Nasynchronisatie vs. ondertiteling

Mijn vader kijkt zo nu en dan wel eens een film op de Duitser. Ik kan dan altijd binnen een paar tellen zeggen of hij een nagesynchroniseerde film bekijkt of niet. Je merkt dat de beweging van de lippen niet met de tekst klopt. Het klinkt op de een of andere manier ook niet lekker. Kortom: het overtuigd niet. Ik zal vrijwel nooit een film kijken die nagesynchroniseert is, met uitzondering van tekenfilms. Ik wist niet dat zoveel mensen er hier een voorstander van waren. Ik dacht dat iedereen het er wel mee eens was dat het gruwelijk irritant is en nep overkomt. In Leone-films merk je het ook heel goed.

Aan ondertiteling heb ik me nog nooit geërgerd. Daar snap ik dan weer het probleem niet van.

Nou ja ik zou het nooit gedubd willen hebben zelfs vlaams niet Puur omdat ik het de sfeer weg haalt. Cassel in Irriversible die opeens loopt te schreeuwen in het Nederlands?! of Brad Pitt in Fight Club die gaat lopen roepen " eerste regel van vechtclub is..." Nee dank je.

En dat valt dan weer onder:

"Juist bij Perfume stoorde het Duits me niet, zoals ik al schreef, maar ook Engels of Frans zou me niet hebben gestoord. Nederlands misschien wel, omdat dat mijn moedertaal is en kwa gewenning toch andere effecten geeft."

Ja maar ook in het duits, zweeds, noors zou ik het niks vinden. Maar dat lijkt me ook wat krom aangezien ik dan nog steeds ondertitels nodig heb

Maar ligt dat aan de nasynchronisatie, of aan de kwaliteit van de nasynchronisatie?

De lipbeweging die niet overéénkomt, dat is inderdaad weer zo'n vervelende eigenschap van nasynchronisatie.

Een film waarin een engelse scheldkannonade met 'hé, lul' wordt vertaald, dat overtuigt ook niet.

Maar een Russische scheldkannonade vertalen met 'hé lul', dat overtuigt wel, en waarschijnlijk fout, want men weet niet beter dan dat 'Brosjka poerovsky nenetov poeroe tsja tovskey kovska' gewoon 'hé lul' betekent.

Wat dus niet waar is.

Vreemde vergelijking. Daarbij wordt een scheldkannonade in Engelse films nooit vertaal met maar een scheldwoord, dus dat argument gaat sowieso niet op.

Een acteur heeft nou eenmaal een stem die ook echt bij hem hoort. Zodra je iemand anders een stem bij hemt hoort inspreken merk je gelijk dat het niet klopt, hoe goed de nasynchronisatie ook gedaan is. Ik hoor het althans. En de Duitsers schijnen er toch vrij goed in te zijn.

Let dan maar eens goed op bij Amerikaanse films, die zijn immers ook allemaal nagesinchroniseerd.

Mijn ervaring is dat het als het goed gedaan is, je net zo slecht ziet als bij Amerikaanse films. "t is maar net of je wil geloven dat je het ziet, Ik hoor ook nooit iemand klagen over het onrealistische geluid van groet Hollywood producties welke immers allemaal in een brodkartonnen studio worden opgenomen, om vervolgens nagesynchroniseerd te worden en van fake omgevingsgeluid te worden voozien.

Dat is misschien waar, althans als je zijn stem echt kent. Er zijn zat acteurs die door iemand anders worden ingesproken, waarbij jij het nooit hebt gemerkt.

Daarbij als jij van DeNiro allen maar zijn Duitste nasinchronisatie stem kent, beweer je dus dat zijn echte stem (die klinkt dan eenmaal anders), niet zou kunnen kloppen.

Je hebt gelijk. Vaak zijn het er twee. 'Hé, vuile klootzak', of zoiets.

Ik kan geen voorbeeld bedenken waarin ik nasynchronisatie liever dan ondertiteling zou hebben.

Nasynchronisatie lijkt me in alle opzichten afschuwelijk.

Hehe, de clou ligt natuurlijk in het woord 'lijkt'.

