All genres movie challenge

Fala Comigo (2016)

4. Regio/taal

a) Romaans

Voortgang: 31/45

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BZjBmNjk0ZjItYzc5MC00Nzc5LTg0NGYtYjFlNDUzOTY3NjA5XkEyXkFqcGdeQXVyMjI0MDE3ODM@._V1_SY1000_CR0,0,1499,1000_AL_.jpg

Geen hele opmerkelijke film is deze kleine Braziliaanse productie. Een klein drama over een gezin waarin het niet zo lekker loopt. Pa en ma vinden elkaar niet meer zo leuk en dat heeft zijn weerslag op het gedrag van de kinderen. De film focust op de 17-jarige zoon die zoekende is naar liefde en structuur. Zaken die hij binnen het gezin niet vindt. Buiten het gezin liggen die mogelijkheden er wel. En wel bij een oudere vrouw. Liefde en seks liggen op de loer. Een spannend vooruitzicht.

De film volgt de jongen in zijn zoektocht naar liefde, geborgenheid en vertrouwen. En ach, dat stelt filmisch en verhalend niet heel veel voor. Soort natte puberdroom die in vervulling gaat. Klinkt bovendien sensueler dan het is.

Complete review.

The Endless (2017)

Categorie 3. Productie- of distributiemaatschappij

f) Arrow Video

Voortgang: 32/45

https://www.cinemaclock.com/images/580x326/19/the-endless-20177686.jpg

Warrige film over een sekte, die eigenlijk meer een film is over andere dingen. Geknoei met tijd en dimensies, iets met een monster, toch iets met een sekte en nog veel meer wazigheid in het verloop van het verhaal. Dat alles gedrenkt in een prettig mysterieus sfeertje. Ondanks de genre aanduiding horror is er weinig horror

Film en verhaal intrigeerden me in beginsel, maar uiteindelijk vond ik er niet veel aan.

Uitgebreidere review.

4d Regio/taal: Oost-Europa (Griekenland)

Voortgang: 34/45

Ta Paidia tou Diavolou (1976)

aka Island of Death

https://3.bp.blogspot.com/-6IF726PGoew/WRpKXpL2GHI/AAAAAAAACPg/6yNh_3NBd7EBssv9CVyHE4drbWg_6dbqQCLcB/s1600/island-of-death-poster2.jpg

Ik heb niet veel toe te voegen aan de vorige recensies. Het verhaal reikt niet verder dan een koppel dat op op een Grieks eiland sadistische praktijken uitvoert op alle mensen die in hun ogen zondigen. Dit is erg hypocriet aangezien ze zelf ook geregeld hun voeten vegen aan de goede zeden. Vooral de mannelijke helft weet van geen ophouden. Uiteindelijk weten we al van het begin waartoe dit zal leiden. Een aantal praktijken zijn goed gedaan maar ook veel goedkope kills. Karakterontwikkeling er zijn soms schuchtere pogingen maar daar blijft het dan bij. Wel een passend en bevredigend einde al laat dat toch allemaal iets te lang op zich wachten.

En hup Holland hup ik heb het oranje label binnen.

5b Elementen der natuur: Water

Voortgang: 35/45

Eaten Alive (1976)

https://i.pinimg.com/originals/8b/0e/6e/8b0e6e1fdef36dbbc9cbda9cb25a46a3.jpg

Best wel een vermakelijke low budget horror, maar echt goed kan ik het niet noemen. Beste is sowieso de setting met het rokende moeras en de scènes waarin het kleine meisje vlucht, kruipt en zich verschanst voor de geschifte hoteleigenaar. Neville Brand speelt de rol van Judd wel overtuigend al had ik toch wel moeite om mijn aandacht erbij te houden als hij weer traag begon te mompelen en door zijn hotel te sloffen. Tempo van de film was ook net wat te laag met een aantal scènes die er uiteindelijk toch niet zo erg veel toe deden om het spannend te maken. Ik had eigenlijk ook op wat meer actie van de krokodil gehoopt. Deze is uiteindelijk vrij passief en wacht meestal totdat hij voedsel krijgt van het echte gevaar.

5d Elementen der natuur: Vuur en onderwereld

Voortgang: 36/45

Malatesta's Carnival of Blood (1973)

https://fetch.fm/media/titles/screengrabs/2017/09/22/MalatestaSlide2.jpg

Zoals joolstein al aangeeft, wat moet je in godsnaam met zo een film? Er is een soort van verhaal, maar het is gewoon zo rommelig en totaal niet te volgen. Boeiend is het eigenlijk ook niet. Het is vooral een saaie psychedelische trip. Enkel de setting is nog enigszins interessant. Onbegrijpelijk dat dit nog een 5,8 op imdb haalt.

