Nasynchronisatie vs. ondertiteling

Dan lijdt je aan zelfoverschatting. daarbij zijn het verschillende delen van de hersenen die je inzet bij kijken en luisteren, bij kijken en lezen is het hetzelfde deel. Daarbij wordt je door de film maker ook gestuurd binnen het beeld. Hij wl dat je naar linksboven kijkt, of naar het midden. Nu kijk je constant heel even onderaan. Dat leiidt gewoon veel meer af dan je blijkbaar denkt.

Daarnaast denk ik dat de discussie gevoerd moet worden over een film die je niet verstaat en waarvan je de stem niet kent. Pas dan kan je een zuivere en weloverwogen keuze tussen ondertiteling en nasynchronisatie maken.

Ik bedoelde met het verloren gaan van informatie wat anders, ik verwees meer naar het stukje van jou in het begin waarin je het had over dat je ogen telkens naar de ondertiteling werden getrokken.

Nuance gaat altijd verloren. Bij elke vorm van vertalen. Of je nou nasynchronisatie toepast of ondertiteling. Het is alleen een andere vorm van nuance.

Natuurlijk niet, omdat het nu eenmaal niet zo is dat men, voor elke film op TV bvb., een gepersonaliseerde service zal hebben. Op de TV van Reinbo worden de Engelse films ondertiteld en de Franse nagesynchroniseerd, en op mijn TV niet, maar wel de Aziatische ?

Dus de discussie die jullie (kijkert/Reinbo) willen is een zuiver theoretische, zonder praktisch nut.

Dat mag je best vinden. Ik weet dat ik visueel meer verwerk dan op gehoor. Ik ken mezelf.

Ja, de vraag is immers ook een theoretische aangezien er in de praktijk vrijwel niets in het nederlands wordt negesynchroniseerd omdat het te duur is.

Beetje oninteressante "wat niet weet wat niet deert" discussie krijg je dan, die mijlenver afstaat van de realiteit.

Daarbij zit er nog een groot verschil tussen "verstaan" en "nuances opvangen".

Daarom zie ik het ook niet zo zwart/wit als de meesten en stel ik dat het van de soort film afhangt wat het beste is.

Overigens kun je jezelf testen door een DVD-tje van een film op te zetten in een taal die je machtig bent, en met een onbekende taal als ondertiteling erbij. Voor mij in elk geval geldt dan dat ik belachelijk vaak met mijn ogen naar de steeds verschijnende onbekende woorden getrokken wordt.

Dat gebeurd dus ook als je de ondertiteling wel kunt lezen, en het leidt volgens mij hoe dan ook af.

Maar dat kan dus van persoon tot persoon verschillend zijn.

Uiteraard.

Of dacht je dat de filmmaatschappijen/bioscopen deze discussie volgen en aan de hand van het resultaat gaan besluiten eventueel meer na te synchroniseren?

Dat laatste klopt vooral. Ik kijk wel eens Engelstalige films met Chinese ondertitels. Al kan je daar eventueel aanhalen dat die compleet onleesbaar zijn voor mij, en die dus iets makkelijk te negeren zijn.

Een ander voorbeeld zijn de dubbele subs die wij soms hebben in onze Vlaamse zalen (NL/FR). Daar blijkt ook dat de Franse subs makkelijk te negeren zijn en achteraf amper besef is of er nu eigenlijk wel dubbele subs aanwezig waren.

Je zou misschien kunnen zeggen dat films die compleet op het verhaal gefocussed zijn eventueel voordeel zouden hebben van nasynchen.

Ook films met extreem veel dialoog en (voornamelijk) bestaande uit voice-overs kunnen wel eens baten bij nasynch (Container bijv). Alle informatie vatten in subs is daarbij niet mogelijk meer denk ik.

Maar dit zijn eerder uitzonderingen dan regel. Een Chinees martial arts filmpje dubben is belachelijk.

Vraag: (een beetje dwalend, sorry)

Denken jullie

a) dat Nederlanders beter Engels spreken dan Duiters en mensen in andere landen waar TV programma's en films worden nagesynchroniseerd?

en

b) zo ja, dat ondertiteling vs. nasynchronisatie daar iets mee te maken heeft?

a) Duitsers van 'mijn' generatie spreken allemaal uitstekend Engels, soms beter dan Nederlanders.

b) Nu niet meer, vroeger misschien wel.

