All genres movie challenge

17/45

Gorky Park (1983)

Categorie 6 (rood) - omgeving

b. sneeuw

https://cdn.highdefdigest.com/uploads/2014/11/28/660/William_Hurt_and_Brian_Dennehy_in_Gorky_Park.jpg

Fijne thriller die de tand des tijds prima heeft doorstaan. Ook 1 van de laatste Lee Marvin films, 4 jaar later zou hij overlijden. Film geeft een koude indruk (en niet alleen vanwege de winter) van Moskou in de jaren 80 en de Lada's rijden af en aan, de Russische bontmutsen waren niet aan te slepen

18/45

The Hound of the Baskervilles (1959)

Categorie 3 (blauw): volgens productiehuis/distributiemaatschappij

c) hammer: films gemaakt door productiehuis hammer

http://www.cineoutsider.com/reviews/pix/h/ho/houndofbaskervilles59a.jpg

Dit is volgens mij het enige boek wat ik vroeger las voor engels. En nu de film van Holmes en Watson.

Inderdaad een film van heel lang geleden en dat zie je ook terug hoewel de sfeer prima was.

Zal geen high budget film zijn geweest in de tijd van toen, maar ook geen hoogstaand succes.

19/45

La Teta Asustada (2009)

Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal

f) Afrika en Latijns-Amerika (Peru)

http://images.static-bluray.com/reviews/6767_5.jpg

Sobere film, met diepgang en oog naar het verleden. Ook goed om te zien hoe er geleefd wordt hoog in de Andes, waar minder bedeelden hun dorpen hebben, in contrast met de rijken in Lima. Magaly Solier die hier regelmatig zingt is ook een gevierd Peruaanse zangeres trouwens.

Valentine (2001)

Categorie 1. Season

d) Valentine

Voortgang: 14/45

http://cinema.com/image_lib/5070_6522.jpg

Flauwe whodunnit met horror aspiraties. Het meest opvallende aan de film zijn een paar leuke kills die wat mij betreft iets grafischer uitgespeeld hadden mogen worden. Leuk in de set-up, maar nogal braaf in de uitwerking. Amper bloed. Geen gore. Uit de kills viel veel meer horror te halen. Verder vinden we op het horrorvlak een paar erg voorspelbare jumpscares en een verhaallijn zonder enige vorm van originaliteit.

Die magere verhaallijn stoort op een bepaald moment behoorlijk. De paar leuke kills kunnen zeker niet verhullen dat het verhaaltje weinig meer dan flut is. De film zit vol standaard situaties waarin standaard personages domme dingen doen. Zo standaard dat geen personage of specifieke situatie lang in het geheugen blijft hangen. Misschien zit daar dan nog een uitdaging voor de kijker in.

Gelukkig bevat de film veel vrouwelijk snoepgoed dat de vlakke gedachten wat afleidt. En, ondanks de geslaagde trucs van het snoepgoed om in elke denkbare situatie steeds keurig gekleed of bedekt rond te blijven lopen, werkt die afleiding toch eventjes. In z'n algemeenheid wekt dat puriteinse gedachtegoed in hedendaagse films trouwens vooral verbazing en lachlust op. Na verloop van tijd is dat hier natuurlijk niet anders.

Prima killer trouwens. De killer is als bedreiging angstaanjagend genoeg. De gemaskerde slasher heeft een prettig enge uitstraling. Een emotieloos masker op een persoon werkt bijna altijd effectief. Ook hier. Het maakt onbehaaglijk. De killer en zijn kills zijn dan ook de enige sterke elementen in deze zeer matige film.

Toe maar dan Woland. Go!

Verspreid die registreringen dan over de week, hoef je niet een hele week weer te wachten. Bijvoorbeeld één op maandag, één op woensdag, één op vrijdag en één op zondag

Woland Nog 2 maandjes geduld, dan is het Halloween challenge, kan je elke dag 1 of meer registreren, geen beperkingen

Ik wilde gisteren nummer 16 noteren maar pfff door die warmte heb ik meer zin om andere dingen te doen dan film kijken, dus vandaag dan maar gekeken.