A Cottage on Dartmoor (1929)
Categorie 7 (zwart) - periode
1) 1920-1929
Voortgang: 32/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/26000/26136.300.jpg?cb=1454488849

Fijne, wat donkere silent, hoor. In A Cottage on Dartmoor zien we eerst hoe Joe uit de gevangenis ontsnapt, waarna we via flashbacks er achter komen hoe het zo ver is gekomen. Het is een verhaal van frustratie en obsessie, waarin de liefde van Joe voor zijn collega Sally onbeantwoord blijft en dit uiteindelijk escaleert. We zien langzaamaan hoe de frustratie Joe tot wanhoop en waanzin drijft, en er worden ook wel wat leuke editing-trucjes uitgehaald om de geestestoestand en emoties te benadrukken. Door dit soort experimentele kantjes in cinematografie en vertelstijl, gecombineerd met een wat naargeestige, claustrofobische sfeer in met name de eerste helft is dit toch een behoorlijke silent geworden. De tweede helft is helaas wat minder interessant, als we de nasleep van de ontsnapping te zien krijgen. Alsnog dik tevreden met mijn keuze om deze film uit de kast te pakken. 3.5*

Joven y Alocada (2012)

Categorie 4. Regio/taal

f) Afrika/Latijns Amerika

Voortgang: 33/45

https://media.outnow.ch/Movies/Bilder/2012/JovenYAlocada/movie.fs/01.jpg

Over een 17-jarig meisje dat in conflict komt met haar ouders als zij de strenge regels van de geloofsgemeenschap waartoe zij behoort, overtreedt. We hebben het over seks voor het huwelijk. De conflicten stapelen zich op. Het seksuele geëxperimenteer ook.

De film voelt inhoudelijk tamelijk leeg aan. De seks scènes maken iets goed.

Recensie.

Upgrade (2018)

Categorie 2 (paars): special

g) Revenge

Voortgang:23/45

https://media.giphy.com/media/PoCEmEi36JX9hSXV69/giphy.gif

Amusante film met een onderhoudend clichématig wraakplotje opgeleukt met wat sci-fi snufjes. De regels met betrekking tot de technologie voelen soms wel wat arbitrair. Op audiovisueel gebied is het prima in orde zeker gezien het geringe budget van nog geen 5 miljoen. De makers weten precies wat ze op welke manier moeten laten zien om de brute actiescènes en de futuristische wereld goed uit de verf te laten komen en tegelijkertijd de beperkingen te verbloemen. Het acteerwerk zat vaak op het randje van geloofwaardigheid, maar als je de film met een korreltje zout neemt is het fijn vermaak.

3.5*

The Pianist (2002)
Categorie 2 (paars): special
d) Boekverfilming
13/45

http://www.ifccenter.com/wp-content/uploads/2014/06/the-pianist_592x299-7.jpg

Mooie film voor zover je het "mooi" kan noemen uiteraard. En dan toch met een paar minpunten helaas.

Eerst en vooral zat het volgens mij qua pacing / tempo niet echt goed in dit verhaal. Het eerste en laatste deel van de film waren beduidend het best, het middengedeelte was wat langdradig, vooral omdat voor mij niet altijd even goed duidelijk was wat er gebeurt. Dat zal wellicht deels komen omdat zes jaar uit het leven van Spielman verfilmd wordt (het begin van de oorlog tot het einde van de oorlog), en je daardoor soms grote sprongen in het verhaal hebt. Soms ging het dus van de hak op de tak, en vooral het middengedeelte had daar wat last van, ook omdat het met momenten repetitief werd: de pianist duikt onder, en drie minuten later duikt hij al weer onder op een andere plaats en het was op een gegeven moment even moeilijk te volgen. Een mogelijke oplossing hiervoor was dat de film iets meer tijd in beslag nam om dat middengedeelte te verfilmen, want achteraf heb ik het gevoel dat het allemaal wat snel ging in de 150 minuten. Deze film zou zich ook zeker geleend hebben voor een TV-serie van 6 of zelfs 10 afleveringen. Een andere mogelijke oplossing is om maar een bepaald deel van zijn leven te verfilmen, maar aan die optie zou ik alvast niet de voorkeur gegeven hebben, want uiteindelijk gebeurt er best heel wat interessants.

