All genres movie challenge

Voortgang 14/45

Categorie 7 -9 2000-2009

The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) - MovieMeter.nl

http://deeperintomovies.net/journal/image16/jessejames5.jpg

Wat een bazenfilm was dat, die moet ik ook maar weer eens gaan herkijken.

Voortgang 35/45

Categorie 2 (paars): special

f) Stalker: films waar iemand gevolgd wordt door een stalker, man, vrouw of iets buitenaards kunnen hier allemaal.

Terug naar de Kust (2009)

Mwa, rampzalig slecht wordt het nergens. Maar de acteerprestaties zijn wel echt matig. Het verhaal springt te vaak van hier naar ginder en ik verwacht meer spanning als ik de omschrijving van de film lees. That said was het soms wel leuk om volgen, en heb ik wel al is moeten lachen en ook af en toe wel is wat spanning gevoeld. 2*

Dat was het zeker. Ik heb "maar" 4* sterren gegeven omdat ik het begin iets te lang vond duren, en ook niet alle karakters even interessant zijn. Maar het is zeker een heerlijke film.

Summer of Sam (1999)
Categorie 1 (groen) - seizoen (COMPLEET!)
a. Zomer
Voortgang: 34/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/3000/3127.300.jpg?cb=1379147795

Dirty Dancing trok ik ook bij een tweede poging echt niet, dus dan maar deze 'zomerfilm' als alternatief: Spike Lee's Summer of Sam. Wederom is het een warme, verzengende zomer in New York, en wederom lopen de gemoederen hoog op. Summer of Sam speelt zich af in de zomer van '77 (grotendeels), en de hitte is niet het enige probleem: een seriemoordenaar die zichzelf Son of Sam noemt teistert de stad, en schiet willekeurige stelletjes en jonge vrouwen dood. Maar hoewel Sam en zijn terreur weliswaar een belangrijke bijrol innemen, is het niet waar de film over gaat. Summer of Sam is geen seriemoordenaarfilm, maar is vooral een schets van een wat lower class Italiaans-Amerikaans milieu in de Bronx in die tijd, naast dat het een beeld geeft van het vieze, onveilige New York van een paar decennia terug.

De meeste hoofdrolspelers kennen elkaar al van jongs af aan, en zijn samen opgegroeid. Maar dat betekent niet dat ze allemaal even goed met elkaar op kunnen schieten - sommigen van hen zijn de typische Jersey Shore gladjakkers die weinig op hebben met mensen die niet zoals zij zijn en het liefst eerst klappen uitdelen en dan vragen stellen, relationele trouw is ook niet een gegeven, en ze hebben over het algemeen ook geen steady bestaan met danwel kutbaantjes, danwel kleinschalige drugsdealerij en iets minder kleinschalig drugsgebruik. In de film zijn we hoe de relaties tussen hen langzaamaan op scherp komen te staan, waarbij de dreiging van de Son of Sam die ook in hun buurt actief is de boel verder kataliseert. Voor een groep figuren die, op een enkele uitzondering na (met name Adrien Brody als Richie), niet zo heel erg interessant zijn, is het best wel een boeiende film geworden. Vrolijk, nou nee. Vinny vergooit zijn leven met escalerend drugsgebruik, structureel vreemdgaan en naait op het laatst ook nog eens zijn beste vriend erbij, zijn vriendin neemt uiteindelijk de wijze beslissing om hem te verlaten maar wordt een film lang bedrogen en gemanipuleerd, Richie en Ruby lijken er nog het beste af te komen ondanks dat hij bij moet beunen als broodpoot en hij verrot geslagen wordt omdat een paar tokkies hem puur om zijn punker-zijn verdenken van de moorden, en die vriendjes van Vinny in de bijrol blijven een film lang dichtgetikte en agressieve aso's.

Uiteindelijk wordt de moordenaar gepakt, al zijn de scenes met hem beperkt, en we zien praktisch niets van de jacht op hem - hij is in deze film puur een katalysator die in New York de boel, die toch al op spanning staat, verder doet escaleren. Grotendeels inderdaad dus bij onze Italianen in de Bronx, maar Lee laat ook regelmatig beelden zien van chaos en paniek in andere delen in New York, zeker als een stroomuitval leidt tot grootschalige plunderingen. Kortom, best een interessant tijds- en sfeerbeeld, al had er wel een minuutje of twintig afgekund wat mij betreft. 4.0*

Tropa de Elite 2 - O Inimigo Agora É Outro (2010)

Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal

f) Afrika en Latijns-Amerika: films die zich op dit grondgebied afspelen

Voortgang 36/45

Ja leuk, niet te veel onnodig gelul in een film als deze maar hard gaan en hard blijven gaan. Scènes zien er mooi uit en blijven duidelijk. Tempo zit goed, muziek is gepast, vond deze misschien wel iets beter dan de eerste 3,5* is het resultaat.

Walkabout (1971)
Categorie 7 (zwart) - periode
6) 1970-1979
Voortgang: 35/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5799.300.jpg?cb=1394822887

Om maar eens op een positieve noot te beginnen: wat ziet Walkabout er fantastisch uit. Het is het verhaal van een zus en broertje die stranden in de Outback, om vervolgens (godzijdank) een Aboriginal-jongen tegen het lijf te lopen die op Walkabout is: een Aboriginal-traditie waarin hij zich een jaar lang alleen in de wildernis moet redden. En dat is maar goed ook, want in hun eentje was het zeker niet goed gekomen. Maar het verhaal is niet primair het verhaal, het is eigenlijk nog meer een meditatie over het contrast van het simpele, pure leven in de Outback en de moderne Westerse wereld. Ondanks de communicatieproblemen neemt de Aboriginal-jongen zonder problemen de andere twee op sleeptouw, en daarentegen wordt op meerdere momenten de problemen van de moderne tijd geschetst. Vervuiling, onvriendelijkheid, jagen op vrijwel industriële wijze. Het is dan ook niet voor niets dat het meisje later met weemoed terugdenkt aan haar zwerftocht door de Outback.

