Horror (en thriller) zonder grenzen

Ja hoor. Count me in

ik help ook graag mee

Bij de horror challenge ben ik zekers aanwezig, dus wil ik best ook een steentje bij dragen!

Wel zin, maar ik ben zo ongeveer de hele maand oktober op vakantie. Qua organisatie heb je niets aan mij, en qua deelname ook nauwelijks.

Wat op vakantie tijdens de belangrijkste maand van het jaar!

Zit miss Woland daar voor iets tussen?

Andere prioriteiten, ik kom de andere maanden wel weer aan m'n portie horrorfilms

Ik moet even zien hoeveel tijd ik kwijt ben met mijn nieuwe studie, maar in principe kun je op me rekenen

Jacob's Ladder (1990)

7g - Periode: 1990-1999

Voortgang: 40/54

https://cdn1.thr.com/sites/default/files/imagecache/scale_crop_768_433/2013/06/jacobs_ladder_still_a_l.jpg

Beviel helaas niet zo als verwacht. Voelde aan als een vrij gekunsteld en zielloos mystery verhaaltje. Op een scène waarbij de hoofdpersoon Jacob flauwvalt na valt er op audiovisueel gebied ook weinig te beleven. Daarnaast zijn de "freaky" beelden niet inventief genoeg om te beklijven.

2.5*

Het leek me een goed moment om de tussenstand bij te werken van de mensen die de eindmeet hier nog niet hebben bereikt maar dat misschien toch nog pogen te doen eventueel door te combineren met de genrechallenge. Er kan later ook nog worden gecombineerd met de algemene horrorchallenge.

8. EW101 43/54

9. Cikx 40/54

10. WardT 36/45

11. wendyvortex 31/54

12. Boeikens 30/54

13. arno74 17/54

14. DVD-T 15/54

15. TornadoEF5 14/54

16. cityofshadows 11/54

Oké, dan ga ik het wat combineren dan... Staan echt heel veel horrors die ik nog wil zien, probleem is dat ik ook gewoon heel wat films uit andere genres kijk, en wat bezig ben met wat klassiekers in te halen, en dat ik ook stilaan wat moet beginnen met films uit dit jaar te kijken (al horen Hereditary, A Quiet Place en Ghostland daar natuurlijk ook bij). Dus veertig horrors kijken (en dan niet zomaar, maar specifieke horrors lijkt me wat lastig). Maar ik zal toch proberen zo veel mogelijk op te vullen.

Desnoods vul ik als ik nog maar een paar gaten heb die wel aan in november. Want ik wou bijvoorbeeld de volledige Dead-trilogie zien van Romero, en ik weet niet hoe ik die alle drie kan inpassen in de challenge, dus dan zal ik meer dan veertig horrors kijken, en meestal kijk ik maar één horror per dag. Tijdens de horrorchallenge probeer ik dat wel consequent te doen (tenzij er achtergrondlawaai is (buren of het weer), al kijk ik meestal zodanig erg laat (zeker bij horrors)... dat dat geen probleem zal worden).

Al kan ik misschien meer dan één horrorfilm kijken per dag voor bepaalde genres (stille films, films uit jaren '20, jaren '50 en jaren '40).

Wat is het verschil eigenlijk tussen...

Geesten en andere spirituele wezens:

Duivels en demonen:

Heb ik misschien The Exorcist of Emily Rose verkeerd geplaatst? Ik moet nog duivels en demonen doen, maar ik denk altijd dat dat exact hetzelfde is. Anders zou ik gewoon Poltergeist of een typische geestenfilm zoals The Conjuring kijken voor duivels & demonen.

Ah neen heb the exorcist of emily rose bij drama horror gezet.

Geesten etc zijn eerder het bovennatuurlijke, paranormale schepsels die je niet kan zien of als je ze wel kan zien zijn ze niet echt tastbaar.

Maar vaak zijn er combinaties van paranormaal en demonen zoals The Conjuring films en Poltergeist ook wel. Ze kunnen onder beide.