Het tweede grote minpunt is uiteraard het taalgebruik. Het is jammer dat de film zo realistisch probeert te zijn, en qua setting echt veel heeft geinvesteerd in het nabouwen van de ghetto's en de scènes, maar er dan niet in slaagt om de authentieke talen te gebruiken. Absoluut doodzonde. Dit geeft ook meer verwarring bij mij veroorzaakt. Het komt een beetje debiel over, en om echt een meesterwerk te zijn was dit een voorwaarde die ingelost moest worden.

Uiteraard is The Pianist zeker van nut van zijn film, en moeten we blijven herinnerd worden aan de daden die plaatsvonden tijdens wereldoorlog II en aan de Holocaust, en wat voor onleed genocides, segregatie en oorlog met zich meebrengen. Het is jammer dat dit zo eigen is aan de mens (native Americans, zwarten, joden), en dat het nog steeds blijft voortduren of dat nog steeds bevolkingsgroepen bedreigd worden (moslims hier, anderzijds joden en westerlingen in moslimlanden, zwarten in de VS, rohingya, koerden om maar enkele voorbeelden te noemen). Het valt zeker niet uit te sluiten dat zoiets in de toekomst opnieuw kan gebeuren, al is een herhaling van de ernst van die situatie quasi ondenkbaar. Toch zijn bepaalde gebeurtenissen en trends in het heden absoluut beangstigend op zijn zachtst gezegd. Zo is er nu op dit moment een debat gaande over onze Congo-genocide met mensen die onze koloniale geschiedenis minimaliseren en anderen die oproepen tot het verplicht maken van lessen over de Congo-genocide op onze scholen na een racisme-incident op het Pukkelpopfestival waarbij extreemrechtse jongeren: "Handjes kappen, de Congo is van ons" gezongen worden. En dit uiteindelijk door extreemrechtse groeperingen (waaronder veel Vlaamse jongeren toebehoren) ook nog eens verdedigd wordt. Absoluut walgelijk.

Wat ik wel ook erg van nut vond is dat er eens een film gemaakt wordt over wereldoorlog II die zich in Warschau afspeelt. Warschau moet wellicht wel één van de zwaarst getroffen steden zijn uit wereldoorlog II met het grootste jodenghetto uit heel Nazi-Duitsland's territorium waarvan 80% v/d Joden afgemaakt werd, met ook de grootste jodenopstand die in de film aan bod kwam, met een Poolse opstand die erg bloederig afliep omdat de USSR uiteindelijk maanden later arriveerde in tegenstelling tot wat de Poolse verzetstrijders hadden opgevangen met als resultaat een heel erg bloederig resultaat, en een Warschau dat quasi volledig van de kaart werd geveegd, zoals ook in de film te zien was met indrukwekkende beelden. Het Warschau leek met momenten eerder op het spel The Last of Us of op een aflevering uit The Walking Dead. De manier hoe onze pianist moest overleven valt misschien wel het meest te vergelijken op overleven in een wereld waarbij een zombieuitbraak het grootste deel v/d mensheid heeft uitgeroeid. Dat alleen al maakt alles zo surrealistisch op zich, terwijl het toch gewoon de realiteit is. Warschau werd dus samen met veel andere Oost-Europese, Russische en vooral Poolse steden zeer zwaar getroffen tijdens wereldoorlog II. Voor Polen is wereldoorlog II een zeer bloederige bladzijde. Tot zover deze duiding.

Om dan terug te gaan naar de film, zijn alle andere aspecten (camerawerk, acteerwerk, muziek, etc...) allemaal voorbeeldig en tot in de punten uitgewerkt. Al blinkt de film tegelijkertijd ook nooit echt uit op deze zaken. Al vond ik de manier hoe de set in elkaar werd gestoken (hoe de stad Warschau in beeld werd gebracht) enzovoort allemaal wel zeer goed gedaan. Dat is misschien nog wel een zeer sterk punt van de film. Het geeft echt een goed beeld over de ghetto van toen en over de stad van toen. Het zorgt ervoor dat het ghetto van Warschau, en Warschau zelf weer (ironisch genoeg) tot leven komt. Dat is zeker en vast de verdienste van deze film. Ik kan me ook voorstellen dat bepaalde scènes zeker op het netvlies gebrand blijven. Bepaalde zijn echt gruwelijk. En die specifieke scènes werden vaak goed in beeld gebracht vanuit een hotelkamer, vanuit het perspectief van de pianist.

