All genres movie challenge

Ik heb nog steeds geen interesse in de film maar dit verzacht wellicht je ontgoochelingen op het gebied van sport.

Film>>>>>>>>>> Sport

Woland zo een lange speelduur heb ik me al bij veel films afgevraagd vooral dan bij De Titanic van Cameron.

Day of the Woman (1978)

Categorie 5 (geel): Elementen der Natuur

5A – Land

Voortgang 13/45

https://alexonfilm.files.wordpress.com/2016/09/ispitonyourgrave15.jpg?w=625

Na het zien van Coralie Fargeats uitstekende Revenge (2017), leek het me hoog tijd toch die klassiekers van het subgenre ook eens in te halen. Enkele weken geleden zag ik voor de nu lopende film challenge al Thriller - En Grym Film (1974), en nu dus ook Day of the Woman (1978), aka I Spit on Your Grave. Ik zag tegen mijn normale principes in, de remake eerder, maar dit origineel is zeker niet minder, en op bepaalde fronten minder preuts. Echt goed vond ik het niet, maar onkijkbaar evenmin. Blijven hangen is hij in elk geval niet, een ruime week later moet ik echt nadenken wat ik erover kan schrijven. Dat overkomt me niet vaak.

Nare film trouwens. De genoegdoening weegt voor mij niet op tegen wat je daarvoor moet doorstaan op het vlak van verkrachting en geweld. Dat gedeelte duurt ook te lang, wat mij betreft.

2,5*

Crash (1996)

Categorie 2 (paars): Special

2D – Boekverfilming

Voortgang 14/45

https://i.pinimg.com/originals/6b/02/00/6b02000a2121221ee5a11cb86fd7b7b4.jpg

Op de bank kijken ze elkaar tegelijkertijd met een glimlach, grote ogen en opgetrokken wenkbrauwen gefascineerd aan. Hij haalt zijn schouders op en volstaat met de constatering: ‘Cronenberg…’, alsof dat hetgeen zich op het scherm voltrekt, direct zou moeten verklaren. En eigenlijk doet het dat ook wel. Net zoals een beetje filmliefhebber wel weet wat hij met Lynch in huis haalt, geldt dat ook in sterke mate voor deze eigenzinnige Canadees, bekend om wat hij het menselijk lichaam allemaal laat doorstaan.

Het is mijn 11e film van de man, en inderdaad niet zijn beste, zoals hier op MM meermaals te lezen valt. Maar in tegenstelling tot enkele kritische users die er echt weinig mee aan konden vangen, heb ik wel gefascineerd zitten kijken. Narratief is het niet zijn sterkste, maar mij biologeerde het gegeven van de groep mensen die na een ongeluk bemerken dat ze een seksuele fascinatie ontwikkelen met auto crashes zeker genoeg om af te ronden naar een 3,5*. Leuke acteurs ook, en het moet gezegd, die seksscènes van toen doen je soms toch constateren hoe puriteins Hollywood nu geworden is. En ook gewoon vasthouden, dat shot. Andere tijden.

Naar een boek van J. G. Ballard, wiens naam we in feite ook in de film terug zien komen.

3,5*

Basket Case (1982)

Categorie 3 (blauw): productiehuis/distributiemaatschappij

3B – Something Weird

Voortgang 15/45

http://cineblog.net/wp-content/uploads/Frank-Henenlotter-1982-Basket-Case-3.jpg

“Meneer, wat heeft u in dat mandje? Is dat een poes?”

- “Neen, het is mijn gruwelijk misvormde tweelingbroer Belial, die ongewenst na een operatie van mij is gescheiden. Maar geen zorgen, we nemen wraak.”

Frank Henenlotter... Ik kan niet in volle eerlijkheid zeggen dat ik voor mijn 35e ooit van de man had gehoord, ondanks al die filmboeken en horrorfilms. Blijkbaar niet van het juiste soort, want in het cultcircuit is Henenlotter helemaal geen onbekende; en niet onterecht. Fijn dat de 16mm kopie die jaren verloren gewaand was gerestaureerd is voor een blu-ray release, zodat de klassieke culthorror fans van nu er ook nog van kunnen genieten. Bovenstaande quote zegt eigenlijk al genoeg voor de beoogde doelgroep, hoop ik. Eighties horror met een heerlijk belachelijke premisse van het soort waar we als zestienjarigen van smulden. En laat ik me niet verfijnder voordoen dan ik ben: nog steeds.