Het heeft wel een tintje Noble Savage in zich (en bepaalde forumleden zouden op hun achterste benen gaan staan over anti-blanke filmmakerij en Westerse zelfhaat en dat soort FVD-gedreutel als ze ooit deze film zouden zien), maar ik begrijp het sentiment wel, en zeker als het op zo'n prachtige wijze gefilmd wordt vind ik het allang prima. De paradijselijk aandoende natuur, de vele schitterende natuurbeelden, het is een genot voor het oog. Wel merkte ik dat mijn aandacht zo in de tweede helft een beetje verslapte, mede door wat gebrek aan plotontwikkeling. Desondanks maakte de cinematografie ontzettend veel goed. Veruit mijn favoriete Roeg tot nu toe. 4.0*

The Big Parade (1925)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

1) 1920 – 1929

Voortgang: 34/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/5000/5098.300.jpg

The epic of the American doughboy!

De film heeft een erg trage opbouw, gedurende het eerste anderhalf uur. Veelal uitgesponnen scenes. Waarvan ik vond dat dat niet altijd lekker uit de verf kwam. Naarmate we de romantiek achter ons hebben gelaten, en de mannen zich daadwerkelijk op de oorlog gaan voorbereiden, krijgen we te maken met een keiharde beklemmende sfeer, een prachtige inkijk op de opdat moment moderne oorlogsvoering. Hier en daar bevalt de humor uitstekend, met name Slim (Karl Dane) sprong hier bovenuit. Al is het alleen al zijn leuke manier van ''gekke bekken trekken'' De slot scene was erg mooi in beeld gebracht. Overigens een welverdiende ode aan de muziek componisten William Axt, David Mendoza en Carl Davis. Die de gehele film, van prachtige muziek voorzien!

Ik geef de film: 3★

Way Out West (1937)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

2) 1930 – 1939

Voortgang: 35/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/8000/8410.300.jpg

Heerlijk komisch duo, de grappen vliegen je om de oren, Het dansje tussen de 2 is van hoogstaand niveau! Tevens past de Nostalgisch muziek prima in het plaatje. L&H in een the-west setting staat garant voor een uurtje vermaak!

Ik geef de film 3,5★

Irréversible (2002)
Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal
a) Romaanse talen: Frans, Spaans, Portugees... (exclusief Italiaans)
14/45

http://www.filmsinfilms.com/wp-content/uploads/2015/09/Irreversible-2.jpg

En dan toch eens bekeken, en het beviel me wel.

Dat dit een film was met een prachtig kleurgebruik vol neon en dat dit een enorme trip zou worden, dat wist ik al. Van het bestaan van die mega bekende scène wist ik ook al, en dat deze film een zelfde soort als chronologie zou krijgen als Memento wist ik ook. Door het vele vergelijken met die film in dat topic (dat ik overigens niet volledig deel), de titel van de film (als je een beetje frans kan), en wist je het dan nog niet dan weet je dat wel doordat de credits als eerste over het scherm rollen. Misschien moest ik Irreversible wel gekeken hebben zonder deze informatie, maar ik had al eerder een glimp opgevangen van de film, en op basis daarvan stond er zelfs al een rating op IMDb, en had ik een tijd ook lang een stem staan op Moviemeter.

Het duurt eventjes, maar niet lang voor je erin komt. Het nadeel bij een film die achterstevoren verloopt is dat het lastig is om de gebeurtenissen die op het einde voorkomen te linken met het begin, omdat het begin het einde is en het einde het begin, en je in het einde nog geen idee hebt van de voorgeschiedenis. Zo is me ontgaan wat er met de dader is gebeurd, blijkbaar toch in elkaar geslagen op het einde in de Rectum, en weet ik totaal niet wat de allereerste scène moet inhouden. De scène in de rectum moet trouwens één van de allermooiste scènes zijn die de cinéma heeft voortgebracht, en het is niet dat het vele rondtollende camerawerk met spanningsopbouwende muziek die de woede van Marcus een soort van 3D-gehalte moet geven. Ergens is het hypnotiserend, maar niet in de zin van het tot rust komen, maar juist in de zin van toename van bloed dat door de aders stroomt. In die zin werkt het dus zeker en vast. Maar de manier waarop het geheel uiteindelijk is gefilmd is een huzarenstukje, en op zich ben ik wel een sucker voor dat soort scènes.

Het eerste deel zien we vooral een opgefokte Marcus door het scherm lopen. Het was dan al van in de rectum duidelijk dat hij onder de invloed van cocaïne was. Maar dat het zo duidelijk was, bewijst ook wel dat het echt goed geacteerd werd. Cassel acteert verdomd goed, en dit moet ook wel in de buurt komen van één van de beste acteerprestaties die ik ooit in een film heb gezien. Ik denk dat het zeer moeilijk is om een "opgefokte" te moeten naspelen die aan de coke is, met al deze woede... Ik kan me haast niet voorstellen dat hij echt onder invloed van cocaïne was.

Daarna volgt de onsmakelijke "ontknoping" of hoogtepunt van de film. Op zich viel het bij mij wel mee met het onsmakelijke. Maar die scène is echt op zich niet normaal, omdat het allemaal zo echt en zo realistisch is, en dat is uiteraard ook te danken aan het ja niet-normale en zelfs wat ondankbare acteerwerk dat Belucci en de verkrachter (de lintworm) hier klaarspelen. Maar juist dat moet je de filmmaker ook wel nageven. Niets verbloemen om je kijkers te sparen via symboliek, neen gewoon de keiharde realiteit tonen. En uiteraard is het een zeer sterke scène. Ik denk wel dat ik genoeg van me kon afzetten dat het "maar" film is natuurlijk. In het echt zou ik meer gechoqueerd zijn, en zou ik wellicht hetzelfde gedrag tonen als die ene passant, de tunnel inwandelen, zien wat er gebeurt, en direct weer weglopen. Nu vond ik het ook niet slim van het hoofdpersonage om de tunnel ten eerste in te wandelen, en dan ook nog eens te bemoeien met wat er daar gebeurde. Dat vond ik een beetje naïef. En uiteindelijk alleen terug naar huis keren als vrouw, zo laat op de nacht (of eigenlijk was het nog niet extreem laat bleek later) vind ik ook naïef. Natuurlijk moet Marcus ook wel leren zijn verantwoordelijkheid pakken, en geen coke snuiven natuurlijk. En dan was dat allemaal ook niet gebeurd. En in een stad is het risico natuurlijk groter dan in een dorp / middelgrote stad. De ongure buurten zijn over het algemeen wel bekend.

