Horror (en thriller) zonder grenzen

5a Undead & Supernatural - Geesten en andere spirits
Voortgang: 49/54

Aanvankelijk wilde ik I Am a Ghost (2012) kijken maar ik kon die niet zo snel terugvinden, dan maar eens gezocht of Arrow misschien iets met geesten had dat ik nog niet had gezien. Ook deze is relatief onbekend maar toch snel een bron gevonden. Ik had anders ook nog de originele The Haunting, maar ik heb eigenlijk geen zin om deze nu te herzien, misschien bij de horrorchallenge.

The Unspoken (2015)

http://klubkrik.ru/wp-content/uploads/2016/10/The-Unspoken-%D0%BA%D0%B0%D0%B4%D1%80-21.jpg

Films met een paranormaal thema zijn nogal hit or miss voor mij. The Conjuring 2 was mij echter goed bevallen. Ik dacht laat ik deze onbekende titel die ik bij de titels van Arrow Films zag staan eens proberen. Jodelle Ferland, het duivelskindje uit Case 39, ondertussen een mooie jonge vrouw geworden speelt de hoofdrol en zij doet het heel aardig. De karakters blijven echter oppervlakkig en er passeren nogal wat clichés zoals klopgeluiden, rollende knikkers, de kat die uit het niets voorbijspringt en een jongetje dat wegens aan traumatische gebeurtenis weigert te spreken . De film verveelt niet al blijft het allemaal wat gezapig doorgaan. Het is pas het laatste half uur dat de film dankzij een zijplotje eindelijk in een hogere versnelling gaat. Dat het Damien achtig jongetje uiteindelijk de bron van het kwaas was was eigenlijk wel te voorspellen , de wending (tja het is een soort twist) op het einde was dan wel verrassend maar echt leuk vond ik dat toch niet. Eigenlijk verpestte dat einde het toch flink, hierdoor een krappe voldoende ipv een ruime.

Nu dat Holly als eerste haar tipfilm had bekeken (eerst iets te vroeg geregistreerd maar ze heeft geluk dat ik niet streng ben en zeer vergevensgezind ) kunnen we een tussenstand opstellen.

Hier dus de lijst met namen met daarachter de tipfilm die men heeft GEGEVEN. Aan jullie om eens als jullie je tipfilm hebben bekeken deze lijst te quoten. Je waardering te zetten in * achter deze film (en ik bedoel dan ook zoals je hier op MM kan waarderen geen andere decimalen dan 5, niet afkomen met een 3,3 of zoiets zoals JM soms doet) en tot slot de gemiddelde waardering op het moment dat je de film hebt bekeken. Ik heb die van Holly nu gebruikt bij wijze van voorbeeld (en nu moet ze dat zelf ook niet meer doen oef )

Tiptopper scores

Collins: The Innkeepers (2011)

John Milton: The Wicker Man (1973)

alexspyforever: Ultimo Mondo Cannibale (1977)

EW101: L'Ultimo Treno della Notte (1975)

baspls: Tesis (1996)

Cikx: Horsehead (2014)

arno74:

wendyvortex: Faceless (1988)

Boeikens: Les 7 Jours du Talion (2010)

Woland: Hatchet (2006) 4* Gemiddelde 2,61

Hollywood007: The Devil's Candy (2015)

DVD-T: Goksung (2016)

WardT: Miss Zombie (2013)

joolstein: Alléluia (2014)

Jammer, was net van plan om de film π* te geven.

bedoel je oneindig of Pi (3,14....) 5 is ook goed dan heb ik een goede kans op de tiptopper te zijn, of is nu toptipper, raar woord.

Zolang we het niet moeten hebben over deze schijtfilm: Life of Pi (2012)

5f Undead & Supernatural - andere undead

Voortgang: 50/54

Blood from the Mummy's Tomb (1971)

https://i2.wp.com/www.sinfulcelluloid.com/wp-content/uploads/2015/07/blood_from_mummys_tomb_01.jpg

Steeds weer hoop ik dat Hammer eens een horror uitbrengt waarbij ik na een half uur niet steeds zit te kijken hoe lang de film nog gaat duren. Alweer een film met een interessant plot maar dat weer erg belabberd en theatraal wordt uitgewerkt. Ik hoor dat Cushing omwille van de ziekte van zijn vrouw moest worden vervangen, maar ik twijfel eraan of hij de film leuker had gemaakt. Hammer heeft steeds mooie vrouwen maar vaak laat hun acteerwerk te wensen over en dat is met de rondborstige Valerie Leon niet anders. Hoe moet een mooie vrouw met een prachtlichaam het gebrek aan acteertalent compenseren? Door wat ongeïnteresseerd rond te paraderen in decolleté en negligés, gaap. Nochtans was er eerder al The Vampire Lovers waar naakt geen taboe was. Overigens leek de rest van de cast ook niet erg gemotiveerd.