- Denk eerder dat het vroeger niet betaalbaar was voor Nederland en dat de 'tradities' in NL en DE zijn blijven hangen.

€€€€ Nee, nasynchroniseren is veel duurder te duur voor de kleine NL markt.

Heh, en ik vraag mij af of Nederlanders zich ook daadwerkelijk focussen naar wat er gezegd wordt ipv van te fixeren op de subs.

Of klinkt Engels echt als gibberish.

Ik ben er redelijk zeker van dat taalgevoel achteruit gaat wanneer alles nagesynchroniseerd wordt.

Onze franstalige landgenoten kunnen "genieten" van nagesynchroniseerde Amerikaanse en Engelse fims en series die in Frankrijk gedubd zijn. Het gevolg is dat de meesten daardoor zo goed als nooit nog Engels horen.

De meesten die ik ken, vinden dat ze daardoor gewoon slechter Engels kunnen.

Doordat, in het Zuiden van ons land, daar blijkbaar een debat over geweest is, worden nu regelmatig tegelijkertijd 2 versies uitgezonden van dezelfde film, op de 2 verschillende netten. Eén van de redenen daarvoor is trouwens ook dat doven en slechthorenden geklaagd hebben dat de nagesynchroniseerde versie voor hen natuurlijk niet begrijpelijk was.

Wordt dat specifiek probleem niet opgelost door subs aan te bieden via teletekst ?

Zouden ze trouwens meer moeten doen, hoewel ik niet juist weet hoeveel je aan/af kan zetten van de teletekst randrommel.

Ik heb meer Engels geleerd door veel films te kijken, dan van de lerares. (Zat immers tijdens die les in de bios )

Zou inderdaad een oplossing zijn, maar teletekst in Wallonië en Frankrijk staat niet zo op punt als in Vlaanderen en Nederland.

Daarnaast wordt de teletekst natuulijk ingetikt door medewerkers van de televisiemaatschappij, en ik denk niet dat er voldoende meertaligen bij de RTBf werken om dit werk aan te kunnen

Ik neem aan dat, als ze een film kopen, ze gewoon beide versies kunnen krijgen.

Volgens mij zijn muziek en games toch van grotere invloed op de talenkennis van jonge mensen. Daar begin je toch sneller mee (en ben je meer mee geconfronteerd) op jonge leeftijd.

Dat de teletekst infrastructuur verder niet super is in bepaalde landen zal mij een zorg wezen. DVDs hebben al lang bewezen dat zelfs als die structuur er is, er vaak erg weinig aandacht aan geschonken wordt.

Waar is de tijd dat men ons 4 audio tracks en 12 ondertitels beloofde. Als ik nu Renaissance wil kijken moet ik nog steeds opletten dat ik geen EN dub only koop.

In Italië, net als in Duitsland, worden alle films nagesynchroniseerd. Als je je hele leven een nagesynchroniseerde film ziet zal je waarschijnlijk ook de voorkeur geven aan zo'n film. De overgang tussen nasynchronisatie en ondertitels zal ook niet zo vlot gaan,(omgekerd ook) aangezien het voor die mensen moeilijker is om tegelijkertijd tekst en beeld te volgen. Dat had ik ook toen ik naar België kwam. Vond het toen afschuwelijk moeilijk om tekst en beeld te volgen. Maar nu dat ik bijna alleen films met ondertitels zie vind het moeilijker om gesynchroniseerde films te zien omdat niet alles even gemakkelijk te verstaan is en omdat je geen ander hulmiddel hebt alsz je iets dus niet verstaan hebt, zoals ondertitels.

En dat taal daaronder lijdt is zeker ook waar. Veel van mijn Italiaanse vrienden en kennissen spreken Engels met een verschrikkelijk Italiaanse accent en dat zou zeker beteren als ze meer films in hun oorspronkelijke taal zouden zien. Onderwijs heeft daar natuurlijk ook een groot deel mee te maken

Het is gewoon een feit dat doordat Spanjaarden en Italianen alles nagesynchroniseerd zien, hun kennis van het Engels allerbelabberst is. De jongere generatie krijgt veel meer talenonderwijs, maar daar loopt de kennis nog steeds mijlenver achter bij landen die geen nasynchronisatie toepassen.