3f Productie/distributie: Arrow Video

Voortgang: 16/45 (en zowaar het blauwe label binnen)

La Morte Accarezza a Mezzanotte (1972)

https://images.arrowfilms.com/Images/ad86c604-6ca0-4f03-b4ea-6b79d4602943.png

Ik ben het wel eens met de kritiekpunten van mijn voorgangers hier. Het begin is alvast veelbelovend, maar mede door een plot dat gewoon niet te volgen is en waar de logica ook lijkt te ontbreken, is het alsnog een lange en vrij saaie zit. Oh ja er was wel af en toe wat actie, maar die was om eerlijk te zijn nogal knullig. Maar de echte elementen die een giallo liefhebber volgens mij leuk vindt ontbraken toch wel. De moorden en opbouw er naar toe waren er nauwelijks, het was meer detective mysterie op dat vlak. Wat naakt had misschien ook wel geholpen. Neen, dit kon vermakelijk worden gezien de mysterieuze moordenaar en het moordwapen maar halfweg leek het maar rond de pot te blijven draaien met zijplotjes en teveel dialoog dat ik mijn interesse verloor.

17/45

Categorie 1 (groen): season

a) summer: films die zich afspelen in de zomer

Voortgang 17/45

Any Way the Wind Blows (2003)

Fijn werk uit eigen land! De soundtrack is (hoe kan het ook anders met Barman in de regiestoel) fantastisch. De beelden voor iemand die quasi zijn hele leven in de buurt van Antwerpen gewoond heeft herkenbaar. En de sfeer die wordt opgeroepen erg leuk, chill en verfrissend. Zoek niet zozeer naar het standaard plot want dat is bijzaak, een frisse zomerdag in Antwerpen lees ik her en der en dat vat het eigenlijk prima samen. 4*

Categorie 2 (paars): special

g) Revenge: films waar iemand (of meerdere personen) wraak neemt (Acts of Vengeance)

Voortgang 18/45

Acts of Vengeance (2017)

Niet heel slecht door een degelijke acterende Banderas en hier en daar een leuke bijrol. Maar al bij al ook zeker niet meer dan dertien in een dozijn. De uiteindelijke afrekening viel me ook redelijk tegen. Toch vlotte wegkijker. 2,5*

Categorie 6 (rood): omgeving

a) bossen en bergen: alles wat zich afspeelt in een bosrijke omgeving of berglandschap (The Hunter)

Voortgang 19/45

The Hunter (2011)

Meh, wel best wat natuurpracht. Maar het filosofeer is flinterdun en komt vooral neer op oh wat zijn moderne industrieën toch slecht. Hoofdpersonage overtuigde me ook echt niet. Ondanks zijn 101 minuten had ik ook het idee dat de film gerust een stuk korter kon, zeker het begin leek me onnodig traag en dan traag van het slechte soort. Wel mooie natuur dus, en er is wel verbetering wanneer de film vordert. 2*

Categorie 7 (zwart): periodefilms

4) 1950 – 1959

Voortgang 20/45

Singin' in the Rain (1952)

Meh², ik kan een musical van tijd tot tijd best nog appreciëren (meegeschreven aan één zelfs in beperkte mate). Maar ik vond dit toch allemaal maar saaaaai. Na twee keer tapdansen heb ik het wel gezien (het is toch quasi exact hetzelfde iedere keer). De choreo's daarbuiten vond ik, buiten een uitzondering hier en daar maar matig en het verhaal is flinterdun. Acteurs redden het nog wel voor een stuk, en hier en daar zijn er wel hoogtepunten waar te nemen. Maar al bij al: Nah k zal nog wel is naar een moderne (versie van een klassieke) musical gaan kijken als ik ooit nog is in Londen ben. 2*

True Grit (2010)

Categorie 5: Elementen der natuur

5a: Land

Vooruitgang: 13/45

Destijds in de bioscoop gezien, tijd voor een rewatch op blu-ray. Er stond mij eigenlijk niet veel meer van bij, waardoor ik de film opnieuw kon ervaren. Uiteindelijk blijft mijn beoordeling hetzelfde als destijds: goed gemaakte, vermakelijke western met een sterke Bridges en Steinfeld, maar behoort zeker niet tot het beste werk van de Coens. Op een grap hier en daar na is hun stempel ook niet zo nadrukkelijk aanwezig. Neemt niet weg dat dit een gewoon een goede western is. 3,5*

Downrange (2017)

Categorie 6 (rood): omgeving

c) Verlaten gebied: films die zich afspelen in een (deels) verlaten gebied

Voortgang 17/45

Niet veel soeps. Hoewel de film zeer weinig tijd verspilt aan opbouw gaat de tijd niet vooruit. Dit komt omdat het allemaal zeer voorspelbaar is. Nergens echt spannend en het acteerwerk is van erg slechte kwaliteit. Het hoofdpersonage acteert nog het slechtste van al. Je geeft ook geen moer om de personages. Een film op één plaats met een handjevol acteurs doen slagen is niet simpel. Hier is dan ook gefaald.