Het laatste deel valt dan misschien toch een tikkeltje tegen in vergelijking met het eerste deel, al heb ik het wel nooit echt zo ervaren. Maar de ontknoping en ook de opgefokte achtervolging zijn dan al voorbij. Daardoor beleef je dus de aanloop naar dat alles. En misschien is dat ook wel het nadeel van een film die zich achterstevoren afspeelt. Je hebt geen ontknoping meer klaar liggen. Dat heb je dus niet met de film die de correcte chronologie er op nahoudt, maar het zorgt er niet voor dat het een slechtere film wordt in principe, en de korte speelduur zorgt er ook niet voor dat het uitgerekt wordt. Maar het slot wordt wel grotendeels gevuld door koetjes- en kalfjespraat over onder meer seks. Niet dat dat het niet realistisch maakt. Uiteindelijk is er dan nog wel een ontknoping op het einde, al had ik doorheen de film wel al een indicatie in die richting opgevangen

De vergelijking met Memento die ik 1,5* gaf is ook snel gemaakt. Ik vind Memento absoluut moeilijk om te volgen, en dan heb je daar nog zo een onbevredigend einde. In Irreversible is de film ondanks zijn vertelstructuur wel prima te volgen, al had ik misschien wel die belangrijke informatie vooraleer ik aan de film startte. De vergelijking houdt verder ook geen steek omdat het enige wat de twee films gemeen hebben de vertelstructuur is, maar verder zijn de films qua stijl, qua verhaal, qua onderwerp, qua emotie en qua genre gewoon allemaal erg verschillend. Duidelijk zijn ook de referenties naar 2001: A Space Odyssey (geregisseerd door het grote idool van Noé), waar niet alleen de poster een verwijzing naar de film is, maar ook de positieve zwangerstest een verwijzing is naar de allerlaatste scène in 2001: A Space Odyssey, en dat Irreversible net zoals 2001 een soort kijk heeft op leven en dood, maar dan wel op een ontnuchterende manier.

Children of Men (2006)
Categorie 7 (zwart): periodefilms
9) 2000 - 2009
15/45

https://screenplayscripts.com/wp-content/uploads/2017/10/childrenofmen02_0.jpg

Gemengde gevoelens bij deze film.

Het begin van deze film wil ik echt absoluut vergeten. Het nodigt absoluut niet uit om verder te kijken, en er wordt voor mijn smaak te weinig uitgelegd. Iets wat Cuaron wel vaker heeft in zijn films, maar hier is het niet genietbaar. Termen als "fishes", fili's en "The human project" blijven erg vaag, en dat zelfs over de gehele film. Ook de beweegredenen over de groeperingen blijven onduidelijk. Ja, we weten wel dat één groep tegen de overheid strijdt, maar waarom? En wat immigranten te doen hebben met het hele kindprobleem. God mag het weten. Het gehele verhaal is gewoon niet interessant, omdat het ook nooit interessant gemaakt wordt. De wereld is niet interessant, omdat het niet interessant gemaakt wordt. Alsof de schrijvers van het verhaal er zelf maar mee vrede genomen hebben dat het verhaal ondergeschikt is aan de rest. Het is echt behoorlijk storend. Dan stel ik me tegelijkertijd ook nog vraagtekens over wat de meerwaarde is van het science-fiction label die deze film toegeplakt krijgt. Een beter idee was misschien wel om deze in het heden te laten afspelen, maar dan in een andere dimensie.

Ik begrijp ook niet waarom deze film het etiket geloofwaardig en realistisch krijgt. Ik vind het dat absoluut niet. En zelfs minder dan de meeste sf's. En de laatste dertig minuten tonen dat ook bijvoorbeeld wel aan. Nu, op zich hoeft een film niet realistisch of geloofwaardig te zijn, het blijft film. De bloedplekken op de cameralens zelf bewijzen dat ook nog maar eens. De makers zijn daar zelf ook van overtuigd. Wil je een realistische en geloofwaardige film, kijk dan gewoon een andere film. Simpel. Dus voor mij is dit geen kritiekpunt, maar ik wil wel even die claim weerleggen van anderen.

Het is een zeer vreemde en unieke film, en ik weet niet wat ik er van moet denken. Zeker niet iets dat ik al eerder heb gezien. De pogingen tot humor vind ik een beetje zwak, en eigenlijk van het verhaal afwijken, al is het soms nog wel oké. Het eerste deel was zoals gezegd behoorlijk saai. Ik heb ooit al eens een deel van deze film gekeken en ben toen afgehaakt. Wel ik kan begrijpen waarom. Het wordt beter later, maar dat ligt dan toch niet aan het verhaal dat behoorlijk absurd is, en niet meesleept, maar wel omdat het camerawerk van Lubezki veel beter tot zijn recht komt in die scènes. Het slot is goed, met behoorlijk goede actiescènes. Het is gewoon absoluut doodzonde dat dit prachtig werk een beetje verkloot wordt door een echt kutverhaal die niet uitgewerkt wordt en niet voldoende uitgelegd wordt. Er lijkt gewoon niet over het verhaal nagedacht te zijn. En misschien komt het pretentieus over, maar in de kern is het ook nog eens een simpel verhaal. Ik begrijp absoluut niet waarom men hier voor een andere aanpak kiest, want een film als dit verdient beter. Op zich had er niet zo veel veranderd moeten worden, en al zeker niet tijdens het laatste uur waar de film geredt / gemaakt wordt.