En niks moet hé ik ben ook wel iemand die graag zoveel mogelijk films wil zien en challenges zijn voor mij de beste motivator om dat te doen. Maar er zijn ook wel momenten dat ik ook gewoon echt geen zin heb. Klassiekers op top 250 materiaal kijken omdat het zogezegd moet om jezelf een echte filmliefhebber te noemen en te kunnen meepraten met de cinefielen. Het doet me denken aan de ouwe videotheek die al sedert enkele jaren dicht is, daar was echt zo een sectie cinefielen. Ik vond het allemaal een beetje hoogdravend alsof de rest maar gewoontjes was. Maar als die films je uiteindelijk blijken te liggen dan is het wel de moeite. Zelf win ik er niet veel mee, reden waarom ik ook niet mee stem bij de KO van de populaire films. Die films heb ik al zo vaak zien passeren in lijstjes. Aan andere genres waag ik me niet meer zo vaak, er is gewoon nog zoveel in het horrorgenre dat ik wil zien en blijven herzien.

Bij bepaalde films in de top 250 heb ik echt wel zin in, anderen iets minder, bij nog anderen weet ik niet wat te verwachten.

Cat People (1942)

7b - Periode: 1940-1949

Voortgang: 41/54

https://i2.wp.com/www.audienceseverywhere.net/wp-content/uploads/2015/10/Cat-People-1942.jpg?resize=600%2C300

Apart werkje uit de oude doos met veel oog voor detail. Er hangt een fijn mysterieus sfeertje en de zwart-wit cinematografie is naar behoren. Het concept van de film is tof, maar de uitwerking was wat aan de simplistische kant. Daarmee bedoel ik niet dat er meer bombarie in had moeten zitten, maar een iets donkerdere insteek had mij beter gelegen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe pakweg 75 jaar geleden tegen deze film aangekeken werd en of het destijds als schokkend ervaren werd. Ik verwelkom symboliek in films van harte, maar er wordt net iets teveel gestrooid met kattenreferenties, waardoor het allemaal wat doorzichtig wordt. Wel weer eens fijn om een film met een betrekkelijk korte speelduur te zien.

3.5*

Het heeft enige tijd geduurd maar volgens mij heb ik mijn tweede label weten te bemachtigen

An American Werewolf in London (1981)

4d - Monsters: Weerwolven

Voortgang: 42/54

https://theplaylist.net/wp-content/uploads/2016/11/an-american-werewolf-in-london-1200x520.jpg

Ik heb deze prent al langer in de kast liggen, maar ik heb nooit de behoefte gehad om hem op te zetten. Ik loop nou eenmaal niet meteen warm voor films over weerwolven (idem voor vampieren- of zombiefilms). Aangezien de weerwolvenregistratie de enige was die ik nog nodig had voor de monstercategorie moest het er nu toch van komen. Nu moet ik toegeven dat de film me verrassend goed bevallen is.

De make-up en practical effects zijn uitmuntend voor een film uit begin jaren '80 en staan nog steeds als een huis, met als hoogtepunt de weerwolf transformatie van de hoofdpersoon. Heel knap gedaan. De film was niet ontzettend spannend, maar was toch onderhoudend mede dankzij het goed geschreven scenario. Zo wordt er op een leuke manier omgesprongen met een aantal weerwolf clichés. Het leukste vond ik de steeds terugkerende vriend van de hoofdpersoon die vastzat in limbo. De humor was sowieso verrassend effectief, al blijft dat altijd iets subjectiefs. Maar ik heb goed kunnen lachen om de scènes in het stamcafé of het jongetje wiens ballonnen gestolen werden. Een echt meesterwerk vond ik het echter niet. Zo vond ik de slachtpartijen van de weerwolf wat flauw in beeld gebracht en het einde te abrupt. Ondanks dat heeft An American Werewolf in London me goed weten te vermaken.

3.5*

Das Cabinet des Dr. Caligari (1920)

2e - Horrorstijlen: Silent

Voortgang: 43/54

https://criticsroundup.com/wp-content/uploads/2013/07/the-cabinet-of-dr-caligari-still-526x295.jpg

Leuk om eens gezien te hebben als tijdsdocument deze stomme horrorfilm uit de jaren '20. De eigenaardige decors en kleurenfilters zorgen voor een bevreemdend sfeertje dat ik zeker wel kon waarderen. De muziek was echter iets te aanwezig en begon daardoor wat op de zenuwen te werken. Een subtielere en dreigende score was misschien beter op zijn plaats geweest. Ik moet toegeven dat ik het vaak fijn vind als films de beelden laten spreken in plaats van dat ik naar ellenlange dialogen moet zitten luisteren. In dat geval zit je bij stomme films in ieder geval goed. Al met al leuk om een keertje gezien te hebben, maar geen film die ik snel nog eens op zal zetten.