Kitamura ?

The midnight meat train en No one lives al gezien van hem?

The midnight met train heb ik ooit gezien maar die is niet echt blijven hangen. Ik heb hem 2.5* geven toen dus ik vond hem blijkbaar maar een gemiddeld filmpje.

Ha, we kunnen los

Sátántangó (1994)
Categorie 7 (zwart): periode
8.) 1990-1999
Voortgang: 17/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11690.300.jpg?cb=1385637090

Zo, het was me wel een zit. In drie sessies, met tijdens elke sessie nog een paar minipauzetjes ben ik door de zeven-en-een-half uur Sátántangó heen gegaan. Hoewel de film zeer hoog aangeslagen wordt onder critici en ook uitstekende scores heeft op IMDb en MM, is dat ook deels een gevolg van zelfselectie - dit is geen makkelijke cinema, en de mensen die überhaupt dit soort films gaan opzoeken, weten toch wel een beetje wat ze te wachten staat en of ze daar potentieel wat mee kunnen. Ik zou 'm de meeste van m'n vrienden in ieder geval niet aanraden.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het mij niet beviel. Al had ik zeker m'n momenten dat mijn gedachten afdwaalden, dat ik even gedurende wederom een shot van acht minuten koffie ging pakken, en de pauzes waren broodnodig. Maar alsnog, de film intrigeerde wel. Op bepaalde filmtechnische vlakken is de film best extreem; de lange speelduur wordt begeleid door een trage vertelstijl, door hele lange takes waarbij het vrijwel volledig om sfeer draait en niet om het verhaal voort te stuwen, en het plot is sowieso redelijk minimaal. De film is zwart-wit, en tijdens zo ongeveer de hele film regent het in een zwaar deprimerend Hongaars platteland. Het draait om een klein dorpje, het resultaat van een collectieve boerderij die uiteen gevallen is, maar waar een stuk of tien, twaalf niet bijster snuggere bewoners is achtergebleven, en waar ze een grijs, troosteloos bestaan leiden. Maar dan komen opeens de geruchten dat de vroegere roerganger van de boerderij, Irimias, niet dood blijkt te zijn, maar terug lijkt te komen naar het dorpje om (zo gaat het verhaal) weer een toekomst te bieden. Veel van de precieze details van wat er aan de hand is worden nooit expliciet gemaakt, net als trouwens in het uitstekende boek - wat nu echt de werkelijke aard van Irimias is (duivel, valse profeet, of simpelweg een charismatische oplichter), waarom hij dood gedacht werd en hoe al dan niet verbazend zijn terugkeer is, wat hij nou precies bekonkelt met die wapenhandelaar en mysterieuze gebeurtenissen als de luidende klokken of de rol van de dokter als verteller en de circulaire tijdslijn. En dat is prima - niet alles hoeft voorgekauwd te worden, de algemene richting is uitstekend te volgen en uitgebreide uitleg is overschat. Dit is contemplatieve cinema, en dit draait om sfeerschepping, om prachtige maar deprimerende scenes van een grijs, guur en geestelijk afgestompt plattelandsvolk.

Maar toch, aan de ene kant begrijp ik het punt van de lange speelduur wel, aan de andere kant had ik toch regelmatig wel moeite om de aandacht erbij te houden. Weliswaar heel veel mooie scenes en zowaar ook wel wat (zwarte) humor zoals in de kroeg of bij de bureaucraten, maar ook veel van hetzelfde en alles is ook veel langer uitgesponnen dan gebruikelijk. De wat cliché Oostblok-grijsheid en grauwheid die door de hele film heenzit werd ook wel wat veel van het goede. En wellicht was dit ook simpelweg wat teveel van het goede voor een relatieve beginner in deze hoek van de cinema - de marathon die ik overmoedig probeer na een goede 10k en die ik wandelend moet voltooien. Films als Kárhozat, Turin Horse, Izganie, en Vozvrashchenie staan ook al langer op de watchlist, en na die tijd ga ik er zeker nog een keertje goed voor zitten. Want intrigeren en door m'n hoofd spoken doet Sátántangó zeker nog wel. 3.5*