Pretty awesome at times, wanneer je het kunt waarderen voor wat het is.

3,5*

Ik begin achter te raken, en ver ook. Dit weekend maar weer eens even wat oppikken.

Maar ik ga hem niet aanpassen. Dan liever vertragen.

Akira (1988)

Categorie 2 (paars): special

e) Kiddy/anime

Voortgang: 9/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/324.300.jpg

Neo-Tokyo is about to E.X.P.L.O.D.E.

Nee nee nee, hier ben ik niet voor in de wieg gelegd. Het verhaal is vrij complex. Japanse tekenstijl daarentegen was wel heel mooi, enkel de gezichten vielen tegen. De film bevat wel wat gewelddadige momenten, dat nog wel te pruimen was. Helaas was het bij deze film klokkijken voor mij...

Ik geef deze film 1★

Oh oh, die staat ook nog in mijn lijst..

Ik weet niet of je van manga houdt? Mocht het antwoord ja zijn, dan zou hij best wel eens bij je in de smaak kunnen vallen. (Als ik zo de reacties lees, schijnt het wel één van de bekendere manga films te zijn.) Ik zelf ben er geen fan van, daar kwam ik vanavond dan ook achter. Ik zie je review wel een keertje tegemoet!

Ik blijf op 13 staan omdat ik al een Tromafilm had geregistreerd, evenwel ik wilde jullie deze review niet onthouden. Wellicht de laatste Troma die ik heb gekeken

3a Productie/distributie: Troma

Voortgang: 13/45

Les Mémés Cannibales (1988)

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/A1hzVaKFZJL._SY445_.jpg

OK, deze keer wel een Engels gesproken versie gevonden zodat ik deze niet met ondertitels hoefde te bekijken. Niet dat het erg zou zijn als je veel van de dialoog zou missen. Ik lees links en rechts dat er een geknipte versie is waar het eerste half uur werd herleid tot de helft. Helaas heb ik de volledige versie bekeken waardoor ik door die lange introductie van oninteressante karakters al gauw zat te vervelen. Er waren ook veel te veel karakters. Men moet hebben gedacht hoe meer slachtvee hoe beter. Het slachten op zich is dat nog het leukste hoewel het allemaal vrij tam blijft. Zoals gewoonlijk is het ook allemaal vrij random en worden er nog pogingen gedaan om er humor en godbetert 'karakterontwikkeling' in te stoppen. Wat boeit dat nu in zo een low budget film die je niet serieus hoeft te nemen. Of heb ik het verkeerd? Zit er enige genialiteit in die stompzinnige dialogen die aan mij voorbijgaan? En waarom heb ik het gevoel dat de makers zich precies erg serieus nemen met dat laffe karakter van de priester, de lesbo die een irritant jochie in bescherming neemt, de secret lovers die er samen pogen vandoor te gaan. Die vele zijplotjes en onnozele moraaltjes het boeit mij niet. Ik onthou vooral wat goede gore maar Troma blinkt alweer niet uit in originaliteit. Gelukkig deze keer geen kinderachtige of toilethumor zoals bij Poultrygiest of The Toxic Avenger. Burial Ground is 100 keer leuker dan al die Tromafilms die ik tot nog toe heb gezien. Of een HG Lewis film daar heb ik nog het gevoel dat het een slim concept is. Troma buh haalt volgens mij zijn gram omdat ze onconventioneel zijn, maar wat ze tonen vind ik vooral saai en kinderachtig. Je kan met low budget zeker leuke films maken, maar Troma nope not for me.

Deze keer wel echte voortgang
7j Periode: 2010-heden
Voorgang: 14/45

Hounds of Love (2016)

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/M/MV5BYzlmYWU5YTMtNjNhOS00ZTUxLWFmMTYtZTdlMWY3ZDBmODU1XkEyXkFqcGdeQXVyMTkxNjUyNQ@@._V1_.jpg

Dit is typisch zo een film die vanwege het camera- en acteerwerk wordt geprezen. Of dat terecht is laat ik in het midden, ik kan enkel oordelen hoe ik het heb ervaren. Voor mij is dit zo een film die nogal hipster overkomt met slo-mo beelden die voor de sfeerschepping moeten zorgen. Ik vind het eerder zoals ze in het voetbal zouden zeggen vertragingsmanoeuvres en tijd rekken. Bovendien gaat de film al aan een slakkengang vooruit.

