Nasynchronisatie vs. ondertiteling

Nasynchronisatie of ondertiteling?

Natuurlijk is het het fijnst om een film in de oorspronkelijke taal te zien (horen), maar soms kan het gebeuren dat je een taal niet machtig bent en toch een film wilt zien en het gesproken woord wilt kunnen begrijpen.

Hiervoor zijn twee mogelijkheden bedacht door de filmindustrie: nasynchronisatie (N) (een soort van playbacken, maar dan in een andere taal) en ondertitelen (O) (gewoon schrijven wat er gezegd wordt, maar dan beknopt).

Wat zijn de voor- en nadelen van deze twee vertalingswijzen?

Bij N kan meer tekst worden bijgeleverd, omdat gesproken tekst doorgaans minder tijd in beslag neemt dan nodig is voor het lezen van O. Bij films die veel op gesproken woord leunen kan dit van belang zijn.

Bij N hoef je geen extra aandacht aan een stukje van het beeld (doorgaans de onderkant) te schenken en heb je meer oog voor de rest van het beeld.

Bij N hoef je niet zelf in een onbekende of half bekende taal mee te luisteren (vergt hoe dan ook aandacht).

Bij O kun je de stem van een acteur zelf horen, en ook zijn (of haar natuurlijk) intonatie er bij horen, die ook vol informatie kan zitten.

Bij O hoor je (dus) ook niet dezelfde stem in verschillende films bij andere acteurs, of verschillende stemmen (in verschillende films) bij dezelfde acteur.

Bij O heb je minder last van mompelend/wazig gesproken tekst.

Voor mij hangt het helemaal van de film af.

Zo zag ik afgelopen IFFR de film 'Lonesome Jim' , die Engels gesproken was, maar vertoond werd met Franse ondertiteling. Het viel me op hoe sterk mijn ogen naar de Franse tekst getrokken werden, terwijl ik die taal echt niet machtig ben. Op een moment hield ik zelfs mijn hand voor dat onderste stukje beeld om niet afgeleid te worden. Diezelfde afleiding, bedacht ik me, heb je dus ook bij Nederlandse ondertiteling, hoewel het dan veel minder opvalt.

Laatst heb ik in Duitsland twee films gezien, Perfume, en Casino Royale, beide nagesynchroniseerd, waarbij ik de eerste nog niet eerder had gezien, maar perfect kon volgen, en de tweede, die ik al eerder in Nederland had gezien, en dus al kende, moeilijker kon volgen.

Ik denk dat dit aan de films zelf lag. Perfume is een film die veel beter in het Duits te aanvaarden is dan een James Bond. 'Mein Naam ist Bond, James Bond', dat klinkt gewoon niet!

Ik kan me niet voorstellen dat films in een aziatische taal (Koreaans, Chinees, Japans etc.) nagesynchroniseerd echt over komen. Op de een of andere manier voelt dat heel verkeerd aan, lijkt me, maar ervaring er mee heb ik niet.

Wat is jullie voorkeur, en onder welke omstandigheden en waarom?

Ondertiteling altijdt, een film dien je in z'n originele taal te zien. Nasynchronisatie is uitermate irritant.

Ik ben voor (mits goed gedaan) nasinchronisatie. helaas is de Nederlandse markt te klein voor deze dure oplossing.

Ondertiteling indien ik de taal niet meester ben, nasynchronisatie sluit ik liever altijd uit. Grootste nadeel van ondertiteling vind ik wel dat je dingen al kan lezen voordat die gesproken zijn. Alsof er een kabourtje op het scherm zit die een boel verklapt. Zo lach ik vaak al bij grappige zin voordat ie door een karakter is uitgesproken en andere later. En dat terwijl natuurlijk het moment waarop het echt wordt uitgesproken met het visuele plaatje erbij hetgeen is waar het omgaat.

Ik dacht dat het niet zozeer aan de kostenpost ligt, maar aan het beperkt aantal goede nasynchroniseurs, zodat je altijd weer dezelfde stemmen hoort.

Het 'tekenfilmeffect' zeg maar waarbij bijvoorbeeld Grote Smurf, Wicky de Viking en Scooby Doo (ik noem maar iets) allemaal dezelfde stem hebben.