4,0* voor slot, 1,0*/1,5*/2,0* voor begin. Minpunten voor Cuaron. Pluspunten voor camerawerk, setdesign, sounddesign. Zelfs een beetje style over substance.

3,0*

The Edge (1997)
Categorie 6 (rood): omgeving
a) bossen en bergen: alles wat zich afspeelt in een bosrijke omgeving of berglandschap
16/45

https://thane62.files.wordpress.com/2015/03/1389265855.jpg

Ik hou wel van survivalfilms, maar dit was toch te teleurstellend. Te weinig focusend op het survivalaspect zelf, en daardoor ook inboetend aan realisme. Het drama zijplotje was niet echt interessant. Ik had liever gehad dat de film zich meer focuste op het survivalgedeelte, dat toch iets te onrealistisch is naar mijn smaak, zelfs voor een pure vermaakfilm. Het brengt gewoonweg niet voldoende.

37/45

Hardcore (1979)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

6) 1970 - 1979

https://diaboliquemagazine.com/wp-content/uploads/2017/07/hardcore1-620x349.jpeg

Erg gerelateerd maar wist me zeker te boeien. Is ondanks de titel toch een vrij brave film. George C. Scott zet zijn rol prima neer. Ook heb ik zulke verhaallijnen al vaker gezien (bv Taken), maar de sfeer van de 70's geeft deze film een ander gevoel dan Taken.

38/45

Sisters of War (2010)

Categorie 2 (paars): special

b) Gebaseerd op waargebeurde feiten: hieronder kunnen films die zowel gebaseerd als geïnspireerd zijn op/door waargebeurde feiten

https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQMUvod7g_ytjxiskSI6UhAb-uwwMdh6_6idUalGj31AVvq0Kdx

Oorlogsdrama in een mooie omgeving gebracht. Het belicht echter wel een kant die ik nog niet had gezien, zeker niet met de Japanners. Het geheel is erg goed te volgen, en geeft zeer zeker een goed beeld van het wrede oorlogsdrama die zich indertijd hebben afgespeelden op het einde worden de echte zusters nog getoond anno 2010, nog steeds vriendinnen.

Mede door de warme zomer vrij weinig films gezien, maar toch even een kleine update om iets minder overtuigend onderaan te staan

Capote (2005)

2B - Waargebeurd verhaal

3/45

http://g-ecx.images-amazon.com/images/G/02/uk-dvd/sony/cap4.jpg

Akira (1988)

2E - Anime

4/45

http://www.ninjaducks.in/images/akira-buildings.png

Das Leben der Anderen (2006)

4D - Oost Europa

5/45

https://milomilosovic.files.wordpress.com/2014/04/07.jpg

Sop-mai-ngeap (2011)

4E - Azië

6/45

https://occ-0-753-114.1.nflxso.net/art/5580d/7409b0673ad753022c0b98e83b9a1ce1a175580d.jpg

Ach was jij die ene rare die altijd in de volle zon ging lopen terwijl de rest verstandig binnen bleef om filmpjes of sport te kijken

Categorie 8 (violet) : extra's
a) Franchise: Critters (1986) 3*
Voortgang 37/45
https://4.bp.blogspot.com/-3Iw4gh0kdsg/VvFZvyoNTTI/AAAAAAAADLc/UgeJtPILrZc1xzGwCmPd-0oCW_pH2oGAA/s1600/cazarecompensas.png
Vooral veel jaren tachtig lol, in deze horror-film met genoeg verwijzingen naar andere films uit het horror en Sciencefiction genre. Met in de eerste plaats natuurlijk E.T.(1982) Dee Wallace-Stone uit die film speelt ook hier de moeder van een jongetje. Deze Brad Brown gebruik net als Elliott het trucje met de thermometer om niet naar school te gaan. Pech voor Brad want ze trapte niet twee keer in dezelfde truc.

Daarnaast is het bowling-shirt van pa Jay Brown een verwijzing naar de Ghostbusters (1984) en zit er ook een kleine verwijzing naar de Ghoulies" (1985) in de film. Of de bewering dat het script van deze film eerder was, is natuurlijk niet na te gaan. Maar doordat de Gremlins (1984) een groot succes waren was de timing wel prima! Nagenoeg komen in deze horror-komedie ook niet veel meer moorden voor. Wel geteld maar twee en dan een koe en wat kippen. Wel is er iets meer bloed. De twee tot de ‘good guys’ behorende buitenaardse premiejagers (geheel in Terminator (1984 stijl) knallen er flink op los! Ze richten hiermee zelf meer schade aan dan dat de Critters doen? Als je heel goed kijk kan je ook Lin Shaye herkennen, al is het knap lastig met zoveel krulspelden in haar haar. Al met al is het aardig, amusant en vermakelijk.

Categorie 8 (violet) : extra's (Behaald)
b) Keuzefilm: La Grande Bouffe (1973) 1*
Voortgang 38/45
http://3.bp.blogspot.com/-w34Obstt5co/UjHvGvSitRI/AAAAAAAAN28/o3uRayTaOg4/s1600/grande-bouffe-1973-08-g.jpg
Het gegeven over vier welgestelde mannen van middelbare leeftijd die zich terug trekken in een afgelegen huis om zichzelf dood te eten, leek mij een interessant gegeven. Daarnaast was die gastronomische orgie toentertijd aanstootgevend. De film was dus controversieel, wat het alleen maar meer interessant maakt om eens te kijken. Echter viel het erg tegen. De film kwam over als gedateerd en daardoor extreem saai.Tijden veranderen blijkbaar want het was maar moeilijk voorstellen dat deze film zoveel ophef heeft veroorzaakt. Oké de personages Marcello, Michel, Phillippe en Ugo (domweg de voornamen van de acteurs) vreten, boeren, schijten, kotsen en neuken onder het genot van oeverloze dialogen om dan plof dood neer te vallen. De meeste grappen behoren onder de categorie platte humor en waren niet leuk. En zelfs het camerawerk of setting waren niet eens bijzonder. De enige credit die ik de film misschien wel kan geven is dat het eerste was met wat we nu in de mainstream niet anders zien. (winden laten,boeren, overgeven, diarree) En met een tijdsduur van 130 minuten maakt dat de film er niet prettiger op, het is duidelijk teveel van het goede. Het duurde ook best lang voordat ze beginnen met de schans-partij en de heren eten vrij beschaafd. De eet-orgieen zijn niet echt extreem. Toen de dames van lichte zeden arriveerde was dat even een moment dat ik weer wat aandacht had voor de film. Helaas was het vrouwelijk naaktdat van korte duur want de prostituees verdwenen al zeer snel en de enige die overbleef was Andréa Ferréol en zij maakte op mij totaal geen indruk.