Ja, maar je hebt niet veel anders om vanuit te gaan.

Misschien dat jullie kunnen zeggen goed vergelijkingsmateriaal te hebben door veel films in beide opties gezien te hebben, maar ik begin er al niet eens aan.

Maar dat is je goed recht, alleen het schiet niet op om mijn eigenlijke vraag 'waar ligt de grens tussen liever ondetitelen/liever nasynchronisreen van een overwogen antwoord te voorzien.

Eén van de belangrijkste argumenten tegen nasynchronisatie is volgens mij het feit dat niet alles vertaalbaar is.

Wanneer je nasynchroniseert, geef je de kijker de keuze niet meer, hij kan alleen de vertaling volgen, zelfs als deze niet altijd helemaal correct is.

Met ondertitels heb je altijd nog de vrije keuze : origineel of vertaling.

Ik ben er absoluut zeker van dat je, bij nasynchrosisatie, nooit alle nuances, grappen, woordspelletjes van het origineel kan weergeven.

Nee, dit slaat echt nergens op hoor. Natuurlijk kun je bij ondertiteling geen keuze maken. Het gaat er immers om dat je de originele taal niet kent.

Kun jij bij een Koreaanse film de keuze maken tussen ondertiteling of niet?

Dat je bij nasynchronisatie niet *alles* kunt vertalen, slaat nog veeel meer op ondertiteling.

ik haat nasynchronisatie, helaas kan ik veel kung fu titels alleen gedubt zien omdat de mastertapes foetsie zijn...

gaaap

Het is natuurlijk nog steeds uitzonderlijk dat een Koreaanse film op de Nederlandse of Belgische TV uitgezonden wordt. De overgrote meerderheid zijn Engelstalige films. En dan hebben de kijkers de keuze of ze de ondertitels volgen, of de originele tekst.

Als je op je ééntje een DVD bekijkt, doe je natuurlijk wat je wil.

En een taal kennen is niet zwart-wit. Je kan een taal van een beetje tot bijna perfect kennen. Dus heb je de keuze, de originele tekst volgen, en af en toe de ondertitels als hulp te gebruiken.

Hoezo, dit slaat nergens op ??

Nasynchronisatie is het werk van de duivel. Je ziet dan niet de film zoals deze bedoeld is dus zou elke filmliefhebber hiervan moeten walgen.

Natuurlijk doe je wat je wil. Ik vraag wat de voorkeur is, en vooral wanneer, onder welke omstandigheden, waarom.

Eerder in dit topic heb ik al één en ander nauwkeuriger toegelicht. Over talen die ver van je af staan, en talen die dichter bij staan, en het uitzonderlijke geval van de moedertaal.

Eigenlijk jammer dat topics blijkbaar gewoon niet gelezen worden, maar dat er enkel op gereageerd wordt.

(sorry als het wat bot klinkt, niet enkel persoonlijk bedoeld)

Ja, lettertjes door het beeld heen, en poppetjes die (voor jou) onverstaanbaar praten, zó is de film bedoeld!

Een bioscoopfilm of een film op TV wordt nu eenmaal niet voor één persoon uitgezonden. Wanneer de bioscopen jouw mening zouden toepassen, zoals gebeurt in vele europese landen, hebben de mensen die de oorspronkelijke taal wel in een zekere mate beheersen, de keuze niet meer .

Je lijkt eraan voorbij te gaan dat TV en bioscoop massamedia zijn, en niet persoonlijk.

Met ondertiteling kan iedereen de film op een optimale manier bekijken, met nasynchronsatie alleen zij die de oorspronkelijke taal niet begrijpen.

A) Ik spreek geen definitieve voorkeur uit, ik geef duidelik aan dat het van film tot film kan verschillen.

B) Ik probeer de persoonlijke mening van de users te krijgen, en niet de 'voor het publiek handigste variant'.

(al is dat laatste natuurlijk wel interessant)

Je veranderd in ieder geval niet een ontzettend belangrijk gedeelte van de film.

Nee, je laat het eenvoudig weg. Of kun jij Fins, Nepalees, Grieks en Chinees verstaan?