Bij tekenfilms is het overigens veel minder belangrijk, omdat de oorspronkelijke versie uiteraard ook 'nagesynchroniseerd' is. Tekenfilmfiguurtjes kunnen zelf geen woord spreken!

Helaas? Brrr gelukkig niet zeg. Ik wil altijd in de originele taal zien zelfs tekenfilms! Naast het feit dat het ook beter is voor je talen.

Samenvoegen: http://www.moviemeter.nl/forum/7/1344 ?

Maar dan bedenk ik me de vele slechte ondertitelingen van Engelse/Amerikaanse films. Oh, wat kan je je aan de vertaling ergeren.

Hoe weet ik nu of ik een Japanse film goed kan vinden als ik niet weet of de ondertiteling wel overeenkomt met wat er werkelijk gezegd wordt?

Natuurlijk weet je dat dan bij nasynchronisatie ook niet, maar daarbij kan in elk geval MEER gezegd worden dan de beknopte ondertiteling toestaat.

Eigenlijk vind ik dit iets specifieker, maar voor mijn part.

Engelstalige films kijk ik sowiezo zonder ondertiteling en een japanner met nederlandse nasynchronisatie, nee bedankt.

Ondertiteling vind ik prima, absoluut geen moeite mee. Maar soms worden zinnen erg korm vertaald. Vaak zet ik in plaats van Nederlandse de Engelse ondertiteling aan. Nasynchronisatie vind ik zwaar irritant en verpest de film meteen.

Maar hoe kijk je dan aan tegen talen die je niet kent, en dus net zo krom vertaald zullen worden?

Neem je dat dan maar op de koop toe? Of ben je niet benieuwd naar de nauwkeuriger vertaling die nasynchronisatie kan bieden?

(Ben ik overigens de enige die het jammer vindt dat bij ondertiteling je aandacht te veel naar de ondertekst geleid wordt?)

Nee dat vind ikzelf ook irritant maar lang niet zo irritant als nasynchronisatie. Heb ooit zo een stukje van de matrix reloaded gezien, was in het duits en niet om aan te horen.

Overigens denk ik dat gewenning ook een grote rol speelt.

Onze oosterburen, die grotendeels met nasynchronisatie opgegroeid zijn, zullen wel heel anders tegen deze taalproblematiek aankijken.

Ik vind dit enkel vervelend als je er echt bewust op gaat letten.

Liever dat dan luisteren naar een nasync. Vaak is deze erg slecht gedaan, en het idee dat ik niet naar de stem van de acteur luistert haalt ook een hoop charme weg. Een imitatie Van Gogh is ook een stuk minder indrukwekkend dan een orgineel.

Nee, het is gewoon vele malen duurder dan ondertiteling. Voor ondertitelen heb je een paar uur een student met een typemachine nodig. Voor nasinchronisatie een geluidsstudio met stemregisseur en technicus en vele acteurs voor een paar dagen.

De angst voor nasinchronisatie is volledig ongegrond en berust lauter en alleen op het feit dat we er onbekend mee zijn. Niemand stoort zich er namelijk aan dat Columbus in een Amerikaanse film geen spaans spreekt, maar Engels. dus daarmee is het originele taal argument van tafel.

Het nadeel is wel dat de Engelse nasichronisatie van Aziatische films is dat die gewoon heel slecht is uitgevoerd. Dat woekert de angst voor Nasinchronisatie verder aan. ook ik zie in zo'n geval ook liever de film met engelse subs.

In Nederland zijn we niet gewend aan nasinchronisatie, maar ik heb een tijd in Duitsland gewoond en het went, mits goed gedaan, snel. En je zit tenminste niet de hele tijd te lezen tijdens het film kijken....

Nagesynchroniseerde films kijk ik alleen als het animatie is en in een taal die ik helemaal niet ken.

Vooral Japanse animatie, en de Studio Ghibli films, kijk ik liever in het Engels. De Engelse tracks zijn niet slecht, maar de echte rede is dat ik al mijn attentie op de animatie wil zetten.