Uiteraard een erg lange film, en zo voelde het ook wel aan. Oorlog is niet bepaald mijn genre, en zal het ook nooit worden. Een 16e plaats in de top 250 hier op Moviemeter is wel zeker en vast een beetje overschat, al denk ik wel dat hij een top 250 plaats verdient. Nu, voor mij staan enkel The Good, The Bad and the Ugly, Pulp Fiction en misschien American History X daar op hun plaats. Zeker en vast dus een goede film die een deel van zijn status verdient, maar zelf hou ik het op 3,5*

Les Roseaux Sauvages (1994)

Categorie 7. Periodefilms

h) 1990s

Voortgang: 34/45

https://img3-film.spielfilm.de/3000965-180781/wilde-herzen.jpg

Emotionele praatfilm. Prachtig proza passeert. Wel vreemd dat jongeren rond de 17-18 ( schat ik in) zo ongelofelijk flamboyant en diepzinnig en weloverwogen praten. Heb ik zelf nooit meegemaakt. Hoe mooi ook, het kwam op mij erg gekunsteld over.

De film snijdt serieuze thematiek aan. Niets vrijblijvends komt aan bod. Erg zwaar op de hand. Over onderwerpen als homoseksualiteit, literatuur, Algerijnse politiek, ontluikende seksuele gevoelens en persoonlijke angsten en emoties wordt op zwaarmoedige toon gediscussieerd. Bijna altijd bloedserieus. Bijna altijd opvallend eerlijk en opvallend wijsgerig. En natuurlijk met een onthutsend sterke vocabulaire.

Prachtige film. Dat zeker. Het acteertalent dat alle emoties en ingrijpende gebeurtenissen behalve met verheven taalgebruik ook beeldend begeleidt is van hoog niveau. In het acteren is de kwetsbaarheid en onzekerheid terug te vinden die gemaskeerd wordt door de wijsneuzerige dialogen. Daar zit gelukkig toch de relativering in die tekstueel grotendeels ontbreekt. Sterk.

Het Franse heuvellandschap vormt een mooie zomerse achtergrond en geeft aan de zwaarmoedige sfeer in de film en aan de ernst van de personages nog wat tegengas.

Fijne film.

Ik hoop dat het niet erg is als ik hiermee niet klaar raak voor de horrorchallenge, en tijdens de horrorchallenge ben ik wel van plan om zo min mogelijk te combineren (evt. uitz nagelaten voor de meer obscure categorieën (valentijn, jaren '20) of de Halloween categorie).

Mits dat ik geregeld een film kijk, zal dit vanzelf wel richting de 20/30 gaan, en dan zal ik voor de laatste films iets gerichter kijken om de rest op te vullen (eventueel).

Cat People (1942)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

3) 1940 - 1949

Voortgang: 24/45

https://i2.wp.com/www.audienceseverywhere.net/wp-content/uploads/2015/10/Cat-People-1942.jpg?resize=600%2C300

Apart werkje uit de oude doos met veel oog voor detail. Er hangt een fijn mysterieus sfeertje en de zwart-wit cinematografie is naar behoren. Het concept van de film is tof, maar de uitwerking was wat aan de simplistische kant. Daarmee bedoel ik niet dat er meer bombarie in had moeten zitten, maar een iets donkerdere insteek had mij beter gelegen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe pakweg 75 jaar geleden tegen deze film aangekeken werd en of het destijds als schokkend ervaren werd. Ik verwelkom symboliek in films van harte, maar er wordt net iets teveel gestrooid met kattenreferenties, waardoor het allemaal wat doorzichtig wordt. Wel weer eens fijn om een film met een betrekkelijk korte speelduur te zien.

3.5*

Voortgang 12/45

Categorie 1-a Summer movies

The Way Way Back (2013) - MovieMeter.nl

https://movieplayer.net-cdn.it/images/2013/11/18/c-era-una-volta-un-estate-liam-james-al-parco-acquatico-con-annasophia-robb-in-una-scena-del-film-292477.jpg

Voortgang 13/45

Categorie 2 -a Time Travel

Predestination (2014) - MovieMeter.nl

https://basilmarinerchase.files.wordpress.com/2016/02/presdestination1.jpg?w=1038&h=576&crop=1

Dat vind ik nu net de kracht van de originele Cat People, vrij kort en to the point geen complexiteit en overbodige seksuele poespas zoals bij de remake. Simone Simon klasse, Kinski uit de remake vond ik ordinair enkel gekozen omwille van haar modellenlijf (persoonlijk vond ik ze ook weinig aantrekkelijk).