3.0*

Re-Animator (1985)

1c - Horrorkruisingen: Comedy

Voortgang: 44/54

https://nerdist.com/wp-content/uploads/2017/08/Re-Animator-4-615x345.jpg

Splatter is niet echt mijn ding en de humor was ook niet aan mij besteed. Ik had dus al vrij snel in de gaten dat dit niks zou gaan worden.

2.0*

Village of the Damned (1960)

5g - Undead & supernatural: Creepy/evil kids

Voortgang: 45/54

https://vignette.wikia.nocookie.net/stephenking/images/4/44/Village_of_the_Damned_%281%29.gif/revision/latest?cb=20160615191952

Leuk filmpje. Vooral het begin is erg sterk als plotseling iedereen in het dorpje Midwich flauwvalt en niemand een idee heeft wat er precies gaande is. Het is vooral fijn dat iedereen elkaar meteen gelooft en je niet zo'n standaard plot krijgt waarin de hoofdpersonen de rest moeten overtuigen dat er iets vreemds aan de hand is. De kinderen waren ook behoorlijk creepy, al werd het voor mij steeds minder interessant tegen het einde aan. Gelukkig duurde de film niet zo lang en wist het zijn mysterie vrij lang vast te houden.

3.5*

Weet niet of ik deze maand nou moet doorgaan met registreren, aangezien ik na het afmaken van deze challenge met een watchlist van 6 horrorfilms overblijf voor de horrorchallenge waarvan 3 FTVs.

Revenge (2017)

Categorie 6: Regio of taal

6a: Romaans (Frans)

Voortgang: 37/54

Stoere film! Het verhaal is zo cliché als maar zijn kan, maar de uitwerking is top. Visueel dik in orde, geholpen door een fantastische locatie. Het geweld is lekker bruut en wordt fijn lang uitgesmeerd. De film zit vol coole, memorabele scenes en Mathilda Lutz is geweldig als badass. Verstand op nul en gewoon genieten van deze stijlvolle, bij vlagen hallucinante geweldstrip. 4*

Geung Si (2013) (aka Rigor Mortis)

Categorie 5: Undead & Supernatural

5f: Overig Undead

Voortgang: 38/54

Al ben ik een groot liefhebber van Aziatische cinema (en ook zeker van Hong Kong-cinema), ben ik nooit echt liefhebber van het Aziatische horror geweest. Toch had ik erg hoge verwachtingen van deze film, door de hoge beoordelingen die deze film krijgt van enkele gebruikers, waar ik qua smaak veel overlap mee heb. Helaas stelde de film me nogal teleur. Dit kwam door een paar zaken. Ten eerste het rommelige plot, waar ik geen enkele binding of interesse in had. Hierdoor liet de horror me totaal koud. Leek ook een beetje of ze een paar horrorscripts door elkaar gehusseld hadden. Dit eclecticisme hoeft nog niet eens erg te zijn als de fun er dan vanaf druipt, maar ook dat voelde ik nergens terug. Een ander mankement was het vele gebruik van weinig overtuigende CG, waardoor de toch bloederige scenes voor mij gewoon niet voelbaar zijn (zoals ze dat in bijv. Revenge wel zijn). Wat de film voor een hele dikke onvoldoende behoedt, is dat het visueel ook een paar prachtige shots en memorabele scenes bevat (de parasollen in de gang, de look van de jiangshi met zijn masker). 2,5*

Ik stel voor dat je een nieuw lijstje samenstelt en de horror challenge combineert met deze

Mandy (2018)