Dat van gewenning dat dacht ik ook al, en heb ik ook ervaren, zoals ik schreef, maar aan de andere kant: een film als Passion of the Christ (en wellicht Gibsons nieuwste 'Apocalyptica' die ik nog niet gezien heb)... het is mooi dat dat in 'vreemde onbekende' talen gedaan is, maar tijdens het kijken viel me dat weer niet op.

Wellicht juist dóór die passende talen.

Ik ben eigenlijk op zoek naar de grens. Bij welke (soort) films is ondertiteling meer gepast, en bij welke nasynchronisatie.

De reacties tot nu toe zijn nogal zwart/wit. Of het één, of het ander, terwijl beide mogelijkheden hun voor en nadelen hebben.

Jij woont in The States (toch?).

Je zult (correct me if I'm wrong) voornamelijk Engelstalige films zien, waarbij nasynchronisatie niet van toepassing is, maar zoals je zegt: 'tenzij het een film is in een taal die je niet kent'.

En dáár gaat het natuurlijk om. Kijk je die films liever in oorspronkelijke taal met O, of heb je liever (Engelse/Nederlandse) N?

Totaal mee oneens. Ten eerste is het goed voor je talen en ten tweede; Hoe kun je kijken naar Asano of Depp terwijl je 1 of andere duitser hoort (of Nederlander). Heeft niks te maken met goed of slecht nasynchroniseren maar met het onnatuurlijke dat elke film in jouw taal is. Wanneer je weet dat die film niet in jouw land is gemaakt en niet de zelfde taal heeft oorspronkelijk.

En door dat lezen is mijn engels wel dusdanig dat ik totaal geen ondertiteling meer nodig heb bij engelstalige films. (zie 1ste punt)

Het argument 'goed voor je talen' vind ik eigenlijk een drogreden. Je kijkt toch geen films om talen te leren? Althans, doorgaans niet?

En hoe kun je een Argentijnse film zien (er van uitgaande dat je geen Spaans kunt luisteren) terwijl je de lange dialogen slechts in beknopt Nederlands kunt volgen?

Ik snap best dat je voorstander van ondertiteling bent, maar leg me uit wat het wezenlijke verschil inzake de vertalingsproblematiek (want die is er hoe dan ook) is.

Ik heb geen probleem met Johnny Depp in het Duits of Nederlands, mits het bij de film past. Een film als 'Sleepy Hollow', die niet zwaar leunt op de Amerikaanse locatie zou prima in een andere taal kunnen, volgens mij, maar bijvoorbeeld een film als 'Fear and Loathing in Las Vegas', dáár zou een andere gesproken taal mij dan waarschijnlijk weer wél storen.

Ik probeer het zoveel mogelijk op de originele versie te houden. (Naast ratio, cut hoort daar dus ook soundtrack bij)

Ondertiteling krijg ik mee door vluchtige woordherkenning en steekwoorden ipv hele lappen tekst te lezen. Betekenis probeer ik toch te geven aan de toon en expressie van datgene wat ik zie.

Met Japanse ondertiteling krijg je meestal toch nooit de letterlijke vertaling, dus net als de interpretatie van tekens naar betekenis, probeer ik het gewoon te plaatsen met het beeld en verhaal.

Bij een aantal films met zware dialogen in een vreemde taal (ik denk dan aan Bergman en Tarkovski) is het essentieel dat je het geschrevene (van het gesprokene) opneemt.

Gelukkig is de tempo van beeldwisseling minder intensief dan andere films.

Overigens: ook onderstaand argument is inderdaad een, m.i., nadeel van ondertiteling.

Maar dat ligt natuurlijk eerder aan de slordige uitvoering van ondertiteling dan aan de ondertiteling zelf.

Dit argument kan volgens mij met iets meer aandacht voor ondertiteling weggenomen worden.

Maar dit geldt toch alleen als je de oorspronkelijke taal al redelijk kent?

Bij onbekende talen zul je aan steekwoorden niet genoeg hebben (doorgaans) en kan juist met nasynchronisatie wel de 'letterlijke' vertaling weergegeven worden. ( Japanners praten anders dan wij, maar hoezeer *denken* zij anders?)