Ik vind het vreemd dat je het donkerder had gewild, dacht dat je eerder voor de thriller was dan echt duistere horror? En ik denk dat je weinig in de jaren 40 weinig echt duistere horror vind, is sowieso niet echt een periode waarin het genre grote of bekende titels in het genre heeft uitgebracht. De oorlog zal hier ongetwijfeld mee te maken hebben. Hoe hadden ze het dan nog meer of beter kunnen uitwerken volgens jou? Ik ben van mening dat als je het complexer gaat maken met symboliek en surrealisme het onnodig lang en traag wordt en er van alles bij wordt gesleept dat er niet veel toe doet. Naar mijn mening genoeg mysterie maar zoals de horror uit de tijd is het vrij basic en slaat het weinig zijpaadjes in. Complexere horror zou denk ik meer frequent worden vanaf Psycho. Maar als je wat complexere horror wilt uit de nog oudere doos weet ik wel enkele silents uit de jaren 20

In the Mouth of Madness (1994)

Categrorie 2. Speciaal

h) Lovecraft

Voortgang: 35/45

https://static.cinemagia.ro/img/db/movie/01/25/09/in-the-mouth-of-madness-652266l.jpg?ts=1328109908

Op en top Lovecraft. De film speelt met de dunne schil van de realiteit en het einde van de wereld is nabij. Een aards mysterie verwordt heel geleidelijk tot iets dat alle wetten van de werkelijke waarneming tart. Tot iets dat alle wetten van de logica tart. De ontstane bizarre situatie creëert chaos, maakt mensen gek en gaat verder dan de arme personages in deze film kunnen beredeneren. En dat alles wordt bewerkstelligd door een schrijver en zijn boek.

Razend spannende film. Het mysterie van een verdwenen schrijver en de zoektocht naar zijn verblijfplaats is een nagelbijtende ervaring. Sam Neill speelt de man die de schrijver moet opsporen. Prachtpersonage. Een einzelgänger, een anti-lezer, een cynicus, maar niet vervelend. Alles met een ironische ondertoon. Trachtend om onder alle omstandigheden zijn logische denktrant en zijn koelte te bewaren is Neill een prettig baken in het helse pandemonium van de film en een prima hoofdpersoon.

Lekkere opbouw. In de aanloop naar het mysterie is de film een doodgewone thriller. Geen zweem van het bovennatuurlijke is aanwezig. Langzaamaan sluipen er opeens wat kleine surrealistische gebeurtenisjes in. Mensen reageren wat vreemd. Er wordt een beetje vreemd gedroomd. Je kent het wel. Het sfeertje verandert geleidelijk van mysterieus spannend naar duister spannend. En als dan uiteindelijk de logica niet meer in staat is om de antwoorden te verschaffen, is het einde zoek en de hel nabij.

De film glijdt mee en wordt op een bepaald moment meer en meer een feest van de sfx. Hoe leuk ook en hoe vermakelijk ook, de uitbundige effecten gaan wel ietsjes ten koste van de suspense en van de fijne ironische ondertoon. Van mij had het slotfeestje iets gematigder gevierd mogen worden.

Lovecraft zei het zelf nog: "From even the greatest of horrors, irony is seldom absent".

Hmm dat is een goede vraag. Ik was erg geïntrigeerd door het folklore verhaal over de kwaadaardige heksen die naar de bergen waren gevlucht en ook door die andere "katachtige" dame die Irena begroette bij het diner. Daardoor kreeg in een idee dat er een geheim genootschap was van katachtige vrouwen en ik had de film liever die richting uit zien gaan in plaats van dat gedeelte met die psychiater die haar voor gek verklaart. Maar dat zal grotendeels met mijn persoonlijke fascinatie voor het occulte en duistere folklore te maken hebben. Ik vond de keuze voor de driehoeksverhouding en de psychiater verhaaltechnisch gezien niet heel spannend.

Cikx er zijn wel veel films over geheime genootschappen maar veel goede of beter gezegd die ik zelf goed vind kan ik niet opnoemen. Er is natuurlijk Rosemary's Baby vind ik zelf een van de beste op dat vlak.

Er zijn er natuurlijk ook nogal wat waar men gaat experimenteren met het occulte dat soms tot nare gevolgen leidt: ik denk bijvoorbeeld aan The Craft (1996), The Witches of Eastwick (1987), Veneno para las Hadas (1984).