Herz aus Glas (1976)

Categorie 4 (oranje): Regio/taal

b. Germaans

Voortgang: 18/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11960.300.jpg?cb=1414933081

Een bijzonder filmpje, maar ondanks de bescheiden speelduur een hele zware zit. In Herz aus Glas neemt Herzog ons mee naar het Duitsland van een eeuw of drie, vier terug, in een dorpje wat naarstig op zoek is naar de procedure om een bepaald rood glas te maken, dat verloren is gegaan bij de dood van de hoofd-glasblazer. De film is zwaar experimenteel en heel erg dromerig, en probeert heel hard om een mysterieus sfeertje te creëren. En dat lukt helaas maar deels. Er zijn best veel fraaie beelden te zien, en af en toe is er best wel wat sfeer te bekennen. Het verhaal is op zich best een leuke allegorie over een samenleving die, tja, eigenlijk niet om weet te gaan met verandering en teruggrijpt naar het bekende, maar echt interessant gebracht werd het niet. Maar naast dat het verhaal niet zo beklijft, is het acteerwerk het grootste probleem. Schijnbaar speelden heel veel van de acteurs onder hypnose, en dat is misschien een leuk experiment, maar wat mij betreft niet een hele geslaagde. De acteurs kwamen vaak over alsof ze niet helemaal honderd waren, en vervolgens ook nog eens uitgebreid van de paddo's gesnoept hadden, met ontzettend trage en soms aparte reacties en een glazige blik. Het werkte bij mij niet om me mee te slepen in de droomachtige wereld, ik vond het eerder storend. Herzog is een baas, maar dit experimentele werkje pakte mij niet. 2.0*

Utu (1983)

Categorie 6 (rood): Omgeving

a. Bossen en bergen

Voortgang: 19/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/35000/35408.300.jpg?cb=1383121765

Nog maar 5 stemmen? En minder dan 1000 op IMDb? Zonde mensen, want Utu is een heel behoorlijke film. Drama is misschien niet het beste genre-label, als Thriller, Actie, Oorlog of Western zou 'ie ook uitstekend passen. Utu is een behoorlijk gewelddadige film, een soort van Nieuw-Zeelandse variant op de indianen-vs-cowboys-strijd die we al menigmaal verfilmd zagen worden. We volgen de strijd van de Maori-rebel Te Wheke, die wraak zweert tegen de Britse bezetter nadat zijn dorpje uitgemoord is. Eigenlijk volgen we de film lang Te Wheke die met zijn guerrilla-legertje dood en verderf zaait (en die steeds verder de paranoia in zakt), en aan de andere kant de Britten die de orde proberen te herstellen. Maar naast heel veel prachtige beelden van de Nieuw-Zeelandse natuur en behoorlijk hard, expliciet geweld (met name Te Wheke, maar ook de Britten kijken niet op een paar doden meer of minder), is de film niet een rechttoe rechtaan actie-knaller. Veel van de karakters (al geldt dat wat minder voor de hardvochtige Te Wheke en de wat cliché Britse kolonel) zijn best nog wel gelaagd. Ik las hierboven een vergelijking met Peckinpah, en ja, daar kan ik me uitstekend in vinden - het is een rauwe film met veel expliciet geweld, die misschien af en toe wat in herhaling valt maar zeker een groter publiek verdient. 3.5*

En hopla kan ie weer maar 1 meer registeren deze week en zuchten dat hij weer moet wachten tot de volgende week . Fijn toch (of juist frustrerend hehe) dat voorsprong pakken hier weinig nut heeft. Kan altijd rustig terugkomen op die manier en hoef niet te overhaasten

7h Periode: 1990-1999
Voortgang: 17/45

The People under the Stairs (1991)

https://desultoryheroics.files.wordpress.com/2017/09/the-people-under-the-stairs_poster.jpg?w=640