Ik wist eerst niet of ik nog een 2de film in dit genre wou kijken maar vermits die mummie zo tegenviel dan maar een herziening van...

Evil Dead (2013)

http://bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2016/10/evil-dead-unrated.jpg

Voor velen is Ash een held, ok ja hij is een icoon en zonder de originele Evil Dead films van Raimi hadden we deze film nooit gehad. Niet zo lang geleden had ik me toch eens aan Evil Dead 2 gewaagd. Als ik bij de originele Evil Dead al vaak met mijn hoofd zat te schudden bij de opvolger was het nog erger. Ik kan enkel concluderen dat Raimi goede ideeën heeft maar de uitvoering ervan vind ik niet eng, grappig of wow. Het mag dan nog de beste gore effect hebben op dat moment, leuk vond ik het niet. Als het verhaal prut is en de karakters oervervelend (vooral dan de protagonist) blijft er weinig te genieten. Ok genoeg over Ash, roll over here comes Mia. Mia is de protagoniste waar ik mee kon meeleven. Zij en haar broer hebben tenminste een achtergrond gekregen, evenals de demon of deadite zoals die wordt genoemd. Voor zover je bij een horrorfilm van logica kan spreken, hier is er tenminste, althans volgt deze toch regels en niet zo een willekeur zoals bij het origineel. Op het einde misschien wel wat overdreven maar dat is eigenlijk niets in vergelijking met die voortdurend giechelende demon uit het origineel.

3,1415926536..*

http://www.henkvanappeven.nl/blog/files/voila_capture-2015-10-27_05-17-47_p.m.png

The Curse of the Werewolf (1961)

Categorie 7: Periode

7D – 1960-1969

Voortgang 50/54

http://2.bp.blogspot.com/_-JdT6tUKiNA/TCdm1nFKZRI/AAAAAAAAAE4/9YM5wduLsrg/s1600/100_0774.jpg

De enige weerwolven-film van de Hammer Studios, zo luidt de eerste van de trivia op IMDb. Maar niet de eerste Hammerfilm van regisseur Terence Fisher. Ik zie net dat van de 6 Hammer films die ik tot nu toe zag, maar liefst vier stuks van zijn (toch wel vakkundige) hand zijn: Dracula (1958), The Two Faces of Dr. Jekyll (1960), The Devil Rides Out (1968) en nu deze titel. Fisher geeft er gelukkig zijn eigen draai aan, en laat het geen kloon van de Universal horrors worden. Een ander pluspunt is de aanwezigheid van Oliver Reed, de acteur waarvan ik eerder deze week aangaf meer te willen gaan zien. Ook hier is de mans optreden weer geslaagd te noemen.

De film neemt rustig zijn tijd, en bewaart ‘the goods’ voor de laatste akte. Een historisch weerwolf-horrordrama, zo u wil. Mij beviel het wel.

3,4*

----------------------------------------

Amer (2009)

Categorie 7: Periode

7H – 2000-2009

Voortgang 51/54

https://static01.nyt.com/images/2010/10/29/arts/29AMER-span/29AMER-span-jumbo.jpg

Polariserend is geen gek kenmerk om Amer toe te dichten, de meningen op MovieMeter lopen behoorlijk uiteen. Nu is dat natuurlijk wel vaker zo, maar dit lijkt een film bij uitstek die je wel moet liggen, en waarbij het niet eens persé uitmaakt of je een giallo fan bent of niet. Het lijkt me handiger dat je een beetje warm loopt voor experimentele, non-narratieve cinema. Niet dat er niks van een verhaal uit Amer te herleiden valt, maar het draait er duidelijk niet om. Aan de hand van drie sequenties uit drie verschillende periodes van haar leven, mogen we proeven aan hoe Anna zich op die momenten voelt: als kind, als seksueel ontwakende puber en als vrouw.

Hélène Cattet en Bruno Forzani geven hier in feite een artistieke throwback aan het Giallo genre, maar doen dat wel op eigen wijze. De elementen zijn er, maar ze geven er wel hun eigen interpretatie aan en lijken de stilistische kenmerken ook nu en dan behoorlijk te versterken. Extreme close-ups, snelle montage, zooms en een indrukwekkend (maar zeer aanwezig) sound design. Arty-farty misschien, en zeker style over substance, al ben ik geneigd dat laatste toch wat te nuanceren: Dat de substantie niet direct aan de oppervlakte zit en voorgekauwd wordt, wil niet zeggen dat Cattet en Forzani helemaal niets te melden hebben. Mij dunkt dat een filmklasje dat zich verplicht door theorieën van Mulvey, Lacan of voyeurism heen aan het worstelen is, wel met wat substantiële zaken op de proppen kan komen. Maar dat de nadruk er niet op ligt, kan ik moeilijk ontkennen. Overigens hebben alle drie de segmenten een eigen stijl, maar die overgang stoorde mij allerminst.

https://filmgrab.files.wordpress.com/2014/05/305.jpg

Losstaand of de visuele stijl van de film je aanspreekt (en daar staat of valt in dit geval een hoop mee), speelt geluid eveneens een belangrijke rol. Ik haalde eerder al het sound design aan, wat rijkelijk gebruik maakt van versterkte geluiden zoals druppelend water, buigend leer, gekreun en gezucht, maar ook de soundtrack mag er wezen. Al met al geen film die ik snel aan zou raden, maar dat heeft meer met de toegankelijkheid te maken dan met de mate waarin hij me beviel. Ik ben nu extra benieuwd naar L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013) en Laissez Bronzer les Cadavres! (2017). Die eerste ligt klaar en volgt waarschijnlijk heel snel, die tweede moet eerst nog even met ondertiteling beschikbaar komen.