In geval van 'nee': ondertiteling laat een groot gedeelte weg, en wat je terugkrijgt moet je maar op goed geluk vertrouwen, en kent zeker ook de taal-gerelateerde zaken als 'intonatie', 'timng' en 'toonhoogte' niet.

Net zoals bij nasynchronisatie. Net zoals je niet alles letterlijk kan vertalen kan je alles ook niet letterlijk nasynchroniseren.

Dat is slechts een kleine prijs die je moet betalen om je niet elke keer af te vragen waarom je weer naar zo'n wasmiddelenreclame zit te kijken. Een goede vertaler zorgt er overigens voor dat de strekking van de woorden duidelijk is.

Heb je er al eens bij stil gestaan dat vrijwel alle Hollywood producties zijn nagesynchroniseerd?

Joris Ivens sprak het tegen overgestelde:

Film kijken is een intellectuele bezigheid, net als lezen. Biede worden door hetzelfde deel van de hersenen verwerkt, het lezen van ondertitels gaat dus ten koste van het volgen van de beeldtaal.

Deze aversie tegen nasynchronisatie is mijns inziens puur gebaseerd op onbekendheid er mee. Wij zijn immers opgegroeid met ondertitels. Verder zijn de manieren waarop wij met nasynchronisatie aan aanraking komen, niet de beste. we houden niet erg van Duits en de nasynchronisatie van de meeste aziatische films is ronduit belabberd.

Maar bedenk je eens dat je niet beter weet (zoals vrijwel niemand in deze discussie schijnt te beseffen dat alle grote Hollywood producties zijn nagesynchroniseerd) Wat zou je missen in de stem van DeNiro als iemand anders die insprak en je kende de stem van de Niro niet.

Bij Engelse films verstaan we de nuance, maar hoe is dat bij Finse of Japane films? Zouden wij niet veel meer nuance snappen als het in het Nederlands was nagesynchroniseerd?

Waarom zou een stemacteur niet een beter tekst kunnen uitspreken dan het gros van de amerikaanse teenage sterrren die vooral op hun uiterlijk zijn gecast?

Als mensen zo vallen over de originele taal. Wat bedoel je dan? Moet Rutger Hauer in zijn Amerikaanse films Nederlands praten of Russel Crowe in Gladiator Romeins? Nogmaals wat je Russel Crowe ziet zeggen is niet wat je hoort, dat is namelijk maanden later in een studio ge-adlipt.

Ik kijk zelf het liefst zonder ondertiteling en als ik de taal niet machtig ben meestal met veel tegenzin met. Helaas ontbreekt het voor ons Nederlanders aan goede nasynchronistatie zoals in bv Duitsland. Daarom zijn wij ten onrechte tegen.

Het spijt me, Reinbo, maar hier staan echt veel argumenten in die weinig ter zake doen.

Eerst en vooral zijn de voorbeelden die gegeven worden nasynchronisaties in dezelfde taal. De mimiek van de acteur komt dus volledig overeen met wat gezegd wordt. Als het goed gedaan wordt, kan je geen verschil zien. Daarenboven wordt de volledige originele tekst gebruikt. Mijn grootste problemen met nasynchronisatie als vertaling, is dat de bewegingen van de mond nooit exact overeen komen met het geluid, en dat de vertaling gewoon nooit volledig en correct kan zijn. Wat je eventueel zou missen aan beeld door de ondertiteling te volgen, compenseer je ruim doordat je in elk geval, als je wil, de mogelijkheid hebt de originele taal te volgen, en zo alle grappen en nuances begrijpt.

En natuurlijk ken ik niet alle talen, maar als deze discussie realistisch wil zijn, moeten we ervan uitgaan dat nasynchronisatie, als deze praktijk in ons taalgebied ooit ingang vindt, eerst bij de meest commerciële films zal gebeuren, de engelstalige, dan duits, frans, spaans, ... Men zal echt geen hele cast professionele acteurs inhuren voor een Asian Screen die één keer in zijn carrière op MTV komt. Bioscopen en TV bedrijven zijn toch verondersteld op een economische basis te werken.