Ik heb bijlange nog niet alle films van Craven gezien, er staan er nog een aantal op de stapel. A Nightmare on Elm Street was een leuke in de tijd al viel die bij herziening nogal tegen. Stiekem vind ik ANOES 3 toch iets leuker. En dan is er ook nog de Scream reeks hetgeen ik complete onzin vond. Ook deze film niet al te serieus nemen, balancerend op het randje van kinderhorror en toch nog wat gore. Iemand maakte de vergelijking met een van mijn favorieten Dolls (1987), daar kan ik wel mee leven (al vind ik Dolls wel veel beter). Ik kon deze tegen de verwachtingen in eigenlijk wel best waarderen. Aan het begin nog wat flauwe humor van die struise gast die gelukkig al snel het loodje legt maar uiteindelijk vond ik dat niet zo hinderlijk. Soms ging "papa" wel wat over de top maar dat SM-pakje het was zo fout kon niet anders dan erom lachen. Ik vind dat Craven optimaal gebruik maakt van de setting in het huis met die vele kamers en nauwe gangetjes. Een goede balans tussen drama, gruwel en humor. Spanning viel wel mee, toch die rottweiler zoals Boeikens al aangaf ik zou em niet graag achter me aanhebben. Misschien wat voorspelbaar einde, maar toch wel erg genoten van dit werkje. Lekkere bad guys, sympathieke jonge helden.

Hehe, ik weet het . Ach, ik heb sowieso dit weekend geen tijd voor films kijken of registreren, dus het is nu ook een beetje met opzet. Die laatste film inkoppen lukt deze week ook nog wel.

Ik was trouwens ook begonnen aan mijn zomerfilm, Dirty Dancing. Maar dat kwam me na een goeie tien minuten zo de keel uit dat ik 'm weer heb afgezet. Ik moet nog even kijken of ik nog een tweede poging ga wagen, maar ik ga ook nog even serieus nadenken over een alternatief.

Ben toevallig ook aan Satantango beginnen vandaag, na twee sessies uurtje of zes ver, voorlopig erg intrigerend maar wel gewoon ja lang... .

Ratter (2015)
Categorie 2 (paars): special
f) Stalker
Voortgang: 10/45
https://www.moviemeter.nl/images/cover/108000/108749.300.jpg
Someone who hacks personal devices
to stalk their victims' lives.

Normaliter stoor ik mij er persoonlijk aan, als het beeld tijdens skype/whatsapp hapert, of zelfs totaal wegvalt. Tijdens de film Die toch in zijn geheel afgespeeld wordt via een camera/webcam, met de nodige netwerk storingen. begon dit totaal niet te vervelen. (wellicht moet ik de film vaker kijken, wie weet dat ik het RL dan nog eens weet te waarderen.) De film begint traag, maar bouwt de spanning gaandeweg wel lekker op. Ondanks dat de dader meerdere keren, in beeld werd gebracht in het appartement. Het open einde had na mijn inziens meer mee gedaan kunnen/mogen worden. Desalniettemin heeft de film mij vermaakt!

Ik geef deze film 3★

Dirty Dancing, altijd veel over gehoord maar net als Grease is het een dansfilm die ik nooit heb bekeken. Misschien als ik een ouwe (euh dat ben ik al), ik bedoel een hele ouwe vent ben dat ik mijn kans wel eens waag met dat soort ongein

Had al gezien dat ie in de bios draaide John Milton, maar de film trekt me niet zo - al helemaal niet met een lengte van bijna 3 uur. Maar wie weet, komt het er nog van.

En Grease is er bij mij ook nog nooit van gekomen. Noch Saturday Night Fever, al schijnt dat best nog wel aardig te zijn.

Jigoku (1960)

Categorie 5 (geel): elementen der natuur

d) Vuur

Voortgang: 8/45

https://4.bp.blogspot.com/-4RacFv-pklc/WfZIYNNUkcI/AAAAAAAACXQ/OHrSmetFTpEPampIjHyd3oZ08Uu8atOJwCLcBGAs/s640/jigoku1.jpg

Poeh dit viel me niet mee.

Een film over een familie die in hel belandt nadat de familieleden elk verschillende zondes begaan.

Vooral de eerste helft van de film valt er niet veel te beleven. We weten natuurlijk allemaal waar het naartoe gaat, maar het ligt er veel te dik bovenop allemaal. Teveel overacting ook, maar ik weet niet of ik dat een Japanse film uit 1960 kwalijk kan nemen.

In het tweede gedeelte van de film belanden we in hel, maar het viel me behoorlijk tegen op enkele mooie surreële plaatjes na. Veel effecten hebben de tand des tijds niet weten te doorstaan en de gewichtigheid waarmee alles gebracht werd begon me ook tegen te staan. Zonde dat ze de suggestieve beelden niet voor zich hebben laten spreken. Dan zou het in ieder geval nog wat geworden kunnen zijn.

1.5*

Darc (2018)

Categorie 2 (paars): special

g) Revenge

Voortgang: 11/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1119000/1119585.300.jpg?