4*

---------------------------------------------

Images (1972)

Categorie 7: Periode

7E – 1970-1979

Voortgang 52/54

https://horrorpediadotcom.files.wordpress.com/2014/02/reflection-2.png

Altman en ik kunnen alle kanten op. Gosford Park (2001) was de eerste die ik zag destijds, gevolgd door The Long Goodbye (1973) en MASH (1970). Twee zeven en een een mager zesje voor die laatste. McCabe & Mrs. Miller (1971) daarentegen vond ik fantastisch, zo niet een meesterwerk. Deze film zit gelukkig ook meer aan die kant van het spectrum, al haalt het dat niveau wellicht niet. Het scheelt misschien dat ik vaak geïntrigeerd bent bij films waarin het psychologische aspect een grotere rol speelt, met name wanneer een psychische achteruitgang heel goed wordt verbeeld.

Susannah York kwam op mij wisselend geloofwaardig en toch een tikkeltje over the top over (in Cannes was men schijnbaar wel volledig overtuigd), maar als geheel werkte het voor mij erg overtuigend. Altman slaagt er hier goed in om over te brengen hoe het zou voelen om geplaagd te worden door zulke hallucinaties, en daar langzaam steeds meer aan onder door lijken te gaan

4*

--------------------------------

L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013)

Categorie 8: Speciaal

8B – Vrije keuze

Voortgang 53/54

https://www.mad-movies.com/images/MM_MoviesBackdrops/3203/mFpuVWFNErsGdeeGumc0d2UH0i4.jpg

Na Amer wilde ik ook L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps zien, de film met misschien wel de mooiste poster die ik in jaren zag. Moet je liggen denk ik, die stijl, en datzelfde geldt net als bij zijn voorganger, ook voor de film. Misschien zelfs wel meer. The Strange Color of Your Body's Tears, zoals de Engelse titel luidt, is narratief nog wat incoherenter dan het debuut van Hélène Cattet en Bruno Forzani, al werkt het mysterie hier beter, aangezien we niet met op zichzelf staande segmenten van doen hebben.

Toch hoef je bij deze filmmakers niet persé aan te kloppen wanneer je behoefte hebt aan een mooi, afgerond verhaal, het draait hier primair om je onder te laten dompelen in de stijl. En stilistisch is het wederom absoluut bijzonder. Editing, een beklemmend sounddesign en sfeervol gebruik van kleur, waarbij in deze tweede uiting minder afhangt van filtergebruik. De giallo component is hier als je het mij vraagt in mindere mate aanwezig, al kun je nog steeds wel dingen aanwijzen. En natuurlijk is er weer de muziek, lekker hoor.

4*

Wow John Milton jij wil als eerste klaar zijn zeker?

Had het druk met de studie en kon niet echt tijd maken om te reageren, maar bedankt voor de tip! Tesis kan ik zeker wel wat mee.

Over het algemeen ben ik ook wel gecharmeerd van jaren 50 horror, maar Invisible Invaders had het gewoon niet. The She Creature beviel me dan toch een stuk beter en die zou ik zonder deelname aan deze challenge waarschijnlijk nooit gezien hebben. Dat geldt trouwens voor meer films die ik voor deze challenge heb bekeken. Van sommige wens ik nog steeds oprecht dat ze mij onbekend gebleven waren. Andere bevielen dan weer erg goed. Voorop staat dat ik de ontdekkingstocht in een film (goed of slecht) gewoon erg leuk vind.

Zal eerlijk zeggen dat de silent mij de meeste tegenzin bezorgde van alle onderdelen van deze challenge. Maar dat was volkomen onnodig. Fantastisch, dat Häxan. Zo zie je maar dat de insteek van de challenge (stap uit je comfortzone) ook hele prettige ervaringen oplevert.

Nee, het is nu tijd voor mijn legendarische John Milton Move; tegen het einde van de challenge de motivatie verliezen. Zo! klaaaar. Geen zin meer

kan Hatchet II (2010) onder andere undead?