Maar als je echt van die oude folklore houdt ivm het occulte is deze docu film een must see:

Häxan (1922)

Dank voor de suggesties! Rosemary's Baby behoort ook tot een van mijn favorieten

Love Happy (1949)

Categorie 7. Periodefilms

c) 1940s

Voortgang: 36/45

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BYjBmMzRlZDMtOTkyYi00MTNjLWI0OWItMTI3Zjg0OGU4MmEwXkEyXkFqcGdeQXVyMDUyOTUyNQ@@._V1_.jpg

De kracht van de films van de Marx Brothers is het samenspel tussen de drie broers. Een beetje van dit en een beetje van dat. Een film die bijna helemaal draait op de non-verbale slapstick van Harpo valt dan ook tegen. 't Is wel leuk, maar niet de gehele tijd. De snelle en gevatte one-liners van Groucho Marx die in deze film een ondermaatse rol heeft, worden erg gemist. De momentjes van Chico Marx, die normaal gesproken al niet heel komisch zijn, liften de film zoals verwacht ook niet op. Het valt gewoon tegen.

Het verhaaltje is erg mager. Los zand. Nu is het in de films van de broers wel vaker zo, dat een dun verhaaltje puur en alleen dient als kapstok voor de comedy. Is ook niet erg. In deze film waar de losse sketches vaker niet dan wel leuk zijn, valt het echter gewoon op. En dat is wel erg.

De zang- en dansnummers in musicalstijl die veel tijd in beslag nemen, zijn vervelend. Het lijkt erop dat ze bedacht zijn om de gaten op te vullen die waarschijnlijk door gebrek aan komische inspiratie zijn ontstaan. Zo komt de film nog aan een redelijke speelduur, maar het wordt er niet leuker op.

Ach ja, Monroe is nog even te zien. Wel leuk, maar memorabel is het optreden niet. Wat dat betreft sluit haar optreden goed aan bij het tegenvallende optreden van de broers.

Heel matig dit.

The Beast of War (1988)
Categorie 6 (rood): omgeving
c) Verlaten gebied
Voortgang: 32/45
https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2472.300.jpg
War brings out the beast in every man.

Spijkerharde anti-oorlogsfilm over een tankeenheid die zichzelf in de nesten werkt dat gefilmd is op een prachtige zanderig rotslandschap. Het verhaal is spannend, en de tijdsduur van bijna 2 uur, is dan ook prima te doen! De film bevat één behoorlijk schokkende scene. Een Afghaanse man, die door een tank wordt verpletterd. De dialogen tussen de commandant en zijn eenheid, zijn ijzingwekkend, en vergt dan ook de nodige slachtoffers De acteer prestaties waren ontzettend goed, en met name George Dzundza sprong hier dan ook bovenuit. De Russische tank-commandant, die zijn tank nooit en te nimmer zal opgeven, ook al kost het dan de levens van zijn eigen eenheid. Detail: Het betreft hier een Russische tank-eenheid die onderling gewoon Amerikaans communiceren, echter was dit voor mij niet storend.

Ik geef de film 4★

An American Werewolf in London (1981)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

7) 1980 - 1989

Voortgang: 25/45

https://theplaylist.net/wp-content/uploads/2016/11/an-american-werewolf-in-london-1200x520.jpg

Ik heb deze prent al langer in de kast liggen, maar ik heb nooit de behoefte gehad om hem op te zetten. Ik loop nou eenmaal niet meteen warm voor films over weerwolven (idem voor vampieren- of zombiefilms). Aangezien de weerwolvenregistratie de enige was die ik nog nodig had voor de monstercategorie in de "horror zonder grenzen" challenge moest het er nu toch van komen. Nu moet ik toegeven dat de film me verrassend goed bevallen is.

De make-up en practical effects zijn uitmuntend voor een film uit begin jaren '80 en staan nog steeds als een huis, met als hoogtepunt de weerwolf transformatie van de hoofdpersoon. Heel knap gedaan. De film was niet ontzettend spannend, maar was toch onderhoudend mede dankzij het goed geschreven scenario. Zo wordt er op een leuke manier omgesprongen met een aantal weerwolf clichés. Het leukste vond ik de steeds terugkerende vriend van de hoofdpersoon die vastzat in limbo. De humor was sowieso verrassend effectief, al blijft dat altijd iets subjectiefs. Maar ik heb goed kunnen lachen om de scènes in het stamcafé of het jongetje wiens ballonnen gestolen werden. Een echt meesterwerk vond ik het echter niet. Zo vond ik de slachtpartijen van de weerwolf wat flauw in beeld gebracht en het einde te abrupt. Ondanks dat heeft An American Werewolf in London me goed weten te vermaken.