Vermakelijke actie/wraak film, de vecht scenes zagen er bruut en gelikt uit. (Ondanks de vele shots die in beeld gebracht worden.) Het acteerwerk was simpel maar toch degelijk uitgevoerd. De film heeft, precies de juiste speelduur, langer hoefde het voor mij niet te zijn. Prima om eens een keer te kijken wanneer men zin heeft in een lekkere knok film, verstand op 0, en gaan.

Ik geef de film 3,5★

7i Periode: 2000-2009

Voortgang: 18/45

Cabin Fever (2002)

http://basementrejects.com/wp-content/uploads/2014/10/cabin-fever-2002-movie-review-karen-skin-gone-jordan-ladd.jpg

De 2de film die ik zie van Eli Roth, dit is blijkbaar zijn debuutfilm. De eerste die ik zag was The Green Inferno die vond ik behoorlijk ruk. Deze Cabin Fever is al wat vermakelijker en op het eerste zicht iets origineels in de zin van een of ander vleesetend virus. Uiteindelijk is het vooral de vervelende karakters en de suffe humor die het uiteindelijk een nogal matige kijkervaring maken. Nogal wat typetjes die niet veel toevoegden zoals die agent. De gore was best ok maar ook niet schokkend en er gebeurde nogal wat buiten beeld. Beetje sloom allemaal, karakters die opduiken en dan weer snel verdwijnen. Beetje rare events met een bijtgraag kind, een schijnbaar oversekste jonge agent en dergelijke. Ja ok dat einde was wel leuk en 2 mooie meiden is nooit verkeerd. Uiteindelijk toch weer erg cliché en voorspelbaar.

Soms wat flauwe tienerhumor dus ik raad deze niet aan joolstein . Hollywood007 zal deze ongetwijfeld kunnen smaken, jij bent toch een Roth fan?

Love, Simon (2018)

Categorie 2 (paars): special

2C – Coming of age

16/45

https://imgix.bustle.com/uploads/image/2018/3/19/b4eeb7b5-8582-40a0-9090-e8ad610eaa8a-__5a5fd2edf4003.jpg?w=970&h=582&fit=crop&crop=faces&auto=format&q=70

Eigenlijk stond The Company of Wolves (1984) op schema voor deze challenge, maar het blije gezicht van de wederhelft was de wissel echt wel waard.

Love, Simon heeft het hart op de juiste plaats, maar is toch te sentimenteel en simplistisch naar mijn smaak, met enkele tenenkrommende parodieën van karakters op de koop toe. Het had iets meer van The Edge of Seventeen (2016) mogen hebben, die de grens tussen komedie en coming of age drama wat mij betreft stukken beter bewandelde.

Het was zeker wel uit te zitten door enkele leuke acteurs, maar emotioneel kon ik hier niet in meegaan. Desalniettemin, iedere film die zelfacceptatie (en die van de medemens) vergroot, is voor mij prima. Zoals Esteban het in de recensies op de filmpagina zegt, klinkt dat ook in mijn oren erg sympathiek. Alleen de tienerkomedies voor heteroseksuele tieners vind ik doorgaans óók niets. De seksuele voorkeur van de hoofdpersoon staat daar los van. Het is nochtans goed dat Love, Simon er is, ook wanneer ik het niet echt denderend vind. Volgens IMDb is dit de eerste film van een grote studio over een homoseksuele tienerprotagonist. Schrik ik wat van. Maar wellicht is het voor sommige mensen een toegankelijker opstapje naar een gedachtenomslag, dan een rauwe arthouse film over andere liefde dan die tussen twee doorsnee heteroseksuelen.

Mijn LGBT films van het jaar blijven echter voorlopig Call Me By Your Name en het stukken onbekendere Princess Cyd (2017). Seksuele Coming of age zonder het high School gebeuren. Die raad ik dan weer wel aan, voor wie een serieuzere variant over soortgelijke thema’s wil zien. En van de afgelopen paar jaar uiteraard Carol en Tangerine, maar dat is geen coming of age.