Het is niet zo gek hoor, ik heb ook lang gedacht dat silents alleen maar interessant zou zijn als het van die slapstick humor was. Jaren terug was ik met familie op vakantie in Berlijn. Ik wilde graag het filmmuseum bezoeken en ik samen met mijn neefje die ook wel interesse. Veel over Metropolis (1927). Dat heeft me aangezet om de film eens te bekijken. En ja hoor in het begin voelde dat wat onwennig aan zo met die bordjes tussen de beelden door, maar al vlug werd ik het gewoon. Eigenlijk vond ik het best relaxing een film waar je niet zo afhankelijk was van veel dialoog en waar het vooral beelden en expressie van de acteurs het werk deden. Ik ben niet meteen verder gaan graven tot ik bij die black/white challenge enkele horrors probeerde en man wat een sfeer hadden die. Zelfs silents die eigenlijk meer drama zijn hebben zo dat duistere sfeertje. The Phantom of the Opera (1925) heeft naar mijn gevoel een van de beste settings op dat gebied, de scènes onder de opera, machtig gewoon!

Wat ik wel nog wil vragen eens als je de tipfilm hebt gezien om een top 10 op te stellen van de films die je voor deze challenge hebt gezien, enkel FTV's. Ze hoeven niet in de volgorde van waardering te staan, de 10 FTV's die je zelf het leukste vond.Ik ga dat aan iedereen vragen eens de challenge afgerond.

Met alle plezier!

Deze keer geen problemen gehad met te hard van start en daarna geen zin meer. Waarschijnlijk dankzij de rem op registraties per week.

Hoop moois ontdekt, ik maak graag een toplijstje.

Satanik (1968)

Categorie 7: Periode (wit)

d. 1960-1969

Voortgang: 48/54 (en het witte label)

http://imagizer.imageshack.us/v2/640x480q90/924/tabpKH.png

Met zo'n sexy poster (Klik), het label horror en een plot dat sterk doet denken aan Jekyll and Hyde, lijkt de verwachting dat de film op z'n minst intrigerend zal zijn, niet te hoog ingezet. Maar helaas, die verwachting blijkt na afloop veel te hoog te zijn geweest, want het is een vervelende film.

Absoluut geen horror. Het Jekyll and Hyde motief komt eigenlijk amper ter sprake. En als het thema in de film ter sprake komt en visueel wordt, is dat op een hele saaie manier. Er wordt betreffende de transformatie eigenlijk niets spectaculairs getoond. We zien niets. Geen effectje, geen greintje spanning. Wel een spannend muziekje. Maar ja, dat werkt niet goed onder gezapige beelden. Jekyll is tenminste horror. Hij transformeert en moordt. En ja dat doet de leading lady in deze film natuurlijk ook, maar haar kills zijn totaal niet opwindend, niet bloederig en niet verrassend.

Satanik is niet meer dan een doodgewoon rommelig misdaadfilmpje maar dan heel saai, heel voorspelbaar en heel slecht. Geen verrassende ontwikkeling te bespeuren. Toegegeven, dat is ook lastig als het verhaal niets om het lijf heeft en er weinig gebeurt. Er is simpelweg weinig materiaal om uit te putten.

De maker beseft dat ook en grijpt veelvuldig naar minutenlange folkloristische en toeristische beeldvulling. Hopeloos. Het besef van de diepe leegheid die de film uitstraalt, wordt na minutenlang doelloos gestaard te hebben naar een groep Spaanse flamencodansers alleen nog maar meer geaccentueerd. Pijnlijk.

En als tenslotte een potentieel spannende striptease die enige hoop biedt op wat opwinding, voortijdig wordt afgebroken, is de bodem bereikt en is alle krediet bij mij definitief verspeeld.

Eén ding deugt trouwens wel aan de film. De film heeft een hele deugdelijke jazzy score. Dat is toch iets.

Night Train to Terror (1985)

Categorie Speciaal (zwart)

Horror Anthologies

Voortgang: 49/54

http://www.weirdwildrealm.com/filmimages/nighttrainterror.jpg

Horror anthologie met daarin drie verhalen waarin steeds de lotsbestemmingen van de personages centraal staan. De segmenten worden becommentarieerd door Satan en God die al keuvelend in een coupé van een rijdende trein tegelijkertijd de verbindende factoren tussen de drie filmpjes zijn. Dat klinkt knotsgek en dat is het ook. Beide personages houden overigens geen hoogstaande theologische beschouwingen. De dialogen tussen beide personages gaan niet veel verder dan de vraag of iemand naar de hemel of de hel gaat en zijn van het niveau welles-nietes. Ach, wel grappig.

De verhaaltjes zijn stuk voor stuk rommelig en slecht te volgen. Gekke scène wisselingen maken dat het idee ontstaat dat er stukjes verhaal worden overgeslagen. De kijker moet soms zelf de verhalende verbinding tusen scènes invullen en zaken met betrekking tot de chronologie rechtbreien. Het is een verwarrend kijkspel en het is hard werken.