Categorie 2 (paars): special
c) Coming of age: Lady Bird (2017) 3*
Voortgang 39/45
https://pmcvariety.files.wordpress.com/2017/12/beanie-feldstein-lady-bird.jpg?w=1000&h=563&crop=1
Tja een film over Christine die zichzelf Lady Bird noemt. En meer valt er voor mij eigenlijk niet over de film te melden. Je kijkt mee naar het leven van een tiener. Enigszins afstandelijk waardoor de band met het lijdende voorwerp best moeilijk werd. Ook brengt de film niet veel nieuwe vondsten. Alles aan deze film is degelijk en toch wel aan de veilige kant. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het een Oscar-Nominatie heeft ontvangen. De vierentwintig-jarige Saoirse Ronan speelt de zeventienjarige Christine degelijk maar ook haar rol is van het beproefde recept. Hoeveel rollen als jong meisje of bijna volwassen vrouw kan ze nog spelen voordat ze niet meer geloofwaardig overkomt? Ondanks dat een paar sterke scenes, viel de film in zijn geheel nogal tegen.

Categorie 3 (blauw): productiehuis/distributiemaatschappij
f) Arrow video: The Stuff (1985) 3,5*
Voortgang 40/45
https://2.bp.blogspot.com/-g9UA4NpUXLM/WALBLUHrnlI/AAAAAAAAEl0/31w9aLFLU74qiPF_j1XTZab_t_BZzoJxACLcB/s1600/MV5BZGNjZTZhYzQtZmZlMS00MGVjLTk1ZTUtNTRhM2JhNzYwMzljXkEyXkFqcGdeQXVyMTQxNzMzNDI%2540._V1_.jpg
“Enough is never enough.”

Schrijver-regisseur Larry Cohen heeft een talent om low-budget films te maken met prima en bizarre ideeën. Om kosten te drukken nam hij menigmaal zijn toevlucht tot niet alledaagse tactieken om zo goedkoop mogelijk zijn films gemaakt te krijgen. In 1985 slaagde Cohen erin om met een vrij laag budget (ongeveer $ 1,7 miljoen) The Stuff te maken. Een soort horror-komedie over een moordend dessert. Ja echt... een toetje! Cohen doet hier dus precies waar hij het beste in is ... een plakkerige substantie loslaten, er absurde verhaallijnen en stereotiepe personages aan toevoegen. Er losjes nog wat invloeden van The Blob, Dawn of the Dead, Invaders from Mars en Invasion of the Bodysnatchers erin stoppen en dat resultaat vermengen met satire en talloze vermakelijke gore scènes. kortom een prima en onderhoudende B-film. Helaas betekent een laag budget ook dat sommige van de effecten beter zijn dan andere, maar een paar scènes zijn zeker niet verkeerd om te zien. Bij één van die scenes zien we Michael Moriarty en Andrea Marcovicci op een bed liggen. Dit is de draaiende set van A Nightmare On Elm Street (met ook dezelfde impact)

The Stuff is inderdaad goedkoop, chaotisch, heeft maffe, leuke personages en is soms onlogisch, niettemin is dit een fijne horror-komedie van één van de leukere exploitation-makers (na Roger Corman) van de jaren 70 en 80 genre-cinema.

Ach dat verklaart waarom je een Lynch fan bent

6c Omgeving: verlaten gebied

Voortgang: 37/45

The Slayer (1982)

http://horrornews.net/wp-content/uploads/2017/04/The-Slayer-1982-bluray-cover.jpg

Ik ga me vooral aansluiten bij mijn bovenbuur hier. De titel is misleidend want erg veel wordt er niet in gemoord maar de kills zelf zijn wel heel aardig gedaan. De setting van een verlaten eiland leent zich ook wel goed voor een horrorsfeertje en met een kleine cast is het net iets makkelijker om binding met de personages te krijgen. Nochtans zoveel kom je niet over hen te weten. Het blijft uiteindelijk meer psychologisch en surreëel dan een echte slasher. Redelijk maar het tempo had wat hoger gemogen en de finale vond ik toch nogal teleurstellend.

Tijdje flink met series en andere dingen bezig geweest, dus niet zoveel gezien. maar het begint weer te jeuken

Wandelen in de volle zon hoeft nou ook weer niet, maar tijdens de volle zonuren gaat een passieve handeling als filmkijken mij sowieso niet best af haha. Ik kijk eigenlijk altijd in de avond/nacht uren maar die vul je met dit weer al snel anders in dan gebruikelijk

Nema-ye Nazdik (1990)

Categorie 2 (paars) - special

b. Gebaseerd op waargebeurde feiten

Voortgang: 36/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/12000/12525.300.jpg?cb=1415617705

