Beoordeling van klassiekers

Maar vergeet ook niet: of het nu bewust is dan wel onbewust. Ik ben er niet op uit om recensies van jou te linken aan dingen die vroeger zijn gebeurd. Als jij in een recensie anno nu dan gaat spotten met status, dan kun je me verder ook weinig kwalijk nemen dat ik daar dan (vanwege discussie in het verleden) bepaalde conclusies uit trek. Ik snap dan niet waarom je het gewoon niet achterwege laat. Dat zou jou ook een hoop gezeur besparen.

Dat dit verder volledig losstaat van persoonlijke waardering en beweegredenen vereist het minimum aan relativatie. Als iemand serieuze bedenkingen bij het stemsysteem/stempubliek voor het eurovisiesongfestival heeft (om maar eens een ludiek voorbeeld te geven), heeft dat verder ook niks te maken met het feit of ie een bepaalde artiest beluisterd en al dan niet slecht vindt, cynische commentaar omtrent z'n hoge notering of niet.

Discussie na discussie met kort door de bocht conclusies. Dan mag je hier nog 15 jaar zitten, je komt er echt niet dichter mee bij de waarheid.

Integendeel, ik merk nog regelmatig dat er oude zaken bovengehaald worden waarbij men nog steeds niet echt goed begrijpt wat er net gezegd werd. Hoe kan je op basis daarvan dan conclusies gaan trekken.

Van mij mag je vasthouden aan je eigen ideeën over andere personen hier maar dan liefst gewoon privé.

...

't Is niet makkelijk hé, je houden aan je eigen prietpraat. Discussieer ofwel mee of hou je er gewoon buiten, maar aan dit soort reacties heeft helemaal niemand wat.

Dat maak ik dus zelf wel uit. Achter meningen zitten nu eenmaal karakters, mensen, visies en gedragingen. Vind je het niet fijn, dan reageer je maar niet. Dat advies krijg ik immer als ik me beledigd voel door jullie zaadrecensies. Mag je het laatste woord nog hebben als je er behoefte aan hebt..... Doei!

Alleen nog even te zeggen dat jij dat dus niet uitmaakt maar dat de site dat al voor jou uitgemaakt heeft. Persoonlijke aanvallen zijn namelijk niet toegestaan, een film met de grond gelijk maken wel. En daar heeft zolang de regels niet aangepast worden iedereen zich naar te schikken.

De reden waarom ik dat vroeg is namelijk simpel. Volgens mij is er geen probleem als iemand zich in zijn kritiek tot de film beperkt, klassieker of niet.

En een punt waar altijd zo licht wordt overgegaan is als volgt. Hoe zit het met mensen die een klassieker zomaar prijzen zonder te argumenteren? Dat is toch net hetzelfde principe? Erger je je daar niet aan dan?

Ik vind de commentaar van klassiekerliefhebbers in deze discussie niet altijd consequent.

God, is dit threadje er ook nog steeds? En met dezelfde personen grofweg nog wel..

Sommige films zijn kut, sommige 'klassiekers' zijn ook kut, en sommige van die 'klassiekers' zijn nog maar een paar jaar oud

Klassiekers hebben sowieso een publiek, anders zouden het geen klassiekers zijn. Films die de tand des tijds kunnen doorstaan en voorkomen in meerdere filmlijstjes. Onlogisch is het dus niet dat er ook veel mensen een vrij positieve score geven aan klassiekers. Wat zeker niet wil wegnemen dat er veel klassiekers zijn die enkel nog naambekendheid hebben en bij zogezegde filmliefhebbers de (zelf opgelegde) morele verplichting hebben om die film te vermelden in toplijstjes of er zich positief over te uiten.