De disbalans in de filmpjes is verklaarbaar. De film is samengesteld uit stukken film die uit drie andere films afkomstig zijn. Dat is niet best gedaan. Slordige montage is waarschijnlijk de belangrijkste reden dat de verhalen een warrige indruk maken. De vreemde en abrupte scène wisselingen lijken het gevolg te zijn van robuust en onhandig plakwerk. De finesse is ver te zoeken.

De sfx zijn van bedenkelijk niveau. Veel effecten bedienen zich van Claymation. Die effecten komen nogal stumperig en knullig over. Angstaanjagend zijn ze allerminst. Toch hebben de effecten door hun knulligheid ook weer een vertederende werking. De sfx volledig afbranden gaat daarom gewoon niet.

Een slordig in elkaar gezette film dus. Met warrige verhaaltjes. Niet goed, en toch is de film niet vervelend om te volgen. De verhalen zijn ondanks de mankementen inhoudelijk in orde en zijn daarom vermakelijk en intrigerend genoeg.

Humor is er ook en humor helpt ook om tijdens het kijken in een milde stemming te blijven. Klein voorbeeldje: in de endcredits staat dat Satan gespeeld wordt door "Lu Sifer" en dat God zich zelf speelt. Vooral dat laatste vind ik grappig. Nou ja, van die humor dus.

Nee, het is zeker geen goede film maar het is wel een film met 'vertederende' haperingen. ik sta er vergevingsgezind tegenover. In de geest van de film zogezegd.

Organ (1996)

FTV Categorie 1D Drama 29/54

https://media-cache.cinematerial.com/p/500x/168frykf/organ-japanese-movie-poster.jpg

Niet echt een film die ik direct bij drama zou zetten, maar volgens IMDB mag dat en ik had 'bodyhorror' pas al bekeken. Het is een biopunk film. Iedereen kent hier wel de cyberpunk films zoals Tetsuo, maar hier zit zoals het genre zegt een biologisch tintje aan.

De film heeft daarom zeer veel interessante momenten ,maar stelt toch wat teleur, ondanks hier veel talent in gestoken is. De muziek is best goed en past bij de film. Hier en daar zit er leuk camerawerk en de gore mag er absoluut zijn. De vlinder-scène bijvoorbeeld, die vaak genoemd is, is echt pure filmmagie. Schitterend gemaakt! Slijmerig en goor tot en met , maar toch blijf je kijken.

Qua sfeer zat het ook absoluut goed.

Helaas kan de film zelf niet alles één geheel maken. Bij vlagen erg sterk, maar je aandacht dwaalt snel af van het verhaal. Het oogt soms ook iets te donker vond ik.

Excuses voor de late reactie. Mijn tip aan wendyvortex wordt Split (2016). Ik zie dat Wendy deze nog niet gezien heeft, het zal hoop ik in de smaak vallen.

Tiplijst

Collins: Alléluia (2014)

John Milton: The Innkeepers (2011)

alexspyforever: The Wicker Man (1973)

EW101: Ultimo Mondo Cannibale (1977)

baspls:L'Ultimo Treno della Notte (1975)

Cikx: Tesis (1996)

arno74: Horsehead (2014)

wendyvortex: Split (2016)

Boeikens: Faceless (1988)

Woland: Les 7 Jours du Talion (2010)

Hollywood007: Hatchet (2006)

DVD-T: The Devil's Candy (2015)

WardT: Goksung (2016)

joolstein: Miss Zombie (2013)

May (2002)

2) Horrorstijlen (violet)

d. Arthouse/Surreal

Voortgang: 50/54

http://www.weirdwildrealm.com/filmimages/may_2002.jpg

Fijne psychologische horror met heel behoorlijke gory uitwassen.

Heerlijk toch hoe een film, waarin de verhaallijn traag verloopt en waarin behalve een paar verontrustende scènes ogenschijnlijk weinig spannends gebeurt, uiteindelijk een stadium weet te bereiken waarin je als kijker ongemerkt toch stijf bent gaan staan van de spanning. Hoe is dat mogelijk. Ik doe een uitleggerige en lichtelijk dramatische poging.

De opbouw is rustig. Een kennismakingsrondje. Hoofdpersonage May is wel wat vreemd, maar lijkt de boel goed onder controle te hebben. Het gemene onbegrip dat de wereld over haar uitstort maakt dat er inlevende en sympathieke gevoelens voor de miskende zielepoot loskomen. Als kijker zweer je onmiddelijk onvoorwaardelijke trouw aan de onzekere, sociaal onhandige maar ook humoristische hoofdpersoon. Die gevoelens blijken hardnekkig.

Als in de loop van de film de gedragingen van May steeds minder connectie met de realiteit krijgen en een graadje meer bizar worden, blijft ze toch de zielepoot naar wie de sympathie uitgaat. Het gaat wel wat moeizamer, want haar schild van onschuld loopt hier en daar een deukje op. Er ontstaan barstjes. Een paar stevige hick-ups van wantrouwen zaaien wat verwarring. Er gaan wat alarmbelletjes af, maar de steun en sympathie voor haar personage blijven stevig overeind. Hoe fout en hoe verbazingwekkend.

