) van die prachtige objectieve filmbesprekingen schrijven

Naast dat het beoordelen van een film een kwestie van eigen smaak is, gaat recenseren via taal en taal is per definitie subjectief. Via uitspraken over de film gebruik je termen en begrippen die altijd samenhangen met bepaalde waarden. Hoe graag je ook algemeen wil zijn, is het praktisch onmogelijk door de notie van subjectiviteit die met taal samenhangt.

Maar is een aspect van een film "een kwaliteit" als het niet gesmaakt wordt door iemand ?

Veel feitelijke kwaliteiten zijn er ook niet, behalve dan "het eerst zijn" in bepaalde zaken. Ik ben dus erg benieuwd wat er uit voortkomt.

(en inderdaad Mochizuki Rokuro, van die objectieve recensies nog niet veel gemerkt. Zo vind ik Sakaguchi in Versus geweldig z'n rol vervullen ). Benieuwd wat je te vertellen hebt als je even wat meer tijd hebt.

Eens met Respekked, je kunt objectiviteit echter wel benaderen door je bij het recenseren van vorm, inhoud en totstandkoming van films zoveel mogelijk te beperken tot feitelijkheden.

Je kan je ook afvragen of het wel wenselijk is dat recensies objectief zijn.

Veel recensies in dat genre vervallen heel snel in het beschrijven van het plot, aanhalen van de lengte, trivia over de shoot en het tot stand komen van de film etc etc.

Daarom niet altijd oninteressant, maar ook niks wat ik zoek in een recensie.

Volgens mij is de mens ook niet geschikt om op objectieve wijze een film te beschrijven zodat een lezer eenduidig kan bepalen of de karakteristieken van de film hem aanspreken.

Zo kan je wel zeggen dat er weinig plottwists zitten in een film, dat er veel lange shots zitten in een film, dat er weinig dialoog zit in een film, ... maar geen enkel criteria op zich, nog combinaties van die criteria geven uitsluitsel in het goed/slecht vinden van een film.

Geen uitsluitsel inderdaad, maar wel een indicatie. De wat objectievere recensies zijn daarom wat mij betreft geschikt voor films die ik nog niet gezien heb. Subjectieve recensies worden daarentegen meestal pas interessant nadat ik de film gezien heb.

P.S. Kan iemand de contaminatie uit de topictitel verwijderen?

Nee, wat voor waardering/oordeel je eraan verbindt blijft puur persoonlijk en dus subjectief, maar die punten die je net noemt zijn toch objectief waargenomen feiten? En hoe meer films je kijkt, hoe meer inzicht je krijgt in wat voor film bij je past. Dan kan zo'n opsomming van feiten een hulpmiddel zijn voor de bepaling van je filmkeuze. Net zoals jij nu hebt ontdekt dat de films van Hitchcock niet in jouw straatje liggen.

Ook maar zeer beperkt. Veel lange shots, weinig plottwists, weinig dialoog ... Tokyo.sora krijgt 5* en Solyaris krijgt 1*. Pas wanneer een recensent zijn waardeoordeel aan deze elementen gaat verbinden en je die eerst kan staven op een aantal films die je zelf al gezien hebt wordt zoiets een zinvolle indicatie vind ik.

Dan heb ik vaak nog meer aan de naam van een regisseur en een poster.

Dat verschilt dan blijkbaar per persoon. Om op je voorbeeld in te haken; als ik lees dat een film veel lange shots, weinig plottwists en weinig dialoog bevat is dat voor mij genoeg reden om nieuwsgierig te worden naar de film of hem zelfs te kijken. Hetgeen subjectieve recensenten daarover schrijven wil ik op dat moment nog niet weten om mijn eigen waardeoordeel zo puur mogelijk te houden.

En daarbij zijn een naam (lees: faam) van de regisseur en een poster eveneens feitelijkheden die een indicatie geven over de vorm en inhoud van de betreffende film.

Je kan toch zeggen of de drama effectief is, de horror geloofwaardig, of de komedie luchtig? Allemaal subjectiviteiten die best geschreven mogen worden. Een feit is dat een triller spannend moet zijn (zoiest kan door tempo, editing, verhaalstructuur). Is dat niet he geval dan slaat de film de plank mis. Echt subjectief wordt het als mensen gaan beweren of het een echte Emotionele film, of Diepgaand, prachtig geacteerd.. en dat soort termen.

Zeer zeker, maar die behoren niet tot een recensie

Verder word ik ook wel nieuwsgierig als ik "traag - lange shots - weinig dialoog" lees maar wordt die nieuwsgierigheid meteen al getemperd als het gaat over een wat oudere Russische film. En toch vond ik The Cranes Are Flying erg mooi. Dus ik heb de context van de schrijver zelf echt nodig om er wat uit te halen.

Dat het een oudere Russische film betreft is ook een feit en geeft dus nog een extra indicatie. Zoals je zelf al aangeeft met je voorbeeld geeft het echter geen uitsluitsel, maar dat kan een recensent evenmin geven.

Licht aan het genre. Komedie beoordeel ik vaak subjectief. The Silance of the Hams, 2001 a Space Travesty, Plump Fiction en Reprossest vind ik hele leuke films en geef ik 3,5*. Drama en Thriller beoordeel ik weer meer objectief. Soms kan ik het gewoon echt niet uitleggen. Zo geef ik Barbarella 4,5* terwijl objectief gezien de film 1,5* a 2* zou moeten krijgen.

Subjectief is een mening. Als een film diepgaand is is hij diepgaand. Is niet echt een mening... Ook acteren is niet echt een mening. Prachtig geacteerd is geen pruts werk, wat iemand ook zecht. Sly acteerd leuk. Dat is wel weer een mening. Johnny Depp als Jack Sparrow. Hij doet het natuurlijk goed, maar het type VIND ik irritant. Maar je kan niet zeggen dat hij dat irritante type slecht brengt.

Maar dat het een oude Russische film is behoort weer niet meteen tot de scope van een recensie. Zulke informatie staat dan ook allemaal mooi bij de film zelf hier.

Een recensent kan uiteraard ook geen uitsluitsel geven, maar een subjectieve recensie van een gekend recensent geeft wat mij betreft een veel betere indicatie dan wat iemand aan objectieve informatie in een recensie kwijtkan.

Een subjectieve recensie is geen indicatie meer te noemen, omdat het te veel zegt over de film.

Met indicatie bedoel ik "een indicatie voor de lezer of hij de film wel of niet moet zien".

In dat opzicht begrijp ik je opmerking niet.

Ik gebruikte de term 'indicatie' hier als aanwijzing voor de vorm en inhoud van een film. Bij het bepalen of ik een film wel of niet wil gaan zien, heb ik genoeg aan een beoordelingscijfer van een gekend recensent en andere objectieve informatie. Subjectieve aspecten wil ik graag zelf eerst invullen.

Dat heb ik eerder ook al gezegd

Ik heb daar ook genoeg aan, maar die "objectieve informatie" is niet iets dat ik uit een recensie wens te halen. Poster, releasejaar, regisseur, lengte, land van productie ... da's meta informatie van een film.

Mij ging het over objectieve recensies

Objectieve recensies op moviemeter, imdb, etc. lijken me inderdaad nogal overbodig, omdat er al aardig wat informatie op deze sites te vinden is. Het liefst lees ik zeer kritische recensies, die prikkelen namelijk om na te denken over je eigen oordeel.

Ben trouwens ook wel benieuwd wat Mochizuki Rokuro bedoelt met 'objectief recenseren'.