Als dat slome ritme dan nu nog werd gebruikt om een deftige karakterontwikkeling of plot te bewerkstelligen zou je nog denken. Nu kan je in slaap vallen en als je weer wakker wordt geen al te belangrijke informatie hebben gemist. Waarom dat stel dat doet, waarom die vrouw in godsnaam bij de hufter blijft en dat spelletje meespeelt, verder dan wat halfslachtige uitleg krijg je als kijker niet. Van slachtoffer Vicki krijgen we uiteindelijk ook niet erg veel te weten al is ze wel pakken interessanter dan haar ontvoerders.

Misschien komt het als verfrissend over vanwege de stijl en het feit dat bijna alle geweld wordt gesuggereerd of volkomen buiten beeld. En rarara wie gaat er weer dood, juist de hond Moet ik geloven dat die Evelyn lekker meedoet aan seksspelletjes en ze het niet door heeft dat haar man eigenlijk meer plezier heeft aan de slachtoffers dan zijn dooie mus van een echtgenote?

Enkele rauwe geweldsscènes, wat echte smerigheid is wat deze film nodig had. Het einde maakte nog wel wat goed, beetje voorspelbaar wel. Uiteindelijk bleef ik met een onvoldaan gevoel achter me afvragend wat was nu eigenlijk het punt dat de regisseur poogde te maken? Deze voegde niets toe aan het genre. Henry: Portrait of a Serial Killer zou ik eerder aanraden, to the point en met veel meer persoonlijkheid dan dit zoutloos stelletje. Slachtoffer die haar ontvoerders tegen elkaar opstookt (volgens de omschrijving), nou daar heb ik toch niet zo ontzettend veel van gemerkt...

baspls vergeleek deze stijl ook een beetje met Angst. Tja dat verklaart wellicht ook waarom ik er weinig aan vond, al vond ik Angst nog oninteressanter. Ik begin me steeds meer af te vragen of mainstream altijd zo slecht is en de non-mainstream zogezegd verfrissende pareltjes zijn? Dit was anders behoorlijk mainstream qua verhaal en formule, maar omdat de manier waarop het wordt gebracht wat minder conventioneel is, is het blijkbaar vernieuwend en verfrissend, spannender en hipper. De ganzen kan je het misschien wijs maken, maar mij niet
Geen verwijt maar ondertussen kan ik al meteen raden welke users zulke films hoge beoordelingen geven

Check!

Hipster

# 13/45

Categorie 7 (zwart): periodefilms

8.) 1990 - 1999: Sleepers (1996)

Een misdaaddrama waarin de vriendschap van een aantal jongens in Hell's Kitchen centraal staat. Een film die zich rustig opbouwt en ruim de tijd neemt om de karakters te introduceren. De film kent niet echt heel grote verrassingen, maar weet de gehele speelduur de aandacht vast te houden. Van het ongelukkige moment waardoor de vrienden in de gevangenis komen tot aan de gebeurtenissen in de gevangenis tot aan het leven na het uitzitten van de straf in de gevangenis. Wraak voor het misbruik en daaropvolgend het sterke uitgewerkte plan waardoor de moord niet gestraft wordt en de groep nog één keer samenkomt . Een ruime zit, maar door het interessante verhaal en het sterke acteerwerk van de cast, voelt het eigenlijk niet als een ruime zit.

LIjkt me wel wat, bedankt voor de tip

Je hebt natuurlijk wel een beetje gelijk. Zo heel erg origineel is het ook weer niet, maar ik moet zeggen dat ik weinig films van laatste jaren ken met deze thematiek en deze 'ruwheid'. Ik vond het zelf vooral sterk dat de film een beetje aan de stijl van De Palma deed denken maar dan met een heel ruw randje. Maar het is wel typisch weer een Horror-film waarbij de Horror vanuit de mensen moet komen en die liggen jou volgensmij ook altijd wat minder. Vond het voor dat jaar een erg goede film, stond ook in mijn top 10 van dat jaar geloof ik.