Ben ik niet met je eens. Je kijkt idd niet een film om de taal te leren. Maar het is wel een mooie bijkomst. En aangezien veel mensen naar de film kijkt is het een mooie opvoeding. Maar oke dat is misschien niet helemaal wat je punt van dit forum was.

Afgezien daarvan en dat legde ik uit in mijn tweede punt. Zou ik dat nooit kunnen pikken. Omdat je weet dat het niet klopt. Je weet dat het bijv. een Japanse film is met Japanse acteurs die Japans praten. Dan kun je toch niet opeens Nederlands horen. Als je naar Japan op vakantie gaat wil je toch ook niet dat iedereen vertaald word in jouw taal. Zou totaal de sfeer weg halen van je vakantie trip.

Maar ja lijkt me verder nogal persoonlijk. Ik dowload toch redelijk vaak en dan ben je afhankelijk van subs of de taal meester zijn.

Maar ik ken toch redelijk wat bijv. Amerikaanse films waarin Japanners gewoon Engels praten, en dit stoort mij doorgaans niet echt.

Hier is wel weer een punt voor acceptatie/niet acceptatie van gesproken taal:

In Amerikaanse (voor het gemak, groot filmland) films waarin Japanners Engels praten stoort het Engels doorgaans nauwelijks, terwijl in Japanse fims waarin Japanners Engels praten het weer wel onnatuurlijk overkomt (lijkt me, heb ik zo één, twee, drie niet echt een voorbeeld van voor ogen).

Ik neig toch naar de reden 'gewenning'.

Nee maar het gaat me om het feit dat je weet dat het niet zo bedoeld is. Kijk een film als Parfume of Last Samurai is gewoon Hollywood dat zich in een ander land afspeelt. Maar puur omdat ze de setting nodig hebben. Maar een film van Kitano neem bijvoorbeeld Dolls. Is oorspronkelijk Japans en als je dan naderhand net gaat doen alsof ze daar Nederlands praten is totaal gestoord in mijn ogen. Maar uiteraard als ik mijn hele leven gedubd zou hebben gezien zou ik me er niet aan storen. Maar dat neemt niet weg dat het kut is.

Je kan ook alles te letterlijk willen hebben, he.

Nasynchronisatie, zeker bij Japanse films, haalt zoveel van de esthetiek weg. De beleefdheidsvormen en nederigheid vallen weg bij een vertaling. Je 'leest' het weliswaar niet terug, maar je hoort het wel.

Nasynchronisatie maakt m.i., nog teveel gebruik van arche/stereotypes, zoals de toepassing van deftige Britse accenten voor welbespraaktheid en platte volkstypes.

Juist bij Perfume stoorde het Duits me niet, zoals ik al schreef, maar ook Engels of Frans zou me niet hebben gestoord. Nederlands misschien wel, omdat dat mijn moedertaal is en kwa gewenning toch andere effecten geeft.

Verder ben ik het wel met je eens dus, bij oorspronkelijk Aziatische films lijkt me een westerse-taal nasynchronisatie ongepast. Een Japanse film in het Chinees nagesynchroniseerd (hoewel ik best weet dat Chinees(welke variant dan ook) en Japans twee erg verschillende talen zijn) zal mij minder storen, of niet storen.

Misschien ligt de grens tussen nasynchronisatie/ondertiteling gewoon bij de cultuur waarin de film uitgebracht is, dus niet zozeer bij de specifieke taal, en speelt hierbinnen de mate waarin je met de taal bekend bent (doorgaans zijn mensen, hoe goed ze ook vreemde talen menen te kennen, uitermate gespitst op de eigen taal) ook weer een rol.

Nasynchronisatie enkel bij talen die dicht bij je eigen taal/cultuur(?)gebied liggen acceptabel?

Ongeveer wat ik momenteel al denk, en in bovenstaande reactie op Macmanus schreef.

(dat van die 'nederigheid' schreef ik al in mijn topicopener, overigens, 'Bij O (ondetiteling) kun je de stem van een acteur zelf horen, en ook zijn (of haar natuurlijk) intonatie er bij horen, die ook vol informatie kan zitten.').