Een verrassend moeizame zit, voor een film waar ik op de een of andere manier toch heel andere verwachtingen bij had. Kiarostami vertelt over een fraudeur die zich uitgeeft voor een bekende regisseur, gepakt wordt en berecht, en vervolgens toch een behoorlijk acteertalent blijkt te hebben. Het is schijnbaar een daadwerkelijk feitelijk gebeurd verhaal en een groot deel van de film is in een soort van documentairestijl gefilmd. En wat dan ook wel weer een leuk gegeven is, is dat de werkelijke hoofdrolspelers in de affaire niet alleen zelf in de film voorkomen als documentaire-onderwerp, maar dat zij ook eerdere gebeurtenissen naspelen voor de film. Dat geeft natuurlijk een mengsel van allerlei lagen feit, fictie en metafictie, maar dat klinkt helaas interessanter dan het daadwerkelijk was. Het is vrij traag, met voornamelijk heel veel gesprekken over de situatie die niet al te boeiend waren. Zeker het deel in de rechtbank sleepte ontzettend. Het kwam op mij vooral over als een wat academisch experiment over vorm, waarheid en film op metaniveau, en niet één die mij echt wist te boeien. Geen geweldige eerste kennismaking met Kiarostami voor mij. 2.0*

Swinging Safari (2018)

Categorie 4. Regio/taal

g) Oceanië

Voortgang: 37/45

https://static1.squarespace.com/static/53fc1289e4b0e1fb1484d5f3/58bf5337ebbd1aeaace15985/59ff7e98f9619a4291a3ac70/1509916783593/LOWRES_Melly+Jones+%28Darcey+Wilson%29%2C+Rick+Jones+%28Julian+McMahon%29+-+Swinging+Safari+copy.jpg?format=750w

Een nieuwe productie van de regisseur van het mooie The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994) en de door mij zeer gewaardeerde platte komedie A Few Best Men (2011) maakt nieuwsgierig.

De categorie 'Oceanië' in deze challenge was een goede reden voor een kijkbeurt.

Swinging Safari is geen goede film. De coming of age van een jongen in een Australische suburb in de jaren 70 is niet boeiend. Het is een fragmentarische en wanordelijke film die weinig tijd neemt om een lekker lopend verhaal neer te zetten. Het verhaal bestaat uit horten en stoten. De ene snelle, drukke en oppervlakkige scène volgt op de andere. Het onderlinge verband tussen de scènes is zwak uitgewerkt en wordt vooral zichtbaar gemaakt door de aanwezigheid van dezelfde personages met scène-overkoepelende issues en door de zwak uitgewerkte running gags. De film voelt geforceerd en nerveus en is in het geheel niet pakkend.

Review.

39/45

The Hills Have Eyes II (2007)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

9) 2000 - 2009

http://images3.static-bluray.com/reviews/285_4.jpg

Wel genoten van deze, na enkele weken geleden deel 1 te hebben gezien was dit een must see. Natuurlijk niet altijd logisch en soms waren de soldaten wel erg dom, maar de gemuteerde zagen er weer gaaf uit.

Leuk vermaak. Ik vond deze een prima vervolg op deel 1.

The Hunger Games (2012)

Categorie 8 (violet) - extra's

a) Franchise

Voortgang: 37/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/78000/78254.300.jpg?cb=1416069929

Tot nu toe heb ik de Hunger Games met succes weten te vermijden. Het trok me niet als gehypete young adult film, maar goed, ik heb ook ooit gedacht dat Harry Potter niks voor mij zou zijn, en daar heb ik me toch uitstekend mee vermaakt (met name de boeken, de films waren toch een slag minder, doch alsnog aardig). Nu voor de genrechallenge dan toch deze maar gepakt. En daar werd ik niet blij van.

Misschien moet ik als chagrijnige ouwe zak en duidelijk niet de doelgroep me gewoon verre houden van dit soort films. Want ondanks een paar positieve lichtpuntjes was dit toch vooral een hoop irritatie. De dystopie was flauw, nep en (ondanks het gladiatorenconcept tot op de dood) nauwelijks bedreigend. Het ziet er allemaal ontzettend kitschy uit. Zo ongeveer iedere deelnemer aan de Hunger Games gedroeg zich als een een idioot. Voor een film die zou moeten gaan over een gevecht tot op de dood gaan er ten eerste bijzonder weinigen ook echt in beeld dood, en hebben we een overwinnaar die zo ongeveer niemand doodt. Spanning is er ook al niet. Traag, langdradig, saai, dat is het dan wel weer. Wat de film nog een beetje redt is dat er een paar prima acteurs in zitten, met name Jennifer Lawrence doet het goed, al hebben voornoemde prima acteurs soms wel verschrikkelijke rollen te vertolken. Ik noem maar een Woody Harrelson. Goed, genoeg gemopperd.

Deze stugge hufter gaat weer lekker terug onder z'n steen en laat het young adult genre voor wat 't is. Maar niet alvorens een 1.5* uitgedeeld te hebben.

Tarzana, Sesso Selvaggio (1969)

Categorie 3. Productie- of distributiemaatschappij

b) Something Weird Video

Voortgang: 38/45

http://wipfilms.net/wp-content/uploads/2015/08/vlcsnap-2015-08-19-07h15m53s23.jpg

Avontuur staat bij deze film als genre aangeduid. Dat is op zich wel correct. Een zoektocht naar een verwilderde blanke vrouw in de diepe Afrikaanse jungle is immers een avontuur. Heel geloofwaardig is het natuurlijk allemaal niet. Dat begint al met het eerste het beste stamhoofd waar onze avonturiers mee te maken krijgen. Voorzien van een goed getrimd baardje en een slick voorkomen, vergt het weinig fantasie om de beste man ergens in Harlem te posteren alwaar hij zich ledig houdt met de verkoop van illegale waar. Die imaginaire stap is klein.

Het opgeroepen beeld dient als voorbeeld om het hoge onzingehalte van de film te verduidelijken. No budget, dus weinig aandacht voor een realistische aankleding en voor andere zaken, zoals bijvoorbeeld een degelijk verhaal. De film heeft dan ook veel te weinig te bieden gezien de redelijk lange speelduur en verveelt al snel.

Hoe zit het met Tarzana dan? Zij is ok. Zij is meteen ook het beste excuus om deze film te bekijken. Tarzana draagt geen beha (dat drukt de kosten) en ziet er heel appetijtelijk uit. Met het gezicht keurig opgemaakt en de haren in een prachtig verzorgde coupe, slingert zij heel vrouwelijk van boom tot boom en communiceert zij met de dieren. Ze slaakt er af en toe een kreet bij.