Ik was verrast dat jij deze nog niet had gezien eigenlijk, zeker omdat je spitsbroeder deze toch wel hoog heeft gewaardeerd

baspls ik denk dat er genoeg voorbeelden zijn waarbij de horror van de mensen moet komen die ik erg sterk vind (Alice sweet Alice wellicht nog het beste voorbeeld). Ook dat de film niet erg origineel is, is evenmin mijn grootste probleem. Vooral de traagheid en de zwakke uitwerking van het plot en de karakters waren naar mijn zin toch teveel minpunten om van een sterke film te spreken. De ruwheid ervoer ik eerder als zoutloos. Ik kreeg nooit echt het gevoel dat het slachtoffer verschrikkelijk was aan het afzien. Ik zit niet te roepen om minutenlange martelingen te zien of zo, maar ik had het gevoel dat je als kijker het meeste precies zelf moest invullen. Met 100 minuten speelduur kan je toch best met iets beter uitgewerkt komen zou ik denken. Van die onderlinge strijd en opzetten tegen elkaar zag ik weinig terug . Dus ja ik heb niet het gevoel dat deze iets bracht wat deze onderscheidde van de standaard in dit genre.

Thunderheart (1992)
Categorie 5 (geel): natuurelementen
a. Land
Voortgang: 15/54

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1715.300.jpg?cb=1381351237

Nadat Wind River een doorslaand succes bleek bij mij, kwam ik nadien op de hoogte van het bestaan van deze film (volgens mij omdat Graham Greene in beide films speelt). En ja, de film heeft zeker wel raakvlakken, al haalt Thunderheart het niet bij Wind River. In Thunderheart draait het ook om een moordzaak op een indianenreservaat, nu in de Badlands van South Dakota. We volgen het moordonderzoek door (met name) twee FBI-agenten, waarvan één ook wat Indiaans bloed heeft (en daardoor ook op de zaak gezet wordt), al probeert hij op z'n Dursleys zijn Siouxbloed eruit te negeren door zich zo 'blank' mogelijk te gedragen. Dit alles speelt zich af tegen de achtergrond van een soort van halve burgeroorlog; de regeringsgezinde tribal chief Jack Milton misbruikt zijn status door zich als een complete maffioso te gedragen, inclusief het vermoorden van politieke en persoonlijke vijanden, die ook steeds militanter worden. En in deze vijandige omgeving laat de FBI en de Amerikaanse overheid zich ook niet onbetuigd.

Maar behalve deze toffe setting is Thunderheart toch een vrij conventionele thriller. We zien een hoop geweld tussen de verschillende facties, een zeer moeizame tocht naar de waarheid achter de moord waar vele partijen hun eigen versie van hebben, en gedurende de film komt FBI-agent Ray Levoi steeds meer in contact met zijn Sioux-bloed en krijgt steeds meer sympathie voor de mensen die in de ellende van het reservaat moeten overleven. Behoorlijk vermakelijk hoor, maar écht goed is het ook nergens; het acteerwerk is prima maar niet bijzonder, en met de fraaie setting wordt ook niet echt heel veel gedaan. Misschien ben ik een beetje verpest door het superieure Wind River. Laat ik het naar boven afronden, ook omdat de setting me best wel boeit. 3.5*

# 14/45

Categorie 1 (groen): season

b) Halloween: Boo (2005)

Boo. Om te beginnen heeft deze film niet bepaald de meest interessante titel en qua originaliteit is het toch wel heel droevig gesteld. Gelukkig is de film wel een stuk beter dan de titel, al moet gezegd worden dat het ook zeker geen goede film is. De setting daarentegen is wel goed. De film speelt zich af in een vervallen ziekenhuis, wat het meest voor plezier zorgt. Qua acteren is het zwak maar de special effects zien er vrij behoorlijk uit. Verhaal werd een beetje teveel van het goede en ging na een tijdje wel wat vervelen. Qua sfeer op zich zo nu en dan best oké, met een aantal redelijke schrikmomenten aangevuld.

# 15/45

Categorie 1 (groen): season

d) Valentine: Valentine (2001)

Remember that kid everyone ignored on Valentine's Day?
- He remembers you.