3.5*

Monster House (2006)

Categorie 6 (rood): omgeving✔

d) Fantasie

Voortgang: 33/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/31000/31034.300.jpg

The House is... ALIVE!

De film kan nogal als schokkend worden ervaren voor de jonge kijker. Het verhaaltje is zeker niet slecht, maar echt leuk vond ik hem ook niet. Op de 2 politie agenten na was de humor ver te zoeken. De animatie was verder op een mooie grafische manier ontwikkeld.

Ik geef de film 2★

Winter on Fire (2015)

Categorie 6 (rood): omgeving

b) Sneeuw: films in een sneeuwlandschap

Voortgang 34/45

Wel heel intensief om volgen door de manier van filmen, op dat vlak top. Je voelt je echt meteen op het Maidan plein en omgeving. Onwezenlijk ook sommige zaken die gebeurd zijn (en dan denk ik bv aan het buiten proportioneel hard optreden van de politie, of express "amokmakers" tussen de vreedzame betogers plaatsen om zo de politie redenen te geven het groot geschut boven te halen). En hartverwarmend hoe groot solidariteit kan zijn. That said, het is wel te veel vanuit één standpunt belicht imo, pas op, ik ben ook meer voor het standpunt dat hier in de film aandacht krijgt, maar het had eens zo interessant geweest moesten ze wat pro-russische aanhangers aan het woord gelaten hebben, hoe verdorven hun standpunten ook hadden geweest. Toch zeker een aanrader 3,5*

Wuthering Heights (1939)

Categorie 7 (zwart) - periode

2) 1930-1939

Voortgang: 33/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2682.300.jpg?cb=1479137466

Tja, ik ga hier niet al te veel woorden aan vuil maken. De cinematografie is inderdaad fraai, maar de film zelf was een moeizame, moeizame zit. Nog meer dan het boek druipt de sentimentaliteit en het melodrama uit alle hoeken en gaatjes, de dialogen en het beeld van Engeland van twee eeuwen terug zijn vreselijk oubollig, en dat overdreven gedoe de hele tijd waarin Cathy voor de zoveelste keer huilend wegrent of Hindley weer eens een denigrerende speech houdt, het ging me behoorlijk tegenstaan. En die continue vioolmuziek, brrr. Nu was het boek ook al wat moeizaam, maar daar werden de karakters in ieder geval nog wat verder uitgediept, waarin bijvoorbeeld Heatchliff ook een stuk donkerder geschetst werd. Hier zijn de karakters toch wel erg van bordkarton. Niet mijn film. 2.0*

Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

1) 1920 - 1929

Voortgang: 26/45

https://criticsroundup.com/wp-content/uploads/2013/07/the-cabinet-of-dr-caligari-still-526x295.jpg

Leuk om eens gezien te hebben als tijdsdocument deze stomme horrorfilm uit de jaren '20. De eigenaardige decors en kleurenfilters zorgen voor een bevreemdend sfeertje dat ik zeker wel kon waarderen. De muziek was echter iets te aanwezig en begon daardoor wat op de zenuwen te werken. Een subtielere en dreigende score was misschien beter op zijn plaats geweest. Ik moet toegeven dat ik het vaak fijn vind als films de beelden laten spreken in plaats van dat ik naar ellenlange dialogen moet zitten luisteren. In dat geval zit je bij stomme films in ieder geval goed. Al met al leuk om een keertje gezien te hebben, maar geen film die ik snel nog eens op zal zetten.

3.0*

The Warriors (1979)

Categorie 7: Periodefilms

7.6: 1970-1979

Voortgang: 22/45

Erg vermakelijk B-film. De gangs zijn lekker over the top uitgedost en de film zit vol toffe dialogen. Visueel had het wel wat sterker gekund, al zitten er wel een paar coole scenes in (de opening met alle gangs die naar de meeting komen). Verre van een meesterwerk, maar wel erg vermakelijke pulp. In Japan hebben ze dit later wel wat beter gedaan (de Crows-reeks, Blue Spring), maar dat mag de pret niet drukken. Warriors, come out and play-ay! 3,5*

Sunshine (2007)

Categorie 5: Elementen der natuur

5d: Vuur

Voortgang 23/45

Ook na ruim tien jaar vind ik deze film van Danny Boyle er erg goed uitzien. Cinematografisch ziet het er allemaal erg verzorgd uit (ben ook niet anders gewend van Boyle), vooral de scenes in de zonkamer zien er heel sfeervol uit. Het verhaal vind ik ook mooi, al kan ik me wel voorstellen dat niet iedereen gecharmeerd is van het horrorachtige laatste half uur. Acteerwerk is ook sterk over de gehele linie, ben zelf vooral altijd wel een fan van Cillian Murphy. Boyle is gewoon een alleskunner en weet in elk genre een vlotte, verzorgde film af te leveren. Sunshine is daar geen uitzondering op. 4*

P.S.: mijn eerste afgeronde categorie!