Ach ja, die Tarzana is wel eventjes leuk om je mee te vermaken.

40/45

The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994)

Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal (vol)

g) Oceanië (ook films uit Australië en Nieuw-Zeeland zijn toegestaan): films die zich op dit grondgebied afspelen

https://cdn.unicornbooty.com/wp-content/uploads/2015/06/18110927/10-great-drag-films-to-gag-on-now-that-rupauls-drag-race-is-over-th.jpg

Heeft ff geduurt voordat ik deze film heb gekeken. Heeft ook ff geduurt voordat ik in de film zat. Dit omdat de film bol staat van dialogen, verwijten en het belachelijk maken van elkaar. Na een uurtje ongeveer zat ik in de film en begon deze zowaar vermakelijk te worden. Dacht zelf ook dat deze film uit 2005 ergens kwam maar dus al een 10 tal jaar ouder. Ook fijn dat Coober Pedy angedaan wordt, staat nog op mijn lijst van te bezoeken plekken op deze wereld. Ik dacht ook nog waar ken ik Hugo Weaving van.. Elrond van Lord of the Rings

Faa Yeung Nin Wa (2000)
Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal
e) Azië: films die zich op dit grondgebied afspelen
17/45

https://www.viennale.at/sites/default/files/styles/top_image_slider/public/movies/images/V17faayeung15.jpg?itok=VjkiaMku

Toch een beetje teleurgesteld.

Film is te poëtisch voor mij, en bepaalde aspecten in de filmstijl van Kar-Wai Wong liggen me niet. Zo zijn zijn takes en scènes te kort voor mij, wat me eigenlijk soms gewoon uit mijn ritme haalt. Het filmen achter objecten, deuren en het weglaten van ruimte en personen uit het verhaal zorgt wel voor sfeer of aardige composities, maar maakt het allemaal wel een beetje verwarrender en een soort van mengelmoes dat het geheel ook afstandelijker maakt. In andere films waar het minder uitgebreid wordt gebruikt werkte het wel voor mij (Like Me heeft zo bvb. een paar scènes), maar hier is het te veelvuldig gebruikt en in combinatie met de vele korte scènes maakt dat het lastig. Het verhaal maakt blijkbaar ook grote tijdssprongen, en is niet eenvoudig om te volgen omdat er ook weinig verteld wordt. Dat is iets waar ik in het algemeen geen fan van ben. Al is het gelukkig niet zo erg hier als in andere films die ik recent gezien heb.

De stijl en de filmscore zijn uiteraard wel heel mooi. Hetzelfde dat voor afstand creert, zorgt ook wel voor visuele stimulatie. De filmscore zorgt voor ritmiek en is hier zeer goed. Van deze score hou ik. Ik zou hem alleen nog iets nadrukkelijker aanwezig willen in de film. Nu was het in het eerste gedeelte voor mij iets te afwezig uiteraard ook omdat het niet zou passen in het verhaal (het spel om de liefde is hier nog niet begonnen), en ook omdat het eerste halfuur iets drukker is (meer scènes op het werk, en bij mevrouw Suen). Maar naar het einde toe, is er meer ruimte voor de film om zijn visuele en auditieve pracht te tonen. Jammer dat ik dus absoluut geen fan ben van een poëtische storytelling, waarbij te veel weggelaten wordt, en de scènes niet vloeiend in elkaar overlopen maar te abrupt overgaan, nadat ze al zeer kort zijn. In de scènes waar dat niet gebeurt, heb ik het idee dat die scènes veel mooier zijn, en dus heb ik het idee dat veel potentieel verloren is gegaan daar, wat het absoluut jammer maakt. Wellicht kijk ik hem wel ooit nog eens opnieuw; misschien dat ik hem dan wel beter vind... Ik had het idee dat ik pas echt volledig in de film raakte tijdens de laatste twintig minuten, wanneer de twee elkaar uiteindelijk niet meer zien, en elkaar voortdurend missen / ontlopen door (toevallige) omstandigheden.

Voorlopig een 3*

Seul contre Tous (1998)

Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal

a) Romaanse talen

Voortgang: 28/45

https://www.cinelounge.org/imgfull/94541.jpg

Naargeestig filmpje over een man van middelbare leeftijd zonder toekomstperspectief die er een nogal bedenkelijke levensvisie op nahoudt. Via een voice-over krijg je een kijkje in wat er zich in het hoofd van dit personage afspeelt. Het is verontrustend om te concluderen dat er echt mensen rondlopen die denken zoals deze meneer. Helaas hoef je niet je best te doen om dit soort mensen die de oorzaak van al hun problemen afschuiven op anderen tegen te komen. Het is in ieder geval geen film waar je vrolijk van wordt. Op audiovisueel gebied is het erg grauw en somber. Iets wat goed bij de film past, maar waar ik persoonlijk niet veel mee heb. Op zich wel een onderhoudende film met een tragisch en onsympathiek personage, maar ik denk niet een die me lang zal bijblijven.

3.0*

# 24/45

Categorie 2 (paars): special

b) Gebaseerd op waargebeurde feiten: Schindler's List (1993)

https://qph.ec.quoracdn.net/main-qimg-9f7f38815761cd5fe2add4e8342f8b2a?convert_to_webp=true

Na 25 jaar dan toch eindelijk eens een keer gezien. Dat de film geregisseerd is door Steven Spielberg is voor mij een hele grote pluspunt omdat de films van Spielberg mij nog nooit eerder teleurstelden. Qua genre ligt dit namelijk net even anders, omdat het drama genre totaal mijn ding niet is. Uiteraard is deze film niet alleen een dramafilm maar ook een oorlogsfilm, maar aangezien het niet het soort oorlogsfilm is waar ik juist wel van houd (zo vind ik die andere oorlogsfilm van Steven Spielberg, Saving Private Ryan de beste oorlogsfilm ooit gemaakt) , te weten de oorlogsfilms die draaien om het gevecht, heeft de naam Spielberg mij volledig weten te overtuigen om Schindler's List te kijken.