Standaard slasher. Vooral veel formulewerk waarin een gemaskerde moordenaar een groep vriendinnen vermoord. De link wordt al snel gemaakt naar een voorval uit het verleden, maar kent niet al te veel grote verrassingen. Een leuke cast met blikvangers Denise Richards als eyecandy en David 'Angel' Boreanaz, maar ook een kleine rol van Katherine Heigl die op de vlucht in het mortuarium zich verstopt in een lijkenzak, waarna de moordenaar haar keel doorsnijdt . De film bevat een aantal fijne kills, onder meer met een pijl en boog en een boormachine in het water waarna kortsluiting ontstaat een redelijk sfeertje en het wordt zo nu en dan ook nog wel wat spannend. Einde daarentegen zorgde voor de grootste verrassing toen de moordenaar bekend werd. Eerlijk is eerlijk, ik had het niet zien aankomen.

Nabbeun Namja (2001)
Categorie 4 (oranje) - Regio/taal
e. Azië
Voortgang: 16/45

https://www.moviemeter.nl/images/cover/13000/13183.300.jpg?cb=1521160801

Kim Ki-Duk blijft een fascinerende filmmaker, wat voor een mallotige, gemankeerde figuren hij ook op laat draven in zijn films. Nabbeun Namja oftewel Bad Guy is in essentie een liefdesverhaal. Maar dan wel een heel vies liefdesverhaal, van het soort dat hij ook in Seom laat zien (en me ook wel wat deed denken aan de liefde-verpakt-als-haat uit Who's Afraid of Virginia Woolf) - vrijwel de gehele film speelt zich af in een hoerenbuurt in Seoul, en onze Romeo en Julia (ahem) zijn de gewelddadige pooier Han-Gi en de door hem de prostitutie in gedwongen Sun-Hwa. Liefde van een onconventionele, ongemakkelijke soort, waar geweldsuitbarstingen nooit ver weg zijn, zeker niet bij Han-Gi die een stilzwijgende magneet voor geweld blijkt te zijn. Het helpt dan ook niet dat Han-Gi conflicten zelden uit de weg gaat, en soms in een soort van zelfhaat ook alles wat hij eigenlijk lief heeft pijn probeert te doen. Maar Sun-Hwa is, naast slachtoffer, ook zelf een personage met een donkere rand, een neiging tot zelfdestructie en iemand die uiteindelijk zelf kiest voor haar leven als prostituee. Het is een donkere film met donkere personages in een donkere omgeving, waar we Han-Gi en Sun-Hwa steeds beter leren kennen en zien veranderen, al is dat nou niet per se ten goede. Niet het beste van Kim Ki-Duk, maar alsnog een solide toevoeging in wat ik van zijn oeuvre heb gezien, en bij film vijf of zes heb ik nog steeds niet onder de 3.5* gegeven. En dat gebeurt nu ook niet. 3.5*

3d Productie/distributie: A24
Voortgang: 15/45

Life after Beth (2014)

https://timedotcom.files.wordpress.com/2014/08/life-after-beth.jpg

Ik had geen hoge verwachtingen bij deze film, maar ik moest er eentje van productiehuis A24 kijken en deze leek me dan nog een beetje interessant. Ik had echt geen zin om me door zoiets als Spring Breakers, The Green Room of Hereditary te worstelen. Dan maar deze film die nog beneden het anderhalf uur blijft. Een film die zo een beetje van alle walletjes probeert te eten. Je hebt comedy, horror en drama. Voor een comedy was het net niet grappig genoeg, horror bleef ook binnen de perken. Als dramafilm wel redelijk geslaagd. De film kijkt lekker weg tot ongeveer op het uur wanneer blijkt dat er nog meer mensen zijn zoals Beth die terug zijn opgestaan uit de doden. Toen werd het nogal een zooitje ongeregeld en minder leuk. Fijne rollen van Dane DeHaan (die mij erg deed denken aan een jonge Leonardo DiCaprio) en vooral Aubrey Plaza die zich volledig mag laten gaan. Jammer van dat mindere laatste half uur.