Tampopo (1985)

Categorie 7: Periodefilms

7.7: 1980-1989

Voortgang: 24/45

Vandaag herzien in de bioscoop en was een stuk beter dan ik me herinnerde. Erg sfeervolle ode aan eten, waar speels de relatie tussen mensen en voedsel in beeld wordt gebracht. De film bestaat uit een hoofdverhaal over een trucker die een vrouw helpt om de perfecte ramen te koken. De typisch Japanse toewijding om iets simpels perfect uit te voeren en de eerbied, waardigheid van het koken van een simpele maaltijd. Heel herkenbaar als je ooit in dit soort kleine tentjes in Japan hebt gegeten. DIt hoofdverhaal is verder gelardeerd met allerlei korte sketch-achtige scenes over eten. Deze zijn vaak op een ingetogen manier komisch met de nodige warmte. Misschien geen absoluut meesterwerk, maar wel een hele humane, hartverwarmende film. Ik kwam de film uit met een flinke trek, dus ook dat is een goed teken. Verhoogd van 3 naar 4*

The Daughter (2015)
Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal
g) Oceanië (ook films uit Australië en Nieuw-Zeeland zijn toegestaan)
Voortgang: 20/45
FTV

https://meanjin.com.au/wp-content/uploads/2016/06/TheDaughter_800x800.png

Ibsen vertaald naar Australië 2015, goed geacteerd met bijrollen van fijne acteurs als Geoffrey Rush en Sam Neill. Mooi gefilmd ook. De uitwerking van de duistere geheimen uit het verleden, lijkt mij voor de éénentwintigste eeuw echter wel een beetje overtrokken.
(3*)

Cidade de Deus (2002)

Categorie 2 (paars): special

b) Gebaseerd op waargebeurde feiten

Voortgang: 27/45

https://www.slantmagazine.com/images/made/assets/film/cityofgod_1130_430_90_s_c1.jpg

Indrukwekkende film over een jongen die opgroeit in een van de beruchtste favelas van Rio de Janeiro en vervolgens in een bendeoorlog terechtkomt. Het verhaal strekt vanaf eind jaren '60 tot en met begin jaren '80, maar doet dat op zo'n vlotte manier dat je geeneens doorhebt dat er meer dan tien jaar voorbij vliegen. Er worden allerlei camera- en montagetrucjes toegepast om de film extra schwung te geven en dat werpt zijn vruchten af. Zo'n scène als die op het discofeest zal ik niet snel vergeten. Alles komt daar geweldig samen. De karakters worden genoeg uitgediept en de angst die ik aan het begin van de film had dat ik me in geen enkel karakter zou kunnen inleven werd ook weggenomen na verloop van tijd. Niet dat ik ooit met zo iemand zou willen ruilen, maar er zijn gelukkig wel een paar likeable personages. De film kent behoorlijk schokkende momenten, maar er wordt nooit echt bij stil gestaan. Dat soort zaken zijn daar nou eenmaal aan de orde van de dag en dat wordt goed weergegeven. Wel wordt al het drama gelukkig af en toe afgewisseld met de nodige komische en romantische elementen die de film mooi in balans brengen.

4.0*

The Kid (1921)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

1) 1920 - 1929

voortgang 33/45

Zeer simpel maar mooi verhaal. Chaplin in een prachtige rol.

Death Becomes Her (1992)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

8.) 1990 - 1999

voortgang 34/45

Een re-watch maar deze blijft zelfs na al die jaren nog steeds even leuk om naar te kijken.

Het probleem met silents is dat de originele soundtrack vaak verloren is gegaan of in vele versies opnieuw is opgenomen. Ik zet het geluid niet te hard bij silents het gaat vooral om de beelden en de expressie, daar hoeft eigenlijk niet eens een soundtrack bij voor mij tenzij bij zoiets als Phantom of the Opera waar muziek uiteraard een belangrijke rol speelt. Mijn DVD van Häxan is trouwens binnen

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/81iVmMpMwKL._SL1500_.jpg