Ik denk ook wel dat er veel kijkers van klassiekers zijn die zich positiever uitlaten over een 'klassieker' dan een andere film. Met de redenatie dat een film uit de top 250 (om het even op Moviemeter te projecteren) wel goed MOET zijn. En een film met een gemiddelde lager dan 3* KAN gewoon niet zo goed zijn. Daar ligt waarschijnlijk het probleem dat er mensen zich te krampachtig vasthouden aan het fenomeen 'klassiekers' en het raar vinden dat een film als Gone with the wind, Pulp Fiction of The Godfather (om even verschillende genres te nemen) minder gewaardeerd worden. Het is ook wel zo dat de verwachtingen bij dergelijke films soms vrij hoog liggen. Als een Seagalfilm wat meevalt kan dat positiever uitdraaien dan wanneer je voor de eerste keer een Woody Allen of Hitchock zou zien, die toch als grote regisseurs worden aangeschreven en het toch maar een matige film blijkt te zijn. Nadeel van 'klassiekers' is dat je als filmliefhebber al veel meer bagage krijgt op voorhand dan bij andere films. Zo schep je soms verkeerde verwachtingen in een film.

Anderzijds moet je ook niet alle liefhebbers van 'klassiekers' beschuldigen van meeloperij. Dat de film tot een klassieker gegroeid is, wil toch zeggen dat er ooit een publiek voor geweest is en waarschijnlijk ook nog voor is. Dat koppelen aan commerce is niet helemaal waar. Een film als The Mist heeft meer reclame gevoerd voor z'n film dan pakweg Elephant, al zal ik die 2e meer in het hokje van de klassiekers stoppen dan de 1e. Het merendeel van klassiekers zal logischerwijs positief gevonden worden, daarom dat ze 'klassieker' geworden zijn en de tijd hebben overleefd, maar evengoed zullen er zijn die ietwat onterecht nog hoog aangeschreven worden en het blijft een kwestie van persoonlijke smaak. Er is uiteraard ook een groot deel dat zich niet kan vinden in die films. 'Klassiekers' zijn qua genre ook enorm uitlopend. Ik gaf het voorbeeld al aan met Gone with the wind, Pulp Fiction en The Godfather. 3 klassiekers, maar niet per se evident dat je ze alle drie goed vindt.

In De Site > Algemeen > Is ouderdom een meerwaarde?:

Vroeg ik me af, gezien de toplijst die voornamelijk 'oudere' films bevat.

Niet noodzakelijk. Of de 'oudere' films over het algemeen beter zijn, dat is een andere vraag.

Ik zeg niet dat mensen vinden dat een oudere film direct beter is. Ik vraag me af of mensen een film milder beoordelen o.i.d., indien die ouder is.

Misschien heb je iets aan dit topic.

Dat is gewoon zo. Je hoort dat vaak van films die oorspronkelijk negatief ontvangen werden en x aantal decennia later vinden veel mensen het goed of op zijn minst charmant waardoor ze veel meer door de vingers zien. Oudere films krijgen een pak meer gratie dan recente, ondermeer omdat men vlugger uitgaat van allerlei beperkingen ('men kon niet beter').

Veel oude regisseurs komen weg met dingen waar ze nu in het slechtste geval zwaar op afgerekend zouden worden. De supersentimentele, naieve romantische feelgoods van Capra bijvoorbeeld. Mochten die nu uitkomen vliegen die prompt naar VijfTV en andere b-film/vrouwenzenders.

Wat een onzin djelle.

Om toe te lichten: ik ga een projectiescherm tijdens een autoscene in een film uit de jaren 50 niet TEGEN de film gebruiken. Dan ben ik niet buigzaam, maar simpelweg realistisch (gezien technische en budgetaire middelen).

In een film van nu zou ik 't te gemakzuchtig kunnen vinden, maar zelfs daar zijn uitzonderingen op te vinden (Kill Bill Vol. 2 oa, omdat het daar met opzet gedaan wordt).

Tuurlijk niet! Kijk naar de hoge noteringen van die Darabontziemels oa.