All Hallows' Eve (2013)

Categorie 1 (groen): season

b) Halloween

Voortgang: 6/45

http://www.asset1.net/tv/pictures/1024/341/movie/all-hallows'-eve-2013/AllHallowsEve_LB-1.jpg

Hoewel ik nog niet zo veel films heb geregistreerd hier op de site, en ik nog niet bekend ben zelfs in sommige genres kan ik je garanderen dat horror een genre is wat me juist erg trekt. Toch heb ik zelden zulke vage shit gezien op mijn scherm als vandaag. Het was zeker niet goed, verreweg van goed zelfs maar toch moet ik wel toegeven dat de film ook niet het slechtste is wat ik ooit gezien heb al komt het wel aardig in de buurt. De film voelt inderdaad té gemaakt aan, dit zozeer dat de acteerkunsten ver te zoeken zijn (zeker bij de kids) en er maar één karakter de film hoog houd: ‘Art the Clown’.

Les Premiers les Derniers (2016)

Categorie 6 (rood): omgeving

c) Verlaten gebied

Voortgang: 14/45

FTV

http://www.cinevox.be/wp-content/uploads/2015/12/2015-12-16_20h54_05.jpg

Na het meesterlijke Les Géants waren de verwachtingen hooggespannen, maar die worden helaas niet helemaal ingelost. Soort van sprookje in een desolaat Frankrijk. Neigt soms een beetje naar een Alex van Warmerdam. Film blijft wel boeien, maar eigenlijk leeft het voornamelijk op met de kleine rolletjes van Michael Lonsdale en de inmiddels bijna 90-jarige Max von Sydow.

(3*)

Als je meer van Art de clown wil zien hij heeft een eigen film:

Terrifier (2017)

Thanks, had hem al wel gevonden maar geen idee wanneer ik hem ga bekijken. Ben nog even bezig met het verwerken van 'All Hallows' Eve'..

Europa (1991)

Categorie 4: Films volgens regio of taal

4b: Germaanse talen

Vooruitgang: 12/45

Lars von Trier is altijd een controversiële regisseur, maar ik kan zijn werk over het algemeen erg goed waarderen. Ik was dan ook erg benieuwd naar ouder werk van hem. Europa blijkt een erg boeiend stukje cinema te zijn. De film is zowel klassiek, als experimenteel. Het klassieke element bestaat uit de film noir-elementen, de pacing en het zwart-wit gebruik en dan met name de belichting van de personages. Tegelijkertijd gebruikt hij expressieve wijze bij vlagen kleur en wordt er in het beeld veel gespeeld met beelden over elkaar, wat vaak een vervreemdend effect heeft. Waar de hand van Von Trier het duidelijkst te zien is, is in het cynische, misantropische verhaal. Het acteerwerk vond ik iets minder, met name de hoofdpersoon vond ik weinig overtuigend. Bovendien bleef het allemaal wel erg afstandelijk. Filmisch zeer interessant. Thematisch ook, maar minder effectief dan in latere films (met name Dogville). 3,5*

Fun in Balloon Land (1965)

Categorie 3 (blauw): volgens productiehuis/distributiemaatschappij

b) Something weird

Voortgang: 15/45

FTV

https://vignette.wikia.nocookie.net/rifftrax/images/8/85/Screen_Shot_2014-10-24_at_3.51.32_PM.png/revision/latest?cb=20141024215427

Something Weird blijkt ook een kiddy/family-afdeling te hebben! Met o.a. dit ballon-festijn uit 1965.

IMDB-waardering: 1,2.

We beginnen met een tripje naar het depot waar ze de gigantische ballonnen stallen en waar ons hoofdrolspelertje in z'n goudkleurige onderbroekje tussen de ballonnen, balletdansjes, vreselijke liedjes, meerminnen en iets dat een een kreeft moet voorstellen doorloopt. Vervolgens gaan we 40 minuten kijken naar een optocht van deze ballonnen, met per ballon 40 slecht geschminkte clowns, fanfarekorpsen, majorettes en vooral een hysterische vrouwenstem die die deze zeer statische gefilmde en eigenlijk vrij saaie optocht omschrijft alsof we hier zitten te kijken naar de meest spectaculaire beelden ooit door een mens aanschouwt.

Na iets meer dan 45 minuten lijkt er eindelijk een eind aan deze non-film te komen, maar nee hoor de bedoeling is dat we dan nog 7 minuten aan publieksparticipatie gaan doen!