2,5*

Ocean's 8 (2018)

Categorie 8 (violet) : extra's

8A – Franchise

17/45

https://cdn.vox-cdn.com/thumbor/WWMTp_RwllJZM9ylGpwfd7wS_S8=/0x0:1500x999/920x613/filters:focal(587x217:827x457)/cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_image/image/59964435/MV5BMTEzMzE2Nzk2ODJeQTJeQWpwZ15BbWU4MDM5MDU3NTUz._V1_SX1500_CR0_0_1500_999_AL_.0.jpg

Ocean's 8 is uiteraard niet bijster origineel, maar ik moet zeggen dat ik me alsnog niet verveeld heb op deze platgetreden paden, dankzij de dames. Formeel is het een spin-off, maar hij hoort tegelijkertijd wel bij de franchise. Voor die lome zomermiddag was het een prima tussendoortje, al zal ik hem niet nog eens aanzwengelen wanneer hij op Netflix oid komt.

3*

Badlands (1973)

Categorie 6 (rood): omgeving

6C – Verlaten gebied

18/45

https://assets.mubi.com/images/film/708/image-w1280.jpg?1445885871

Het was de bedoeling geen rewatches te doen voor de challenge, maar ik kon me toch niet inhouden bij deze 2 registraties. Na de deceptie van Voyage of Time: Life’s Journey (2016) in de bios, dreigde mijn vriendin een negatieve associatie bij de naam Malick te ontwikkelen, ondanks dat ze Song to Song (2017) wél sterk vond. Haast was dus geboden, en aangezien ze nog niets van zijn werk voor The Tree of Life had gezien, leek Badlands me een uitstekend begin. En het tij is gekeerd, ze vond hem geweldig. En ik ook voor deze tweede keer. Ik verbaasde me in hoeverre die scènes nog op mijn netvlies gebrand stonden zes jaar later. Dat is wel eens anders.

4*

Ang-ma-reul Bo-at-da (2010)

Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal

4E - Azië

19/45

https://i2.wp.com/www.audienceseverywhere.net/wp-content/uploads/2015/03/I-saw-the-devil.jpg?zoom=1.5625&resize=905%2C452

I Saw the Devil maakte destijds wel wat indruk, enerzijds vanwege hoe bruut hij was, en anderzijds wegens het camerawerk. Met name het shot van het einde van de taxitrit deed me zowat van de bank afspringen toen. HOE dan!?! Heerlijk. Ook nu weer van de cinematografie en Min-sik Choi’s (Oldboy) uiterst zieke psychopaat genoten, voor zover dat gaat met iemand die jonge deernes aan repen snijdt, natuurlijk. Helaas maakt het verhaaltje te weinig indruk voor een 4* waardering, maar de 3,5 was eerst afgerond, en nu solide.

3,5*

The Monster (1925)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

7A – 1920-1929

20/45

http://1.bp.blogspot.com/-YiZYvPfJ5m0/VhsqIrtJaFI/AAAAAAAACvA/h_q4HxwvRfw/s1600/13%2BLon%2BChaney%2B%2526%2BGertrude%2BOlmstead%2B%2528The%2Bmonster%252C%2B1925%2529.jpg

Ik zag toen ik The Monster vond tijdens het uitzoeken van films voor de challenge, dat er nog geen enkele stem op MovieMeter was uitgedeeld. Inmiddels is alexspyforever me echter voor geweest. In tegenstelling tot hem echter, had ik nog nooit van regisseur Roland West gehoord, en zijn schijnbaar betere The Bat (1926) dus ook niet gezien. Deze film kan gezien worden als een vroege uiting van een ‘Old Dark House’ movie, maar is tevens een mad scientist film. Voor mij persoonlijk werkt comic relief in dit soort films zelden, en een karakter als Johnny Goodlittle doet het dan ook niet echt voor mij. Na het eerste half uurtje begint de film gelukkig wel wat leuker te worden, en Lon Chaney trekt de film alsnog naar een voldoende met zijn heerlijk groteske Dr. Ziska.

Misschien toch dan ook The Bat dan maar eens opsnorren.

3*

Categorie 1 (groen): season en Categorie 2 (paars): special inmiddels alle taartpuntjes binnen en uit alle 8 categorieën iets gezien

John Milton Bij The Monster vond ik de protagonist detective ook het voornaamste pijnpunt. Het was me ook allemaal te rommelig alsof er op voorhand niet echt was over nagedacht wat ze nu precies wilden maken. Gezien je the Cat and the Canary uit 1927 goed kan waarderen ben ik positief dat The Bat je ook wel zal bevallen. Beide hebben een mysterieuze killer/boef en de typische whodunit. The Bat is dan toch nog net iets ingewikkelder daar in het achterhalen wie nu eigenlijk die Bat is. Net als Cat and the Canary fraaie setting, al is The Bat net iets meer mysterie dan horror.