Tja er zijn hier al zo veel discussies voorbijgevlogen wat die 'middelen' betreft (ik herinner me een soortgelijk issue bij 'M' in verband met geluid) waarbij vaak blijkt dat men in principe toch beter kon OF een andere oplossing hadden kunnen verzinnen.

Zelfde onzin ook met die oude Italiaanse dubbings. Mij stoort het meestal niet echt, maar zeggen 'dat men niet beter kon' of 'zo deden ze dat nu eenmaal' is wel degelijk een buigzame 'mantel der liefde' benadering van die films.

Wat een onzin. Je geeft toch ook 4,0* aan een film als Zombie Holocaust? Ik durf te wedden dat je 'm zelfs met engelse dub hebt gezien. Die Italianen dubten en deden aan post-synchen. Wat erg zeg! En in 1937 kwam Becky Sharp in technicolor uit. En pietje puk gebruikte in 1939 toch nog zwart-wit. Is toch niet erg?

En bij Capra twijfel ik oa aan mijn hele hoge score voor Mr. Smith goes to Washington, maar bij It's a Wonderful Life oa helemaal niet omdat ie goed uitgevoerd wordt met nuances in het hoofdpersonage. Ik heb niet het idee dat Capra hoog scoort 'omdat 't oud is'.

Ik gaf gisteren nog een film met Cary Grant 2,0* omdat het sentiment zo opgelegd werd.

Ik vind die Engelse dubs een hele fijne uiting van naive kunst. Ik kan daar echt van genieten.

Punt is gewoon dat ik dan wel niet moet gaan zeggen dat het nu eenmaal niet anders kon ofzo tegen iemand die daar dan commentaar op heeft. Het is niet omdat ik iets slik dat ik anderen blaasjes moet wijsmaken of mijn tolerantiemantel/goedpratertjes moet opdringen.

Ik wilde eerst al die Italiaanse genrefilms in de originele taal zien. Maar aangezien je niet alles voor het uit kiezen hebt kan ik de eng dub ook steeds beter hebben. It grows on you.

De Engelse dub rules! Maar Keoma vond ik echt een draak.. over fout en sentimenteel gesproken.

Ach ja..... goedpratertjes. Whatever. Hoelang is er in Italie gedubd? Van 1940 tot 1980? Dan ga je die postdubbing toch bij elke film lekker meenemen in je beoordeling? Verder is aan mij de keuze of ik die commentaren serieus neem of niet.

Ik heb geen problemen met technische mankementen die bij 'de tijd horen', maar je oorspronkelijke statement dat het publiek ontvankelijker is voor oude films vind ik grote flauwekul. Pas nog eens de top 250 op imdb gekeken: brrrrrrrrrrrrrrr Al die oude films verdwijnen juist uit de lijst om plaats te maken voor 2000ennogwa flicks.

Veel filmliefhebbers hebben een zwak voor oude films. Its a wonderful life was oorspronkelijk geen succes bij publiek noch critici.

En het was maar een voorbeeld van een van die zaken die zogezegd 'technische mankementen' zijn die bij de tijd horen of die dus gewoon vaak voor lief genomen worden. Ideaal voorbeeld om aan te tonen dat die grotere ontvankelijkheid er wel degelijk is.

Van wie we ook de andere kant te zien krijgen (itt Robbins plus Freeman/ Hanks in de Darabontfilms). een niet-sympathiek hoofdpersonage in een feelgoodfilm wordt wel heel moeilijk verder. Ik ga er verder niet over discussieren hier.

En dan? Is in de harten gesloten door de tv uitzendingen. Omdat mensen 't mooi vonden, niet omdat 't oud is. Er zijn zo veel sleeperhits.

In dezelfde zin gelijk als iemand die zwart/wit films kut vindt omdat ze niet in kleur zijn. Ik neem deze mensen niet serieus. Mogen ze van mij keihard vinden dat ze een mening hebben die telt. voor mij niet.