Geweldig hoe de film erin slaagt om de kijker (gewillig of onwillig) een loyale deelgenoot te maken in de bizarre acties van May. Dat vereist subtiel invretend filmwerk en een geloofwaardige acteerprestatie van Angela Bettis, die het ene moment heel knap een creep speelt en dat in het volgende shot heel knap al niet meer is.

Bij mij als kijker werd alle vaste grond onder mijn voeten zorgvuldig weggeslagen. Is ze zielig of niet zielig? Creep of onbegrepen? Dader of slachtoffer? Het zijn hersenspinsels die tijdens en na het kijken van de film heerlijk sudderen.

Fijne film.

La Morte Vivante (1982)

Categorie 6: Regio/taal (oranje)

a. Romaans

Voortgang: 51/54 (Oranje label is binnen).

http://www.gotterdammerung.org/film/jean-rollin/living-dead-girl/living-dead-girl-01.jpg

Film die het moet hebben van wat kills, wat gore en vrouwelijk naakt. En ook een beetje van de aardige setting. Kasteel en crypte. Beide sfeervol.

Het verhaal is erg mager. Veel meer dan 'vrouw staat op uit de dood en heeft behoefte aan vlees en bloed' is het niet. Regisseur Jean Rollin heeft aan dit povere gegeven voldoende om er 86 minuten film mee te vullen. Dat zijn veel minuten. Het bekijken van de film, die zich strikt houdt aan dat ene plotgegeven en geen enkel verrassend zijpad inslaat noch enige karakterverdieping toepast, valt dan ook niet mee.

Gelukkig wordt er gemoord en is er gore. Goed uitziende smerigheid met spuitend bloed en afzichtelijk rauw vlees dat met smaak verorberd wordt. Het zijn de hoogtepunten in de film.

Het acteerwerk is van bedenkelijk niveau. Theatraal en lachwekkend into character. De actrices zijn duidelijk niet geselecteerd op hun acteertalent. Meer op hun fysieke talent. En die fysieke mogelijkheden worden flink geëxploiteerd. Niet per sé vervelend, maar als middel om de film naar een hoger plan te tillen werkt het niet.

Wonderbaarlijk trouwens hoe gemakkelijk die vrouwen steeds hun kleding verliezen. Deed me denken aan een comic/cartoon over een geheim agente die bij het minste of geringste met een kledingstuk bleef haken achter een spijker en op die manier steeds eindigde in haar ondergoed. Beetje minder uitdagend dan het gedrag van de dames hier, maar de strip was volgens mij Brits en dus iets braver. Kan trouwens best zijn dat de beschrijving niet helemaal klopt, hoor. Als het opgeroepen beeld maar duidelijk is.

Hoe dan ook, "La Morte Vivante" is niet veel meer dan tijdverspilling.

Fright Night (1985)

Categorie 5 (blauw): Undead & supernatural

d) Vampiers

Voortgang 50-54

Charley Webster krijgt op een dag nieuwe buren. Als hij de nieuwe buren aan het bespieden is komt hij erachter dat zijn buren vampiers zijn. Hij roept de hulp in van de tweederangs acteur Peter Vincent. Samen gaan ze de strijd aan om de vampieren te verslaan.

Zee leuke typische 80's film. Geweldige muziek ook! Leuk om eens mee te pikken. Gaat ook zeker op mijn rewatch list.

Categorie 7 (wit): Periode-horror

g) 1990-1999

Voortgang: 50/54

Wheels of Terror (1990)

https://i.pinimg.com/originals/5b/f9/6b/5bf96bc744dcbfecc23bd18a1382cbfb.jpg

De film is niets minder dan een omgekeerde Duel (1971) het debuut van Steven Spielberg. Hoe die film is weet ik niet maar we zien in die film een truck problemen zoeken met een auto. Ditmaal is het een auto (Dodge Charger) die problemen maakt met een schoolbus. Daar voorafgaand zien we nogal wat scenes met Laura (Joanna Cassidy) en haar dochter. Vermoedelijk om de auto wat enger te laten overkomen duikt hij bij tijd en wijle op om Laura te stalken of om wat rond te hangen bij de school. Meisjes oppikken doet de auto maar twee keer (drie keer met het begin erbij) Waarbij ook nog getracht wordt om het te laten lijken op CHRISTINE (1983) en het mysterieus te houden, door de bestuurder niet te laten zien. Om de snelle auto bij te kunnen houden wordt in de bus-remise tussen neus en lippen ook nog even een verklaring gegeven om de bus harder te laten rijden. Al komt dat ook niet heel geloofwaardig over. Iets meer dan de helft van de film neemt dan beslag in voor de achtervolging, helaas geeft deze ook niet het gewenste effect. Haar dochter redden door diezelfde dochter in gevaar te brengen? Door met een schoolbus tegen een auto aan te rijden, die maar terug blijf komen? Het einde eindigt natuurlijk met de gebruikelijke knal. Vermakelijk is het soms wel maar echt goed of een leuke foute is film is dit zeker niet!