Hoe Miss Milton wou niet kijken naar The Company of Wolves? Hm deze film wordt nochtans erg gewaardeerd door het vrouwelijke publiek. Ik ben namelijk erg benieuwd wat jij ervan vindt want dat is nu net een van de weinige films met veel symboliek waar ik wel van hou! Woland vond er niet veel aan hoewel hij had verwacht van wel, dus wil eens zien of jullie daar van mening verschillen?

En baspls jou raad ik Cabin Fever ook niet aan, zit weer boordevol met hommages aan films (die meestal ook niet zo bijster goed zijn maar dat terzijde) waardoor het bij momenten eerder een parodie gaat worden dan serieuze horror. Ik heb echter een gevoel dat ik Roth niet echt serieus moet nemen als filmmaker.

alexspyforever Eli Roth is dan ook niet meer dan een redelijke regisseur. Debuut Cabin Fever was best aardig, net zoals daaropvolgend Hostel, maar meer interessants heeft hij daarna niet echt meer gemaakt. Al was Grindhouse nog best leuk, maar daar had hij juist minimale inbreng bij. Vervolg Hostel 2 was al matig, zo ook The green inferno. Knock Knock heb ik ook mijn twijfels over, maar sinds dit jaar lijkt er toch weer wat opleving met Death Wish (nog niet gezien, alleen het origineel met Charles Bronson) en het nog te verschijnen The House with a Clock in Its Walls. Fantasy/horror dus, misschien voor jou wat om in de gaten te houden? Het verhaal klinkt interessant, alleen jammer dat er een 9 jaar kijkwijzer bij staat. Krijg toch al snel een Tim Burton achtig gevoel (maar dat is niet erg, want vind Burton films in het algemeen prima). Trailer niet gezien en waag ik me ook niet aan.

# 17/45

Categorie 4 (oranje): volgens regio of taal

g) Oceanië (ook films uit Australië en Nieuw-Zeeland zijn toegestaan): Gallipoli (1981)

https://i.telegraph.co.uk/multimedia/archive/02637/Gallipoli_Paramoun_2637706b.jpg

Een film die zich afspeelt om de strijd om Gallipoli. Qua onderwerp allereerst interessant, maar helaas is de film een stuk minder. De film draait namelijk voornamelijk over de vriendschap van Archy en Frank, twee sprinters die besluiten zich aan te sluiten bij de ANZACS en naar Gallipoli vertrekken. En dat is waar de film juist een andere kant op gaat. De opbouw is vrij matig en de film verloopt in een traag tempo. Tussendoor was het me allemaal te vrolijk allemaal terwijl ze toch uiteindelijk oorlog zouden gaan voeren. Zo was ook de oefening met de aanval me iets te lollig uitgewerkt en stelde het wat mij betreft ook maar weinig voor. Pas aan het einde gaat het om de strijd van Gallipoli, al moet gezegd worden dat de manier waarop niet echt interessant is wanneer je een harde strijd verwacht. De grootste verrassing zit dan ook in het vrij confronterende einde.

Ik heb er maar 2 van hem gezien, misschien waren dat juist zijn 2 slechtste maar als ik bij beide het gevoel had dat het jatwerk nogal de spuigaten uitliep (maar dan gematigd op vlak van gore en naakt) vind ik al geen goed voorteken. Misschien als je nog niet veel horror hebt gezien kan zijn stijl verfrissend zijn, maar ik heb al zoveel kannibalen junglefilms gezien dat ik stuk voor stuk de gejatte scènes herkende in Green Inferno en dat waren er nogal wat. Maar eigenlijk kan ik ook gewoon hetzelfde zeggen van Rob Zombie met zijn House of 1000 Corpses en diens opvolger, veel tribute maar dan vrij braaf.

Fantasy horror Tim Burton stijl tja visueel altijd leuk maar net als Del Toro zijn films vind ik ze nogal leeg (op Pan's Labyrinth na natuurlijk).

Blijkbaar hadden Tarantino en Peter Jackson positieve kritieken gegeven aan Cabin Fever, zal ook wel meegeholpen hebben aan de hype machine destijds. En ok het was Roth zijn debuutfilm dus superstreng ben ik ook niet geweest in mijn beoordeling, maar als hij meer dan 10 jaar later met Green Inferno niks beters kan afleveren dan hoef ik niet meteen weer een van zijn films te zien.