(1*)

Is dat weekend al eens een keertje afgelopen, of hoe is het? Ik wil films registreren

Jack Frost (1997)

Categorie 1 (groen): season

c) Christmas

voortgang 13/45

Jurassic World (2015)

Categorie 8 (violet) : extra's

a) Franchise

voortgang 14/45

Colonia (2015)

Categorie 7 (zwart): periodefilms

10) 2010 - heden

voortgang 15/45

Rampage (2018)

Categorie 8 (violet) : extra's

b) Keuzefilm

voortgang 16/45

Lust och Fägring Stor (1995)
4. Regio/taal
c) Scandinavië
Voortgang: 13/45
http://derekwinnert.com/wp-content/uploads/2016/10/1ATF3.png
Coming of age die zich afspeelt in het neutrale Zweden ten tijde van de 2e Wereldoorlog. Een oorlog die ondanks de neutrale houding ook in Zweden zijn sporen nalaat. Schermutselingen uit deze oorlog raken Zweden zijdelings en zorgen voor diepe wonden in de Zweedse samenleving. Ook de nazi propaganda is de landsgrenzen gepasseerd en heeft een deel van de bevolking in zijn ban. Een scène waarin een Zweedse hork zijn Joodse klasgenoot neerbuigend en spottend benadert, is in dat kader zeer treffend en schokkend. De oorlog is in deze film nooit ver weg.
Tegen deze achtergrond krijgt de jonge hoofdrolspeler een relatie met zijn aantrekkelijke lerares. Een jongensdroom comes true. Heel herkenbaar ook. Nou ja, niet daadwerkelijk herkenbaar, maar meer herkenbaar als hoopvolle droom. U weet wel. Middelbare school-puber-knappe lerares. Need I say more. Voor mij in ieder geval een gemakkelijk invoelbaar en spannend verhaal.
De opgang en continuering van de relatie is interessant, erotisch en opwindend. Het maakt de film. Het verval in de relatie is meteen het verval van de film. Dat verval begint als haar alcoholistische man en de jonge hoofdpersoon een onwaarschijnlijke vriendschap ontwikkelen.
De verbeelding van die vriendschap wordt gekenmerkt door overdrijving. In het acteerwerk, in de emotionaliteit, in het onderlinge begrip, in de muzikale passie. Vooral dat laatste overheerst. De gedeelde en gepassioneerde liefde voor muziek is luid hoorbaar in hun scènes aanwezig. Ik vond die extra emotionele aanzet nogal theatraal. Het is bovendien muziek, waar ik ook nog eens niet veel mee heb. Brahms, Mahler. Dat werk. Ik word er eigenlijk alleen maar nerveus van. Het zou een reden kunnen zijn voor mijn ongevoelige kijk op hun scènes en hun vriendschap.
Tot slot. De scènewisselingen in de film zijn hier en daar wat abrupt. Een gevoel van totale overgave richting film ontbreekt hierdoor. De film geeft je qua speelduur die tijd wel, maar de bruuske afkappingen ontnemen je die mogelijkheid gewoonweg. Daarbij is het acteerwerk van met name de jonge Johan Widerberg (zoon van de regisseur) weinig stabiel Te houterig of juist overenthousiast. De lerares en haar alcoholistische man doen het beter, maar ook zij schieten soms door op de theatrale trap.
Voor het verval is dat nog wel charmant en aandoenlijk. Na het verval niet meer.

# 16/45

Categorie 7 (zwart): periodefilms

4) 1950 - 1959: North by Northwest (1959)

Een degelijke thriller over een man die voor een andere man wordt aangezien, vervolgens daardoor in de problemen komt en vlucht om te kunnen overleven. Een film met een interessant verhaal, een sterke hoofdrol en een aantal degelijke bijrollen. De memorabele scene met het sproeivliegtuigje was erg sterk net als de scene op Mount Rushmore. Met de acties van Roger Thornhill op de veiling zelfs ook nog een stukje humor, al werd het me niet helemaal duidelijk of dat zo ook bedoeld was door Hitchcock.

Voor mij de eerste Hitchcock film die ik gezien heb, als ik me niet vergis. Mede dankzij de hoge notering en de hoge score had ik flinke verwachtingen, maar uiteindelijk op het gebied van spanning viel het me een klein beetje tegen.