Naar het schijnt zijn zowat alle films van Rollin in die aard. Ik heb enkel Les Raisins de la Mort van hem gezien. Die scheen nog mee te vallen al leek er ook telkens een excuus te worden gezocht om mooie dames uit de kleren te doen gaan. Ook hier stelde het verhaal 2 keer niks voor al deed de regisseur nog een poging om er diepgang in te brengen. Maar het was al snel duidelijk dat verhaal en karakterontwikkeling niet zijn sterkste kant was, dus in dat geval kan ie zich maar beter enkel bij gore en naakt houden. Zo een poging tot diepgang en de mensen te laten geloven dat er meer achter zou zitten dan enkel gore en erotiek zaait enkel verwarring denk ik. Hershell Gordon Lewis heeft ook zo eens geprobeerd om erg serieuze horror te maken met 'A Taste of Blood', met als resultaat dat de Lewis fans dat meestal zijn saaiste film vinden en ik deel die mening ook.

Speciaal: Horror anthologies
Voortgang: 51/54

Freakshow (1989)

https://i.ytimg.com/vi/H5xITC2CBs4/hqdefault.jpg

Een gemiddelde van 3,5/10 op imdb en weinig reviews. Deze Canadese horroranthologie is low budget en verdient eerder een comedy tag hoewel ik het totaal niet grappig vond. Niet verbazingwekkend dat deze maar een erg beperkte release heeft gekregen. Acteerwerk is vreselijk, verhaaltjes zijn slap en eindigen abrupt of geven je een gevoel wan WTF is het dat nu? Alleen het derde verhaaltje waarbij een vrouw in een soort coma/schijndood komt door drugsgebruik (foto boven) heeft nog enigszins potentieel maar het stopt gewoon plots. Bij het laatste verhaal is er nog redelijke goede zombie make-up maar het verhaal is vreselijk. Verhaal twee plaagt nog een beetje met meiden in lingerie, alsof het een saaie gekuiste versie van de Pin-Up Club was. Verhaal een was er eentje voor de Street Trash liefhebbers. Het was nog net geen totale rommel dus geen minimumscore.

The House That Dripped Blood (1971)

https://movieplayer.net-cdn.it/images/2012/01/02/la-casa-che-grondava-sangue-chloe-franks-in-una-scena-del-film-227682.jpg

Matige horror anthologie. Ben niet echt bekend met Amicus producties, want toen ik de namen van Lee en Cushing zag opduiken bij de begincredits vreesde ik weer een theatrale Hammerproductie. Dat theatrale valt hier nog best mee. Beide heren zijn goede acteurs maar persoonlijk vind ik niet dat ze die uitstraling hebben van Lugosi, Karloff of Price. Dat ze ondertussen "oude" mannen zijn geworden hielp ook niet echt mee. Ook de rest van de mannelijke cast is merendeels de middelbare leeftijd gepasseerd, het maakt het allemaal wat oubollig en een cast die nostalgisch lijkt te mijmeren hoe het was in hun gloriedagen. Gelukkig zijn er enkele dames die het nog enigszins kijkbaar maken.
Vooral Ingrid Pitt is degene die voor wat verfrissing moet zorgen in deze anders muffe bedoening vooral door haar sexy uitstraling. Helaas is het segment (het laatste) waarin ze een rol krijgt eerder comedy dan horror.

Het eerste segment waarin een horrorschrijver wordt zot gemaakt door verschijningen van zijn eigen creatie, begint best wel creepy maar gaandeweg wekt die grijns van Dominic eerder op de lachspieren. De veel jongere vrouw van de schrijver doet het wel aardig, het einde is nogal cliché ook al komt er nog een twist achter aan.

Segment twee met Cushing vond ik nogal een rommeltje waarin de obsessie voor een overleden mooie vrouw centraal staat in combinatie met een wassen beelden museum waarbij de beelden eerder op etalagepoppen lijken dan de realistische en soms angstaanjagende beelden van Madame Tussaud's. Gewoon flauw.

Segment 3 Lee met een schattige dochter (eerder kleindochter zou je denken). De vader is erg streng met dit op het eerste zicht schuchtere meisje dat een nanny krijgt toegewezen. Zonder meer het beste segment met vooral de kleine Chloe Franks die een overtuigende Jane neerzet. De nanny daarentegen leek er niet veel zin in te hebben. En het is eigenlijk jammer dat als het dan echt leuk begint te worden het eigenlijk al voorbij is. Dit had zoiets kunnen zijn zoals The Bad Seed.

Segment 4 is dan erg kolderiek over een kritische en betweterige horrorveteraan die zelf een vampiercape koopt voor de rol die hij moet spelen. Zoals ik al eerder zei Pitt maakt dit segment nog kijkbaar naar maar daarmee is alles gezegd.