Hielp ook vooraf niet mee dat ik wist dat het mijn genre niet is, maar tegelijkertijd ook te weten dat de speelduur de 3 uur ruim zou overtreffen. Wonderlijk genoeg zijn die uren voorbij gevlogen.

Het verhaal van Oskar Schindler is sterk uitgewerkt zonder meer. Van zakenman tot een man die steeds meer menselijke emoties vertoonde en besloot de joden te helpen. Er wordt voor deze gebeurtenissen flink wat tijd genomen, maar het duurt nergens te lang. Lange tijd vond ik het een redelijke film welke ik sterker vond worden toen Schindler ging onderhandelen om de joden van Auschwitz te redden . De scene dat hij zich realiseerde dat hij nog meer joden had vrij kunnen krijgen als hij zijn auto en gouden speld had verkocht, terwijl hij omringd werd door mensen die hij had gered wat een moment.

Hoe dan ook Schindler's List is mij beter bevallen dan ik eigenlijk ooit had kunnen bedenken, ook al is het mijn genre niet, Spielberg weet dit verhaal op een ijzersterke en aangrijpende manier te verfilmen. Zo nu en dan zelfs zo aangrijpend dat de leeftijdsclassificatie best opvallend is als je ziet op welke wijze de joden de dood vinden.

The Satanic Rites of Dracula (1973)

Categorie 3. Productie- of distributiemaatschappij

c) Hammer Studios

Voortgang: 39/45

https://photos1.blogger.com/blogger/1504/2406/1600/satanic%20modern%20dracula.jpg

Oei. Dat was niet geweldig. De enige vampierfilm van Hammer die ik nooit eerder zag. En ik heb spijt.

Ik ben een heuse fan van de vampierfilms uit de Hammer school. Met name de films met Christopher Lee als vampier en geregisseerd door Terence Fisher zijn vaker dan eens gepasseerd en blijven een waar genot voor het oog.

Sterke punten in de vampierfilms met Lee zijn de suspense, de sinistere sfeer, de fantastische gotische settings, de verrukkelijke maagdelijke slachtoffers, het herkenbare maar spannende verhaal en natuurlijk de onovertroffen Christopher Lee als Dracula.

Lee speelt doorgaans een heerlijk theatrale vampier. De hypnotiserende blik van de bloed doorlopen ogen is huiveringwekkend en dreigend. De vampier zoals ik hem graag zie. Een wezen dat vreugdevolle sidderingen veroorzaakt.

Al die zaken brengt Lee niet in deze draak van een film. De vampier oogt lusteloos. Zijn pogingen om dreigend over te komen zijn welhaast sneu om te zien. De mondhoeken trillen en grimassen zonder angst in te boezemen. De ogen priemen amper. 't Is niet de vampier zoals ik hem ken. Het woord pijnlijk dringt zich zelfs een enkele maal op.

De scènes met de vampier zijn niet het gevolg van een mooie en spannende opbouw. Veel gevoelsmatige connectie met het verhaal en met de andere personages hebben zijn verschijningen niet. Het is soms net of de scènes met de vampier er later zijn ingeplakt om het verhaal van wat extra vuur te voorzien. Erg spannend zijn ze desondanks niet. Ze zien er soms zelfs wat onbeholpen uit.

Lee heeft ook nog eens de setting niet mee. De film kiest voor een nieuwere en modernere insteek waarin Lee in een modern flatgebouw resideert en een zakenimperium beheert. Die modernere achtergrond deugt van geen kant. Lee hoort gewoon in een gotisch kasteel rond te dolen en maagden te bijten. Ik zou ook van slag zijn. Dit hoort niet.

Found (2012)

Categorie 2. Speciaal

c) Coming of age

Voortgang: 40/45

http://www.celluloidz.com/wp-content/uploads/2013/09/FOUND-1024x581.jpg

In de film bekijkt de jonge hoofdpersoon een videofilm genaamd Headless. Een smerig stukje mutilatie, hakwerk en necrofilie is op de videoband te zien. Ik herkende het. Deze "prachtige" scènes zijn later uitgegroeid tot een zelfstandige film die ik al eens eerder bekeek.

De harde fragmenten die via de videoband langskomen zijn meteen de heftigste stukjes cinema in deze productie. Alle denkbare smerigheid die ik dacht vergeten te zijn, komt in een confronterende vogelvlucht weer even langs en grift zich waarschijnlijk nu voorgoed in mijn geheugen. Headless (2015) heet ie. Zo lijfelijk heftig als die film is deze gelukkig niet.

Review.

6a Omgeving: bossen en bergen

Voortgang: 38/45

Madman (1982)

http://cdn.iofferphoto.com/img/item/954/384/63/IS7dS7qsDUPBSxN.jpg

Deze slasher lijkt wel een voorloper van Hatchet alleen zijn de kills op de ophanging na saai nogal bloedeloos en vaak buiten beeld. Dat het allemaal nogal donker is gefilmd helpt ook niet echt mee. Nu goed de hele film speelt zich ook af op de laatste nacht van een zomerkamp (al leek het mij eerder oktober-november te zijn).

Grootste probleem zijn misschien niet de clichés maar het tempo, het loopt gewoon niet lekker. Tussen de kills zitten er gewoon te veel saaie stukken die niets bijdragen (de usual saaie dialogen en vrijpartijtjes). De film 15-20 minuten inkorten had zeker geholpen. Heel even wat gratuit naakt van Dawn of the Dead actrice Gaylen Ross die voor een andere naam koos, dat verbaast me niets. Zij was de enige die nog een behoorlijk acteerniveau haalde.

Ook vooral een herhaling van zetten, persoon zoekt naar een verdwenen persoon, de laatste keert ook niet terug. Vervolgens gaat weer een persoon in zijn eentje zoeken met weer hetzelfde gevolg.

Killer was indrukwekkend in silhouet maar eens echt in beeld lachwekkend.