Het is ook niet voor niets dat de Nederlanders/Vlamingen en Scandinaviers het engels het best beheersen. En dat komt doordat die welhaast "gedwongen" zijn, vanwege de kosten, alleen ondertitels toe te passen.

Los van dit alles vind ik het gewoon "prettig" dat de echte stem bij de acteur zit, bij nasynchronisatie heb ik bijna altijd het gevoel dat stem/persoon niet in balans zijn.

Heb ik ook, net zoiets als die sex-reclames 's nachts op tv waarbij foto's van een meisje van rond de twintig getoond worden en je de stem van een bejaarde travestiet hoort. Dat merk je ook

een tienjareige jongen die door een veertigjarige vrouw ingesproken wordt het toppunt !!

(Quella villa accanto al cimitero- Lucio Fulci )

Feit is dat de meeste stemacteurs niet de allerbeste acteurs zijn en dat je bij de meeste films de geluidstrack die bedoeld is om na te synchroniseren minder goed is dan het origineel.

Als je weet waar je op moet letten kun je regelmatig een dub herkennen. Maar ook een getraind oor is prima voor de gek te houden, en als je het niet hoort, is het natuurlijk niet zonder meer zeker dat het geen dub betreft.

Stellen dat Amerikaanse films geheel en volledig gedubt zijn is een hardnekkig misverstand, maar pertinent onjuist. "Ze" zijn daar zelfs erg goed in het bruikbaar opnemen van dialoog op een set en van het nabewerken van die op de set opgenomen dialoog voor de mix. Er zijn scenes, soms hele sequenties, en soms een enkele zin of zelfs maar een enkele lettergreep die worden gedubt. Er zijn maar heel weinig regisseurs - laat staan acteurs - die dubbings prefereren boven production sound.

Het percentage dubs zal zich - afhankelijke van het type film - ergens tussen de 10% en 40% begeven.

Overigens zijn er soms festivalscreenings waar simultaan wordt vertaald, waarbij de vertaler door de film heen kletst om uit te leggen wat er gezegd wordt.

Haha, net als in Japan begin 20e eeuw.

Aan het begin van de 20e eeuw bevatten films van zichzelf geen (of nauwelijks) geluid, en was er bij de meeste filmvertoningen (ook die in Europa) een explicateur (een "uitlegger") aanwezig om de tussentitels te vertellen (analfabetisme kwam destijds veel meer voor dan nu).

De vertoningen waar ik het hierboven over had zijn vertoningen waarbij de vertaler door het originele geluid van de film heen kletst.

Wat ik ook wel bij deze discussie even wil opmerken is het gebruik van muziek. Sommige films hebben zo twee verschillende scores of zelgs nog meer. Vooral de Amerikanen kunnen er wat van als ze een eigen componist inhuren, omdat bv. de Aziatische niet wester genoeg klonk. Vaker wel dan niet een grote misvatting. Al zijn alternatieve scores niet persee altijd veel slechter als de originele, maar kunnen een hele andere toon eraan geven.

Een voorbeeld;

Marche de l'Empereur. Emilie Simon schreef een ambient, sfeervolle score. De Amerikanen zette Alex Wurman erop die een te gedramatiseerd gevoel meegaf aan de film en dus groots effect had op de film.

Ken zo wat Hong Kong actiefilms wat Oosterse instrumenten zaten, en een Amerikaan daar het enkel geforceerd etnisch op een hoop gooit. Kan een lange lijst met merkwaardige titels noemen, maar dat lijkt mij niet zo nodig.

Over nasynchronisatie en ondertiteling:

Zag zo eens een Hong Kongse Jackie Chan film waarin ook locaties, ook al is het maar iets kleins, compleet waren veranderd. In de Britse nasynchronisatie hoorde je een stem roepen ''Welcome to Heathrow Airport''. Bij de Amerikaans ondertitelde versie (maar met originele taal) was het ineens een of ander Amerikaans vliegveld.

Zo hoorde ik onlangs dat de Disneys tegenwoordig in lagen worden opgebouwd zodanig dat ook in beeld (taal-)grappen, maar ook (naam)borden in backgrounds aan het land van vertoning kunnen worden aangepast.