Tot slot, de verhalen spelen zich allemaal af in hetzelfde huis, maar op geen enkele moment kreeg ik het gevoel dat het huis enige rol speelde in de tragische taferelen die er zich afspeelden.

Zo nu nog een herziening van Conjuring 2 voor het demonen thema, de tipfilm en wat vrije keuzefilms om af te ronden.

The Innkeepers (2011)
Categorie 8: Speciaal
8C – Tipfilm
Voortgang 54/54 "Made it, Ma! Top of the world!"

http://www.thenightmarenetwork.net/wp-content/uploads/2015/10/innkeepers.jpg

Save the best for last. Ok, niet helemaal, maar ik was alsnog blij met mijn tip om de horrorchallenge mee af te mogen sluiten. Ik had hem klaar liggen, was er benieuwd naar en mijn beenhaar heeft toch meerdere keren overeind gestaan. Altijd een goed teken. Dank aan Collins hiervoor. Na de film zocht ik als eerste regisseur Ti West nog eens op, en zag tot mijn verrassing tot hij een dag of tien na mij geboren is. Het maakt niets uit voor mijn waardering van de film (All Hail, 1980’s children!!), maar ik had hem simpelweg altijd eind veertig gegokt naar aanleiding van hoelang ik de naam ken. Van zijn The House of the Devil (2009) heb ik behoorlijk genoten, het latere In a Valley of Violence (2016) dat ik vorig jaar zag beviel me een stuk minder. The Innkeepers valt daar tussenin, maar aan de goede kant van het spectrum. Het is dat ik van Alexpsyforever niet tussen de halfjes in mag duiken, anders zou ik hem 3,2* geven, en er was even twijfel over meer.

De film begint rustig, met slechts enkele karakters in een hotel dat voor het laatste weekend open is. Sara Paxton (The Last House on the Left (2009) en Pat Healy vermaken zich tijden hun laatste dienst wat met het werken aan zijn website over de geestverschijningen in het desbetreffende hotel, terwijl ze op een ontwapenende manier wat onwennig en ongemakkelijk met elkaar om gaan. Heel af en toe checkt er een gast in, maar het staat zowat leeg. Hierna verzandde de film mij net iets te lang in het middenstuk (de wederhelft viel tegen de schouder in slaap), maar West wist mijn aandacht te herpakken met de laatste akte: los van een paar matige jump scares, zaten er zeker een paar kippenvelmomenten bij en wordt het wel degelijk spannend. Het is de uiteindelijke uitwerking waar het mij nets iets teveel aan schortte om naar boven af te ronden, al hikt hij tegen de zeven aan. Een Chekhov's gun moment als het op slot doen van de kelder, het van het medium daar niet in mogen gaan, toch doen, en er daardoor niet uit kunnen, lagen er te dik boven op. Ook het einde van de film voelde voor mij niet helemaal bevredigend.

Nochtans, de film is met een budget van $750.000 in slechts 17 dagen gedraaid, terwijl de cast & crew in het hotel at en sliep waar het opgenomen werd. Bij nader inzien slepen die wetenschap, de eigenzinnigheid en de rechtopstaande haren, The Innkeepers bijna naar de zeven, maar toch net niet.

3*

P.s. het grootste schrikken kwam bij de aftiteling, dat ik toch meerdere scènes tegen Top Gun's Kelly McGillis aan had zitten kijken zonder ook maar het geringste spoortje van herkenning.

Bij deze mijn tipwaardering in het overzicht.

Tiplijst

Collins: Alléluia (2014)

John Milton: The Innkeepers (2011) 3* gemiddelde 2,58

alexspyforever: The Wicker Man (1973)

EW101: Ultimo Mondo Cannibale (1977)

baspls:L'Ultimo Treno della Notte (1975)

Cikx: Tesis (1996)

arno74: Horsehead (2014)

wendyvortex: Split (2016)

Boeikens: Faceless (1988)

Woland: Les 7 Jours du Talion (2010)

Hollywood007: Hatchet (2006)

DVD-T: The Devil's Candy (2015)

WardT: Goksung (2016)

joolstein: Miss Zombie (2013)

Toplijst (uit de losse pols op volgorde) van de tijdens deze horrorchallenge genoten films. Praktisch alles in mijn lijst had ik niet eerder gezien, maar deze tien waren sowieso FTV, en dat is de bedoeling bij het opstellen van je top tien over deze challenge.

http://i66.tinypic.com/2llm45i.jpg

01. 4* Valerie a Týden Divu (1970)

02. 4* Amer (2009)

03. 4* L'Étrange Couleur des Larmes de Ton Corps (2013)

04. 4* Annihilation (2018)

05. 4* Cat Sick Blues (2015)

06. 4* Wai Dor Lei Ah Yut Ho (2010)

07. 4* Images (1972)

08. 4* J'Accuse! (1919)

09. 3,5* Los Cronocrímenes (2007)

10. 3,5* Paura nella Città dei Morti Viventi (1980)