Categorie 8: Speciaal

8c: Vrije keuze

Voortgang: 39/54

Wat een heerlijk, gestoorde trip! De invloeden van Panos Cosmatos zijn helder: giallo, slashers, hallucinante visuals, 80s metal-esthetiek en mythologie, een snufje Lynch en flinke dosis Charlie Manson! De film is dan ook zo bizar als dit klinkt. Nicolas Cage heeft misschien nog nooit zo'n Nicolas Cage-achtige performance als hier gegeven. Totaal over the top maniakale rol die hem natuurlijk op het lijf geschreven is. Cosmatos is een talent om te koesteren (Beyond the Black Rainbow heb ik ook enorm van genoten). Totaal absurde, heavy metal-nachtmerrie! 4,5*

Nong Hak (2016)

5a - Undead & supernatural: Geesten

Voortgang: 46/54

https://static1.squarespace.com/static/55c4cc46e4b034fc5196b455/t/59d5f1c0bce1767a9d95dbf8/1507193288861/eatdrinklaos-vientiane-dearest-sister-still-4of5

Nok komt uit een arme familie en wordt opgedragen om voor haar rijke nicht Ana te zorgen die een vrij bijzondere aandoening heeft. Ze wordt niet alleen langzaam blind, maar ze ziet ook geesten die met haar proberen te communiceren door cijfercombinaties in haar oor te fluisteren. Het duurt echter niet lang voordat Nok doorheeft dat het om winnende lottonummers gaat. Wanneer Nok haar hebzucht niet weet te beheersen wordt de relatie tussen de nichtjes op de proef wordt gesteld.

Het is altijd interessant om een film uit een nieuw land te zien. Dit keer Laos, het buurland van Thailand. Een land waar sociale klassen klaarblijkelijk nog altijd een grote rol spelen. Zo zie je in deze film ook hoe de huishoudsters niet in het huis mogen slapen en met welke afgunst er naar de bovenklasse gekeken wordt. Dit gegeven speelt ook een grote rol in de relatie tussen Nok en Ana welke centraal staat in de film. Het gaat hier dan ook meer om een familiedrama met horrorelementen in plaats van een rasechte griezelfilm. Het geestengebeuren was een leuke bijkomstigheid en het concept is geinig, maar er had meer mee kunnen worden gedaan. Wel mag gezegd worden dat de geesten er tof uitzagen. Overwegend out-of-focus gefilmd, maar steeds explicieter naarmate de film vordert.

Het is wel een vrij trage film. Aangezien er niet naar een finale toe wordt gewerkt blijft het maar wat voort kabbelen. Vooral het middenstuk mondt uit op een herhaling van zetten. Gelukkig treden de horrorelementen wat meer op de voorgrond naarmate het einde nadert, waardoor de film gelukkig niet als een nachtkaars uitgaat. Al met al best een leuk slow-burn horrordrama.

3.0*

Linkeroever (2008)

6b - Regio/taal: Germaans

Voortgang: 47/54

http://farm4.static.flickr.com/3373/3609375270_a6d5cdcf21_o.jpg

Linkeroever is een fraai horrorfilmpje uit Vlaanderen dat vrij onschuldig begint met hardloopster Marie die oververmoeid raakt en haar passie voor de sport daardoor voor een paar maanden een halt toe moet roepen. Ondertussen krijgt ze een relatie met een jongen uit Linkeroever die langzaam opbloeit terwijl Marie langzaam maar zeker lichamelijk aftakelt. De reden waarom is onduidelijk, maar vermoed wordt dat het iets te maken heeft met een zwart gat verborgen in de kelders van het flatgebouw.

Ondanks dat het een trage film is waarin ogenschijnlijk weinig gebeurt bleef ik toch constant geboeid kijken. Voornamelijk dankzij het goede spel van Matthias Schoenaerts en Eline Kuppens die twee boeiende hoofdpersonages neerzetten, maar ook vanwege de geheimzinnige hints die gaandeweg gedropt worden die je op het moment dat je ze ziet niet kan plaatsen, maar je wel duidelijk maken dat er iets kwaadaardigs onder de oppervlakte loert. Cinematografisch is het erg somber en grauw, maar wel op een stijlvolle manier. Het einde werd helaas wat snel afgeraffeld. Daar had vooral op visueel gebied alles uit de kast gehaald moeten worden om echt te willen beklijven.

3.5*

III (2015)

6d - Regio/taal: Oost-Europa

Voortgang: 48/54

https://www.onderhond.com/style/site/iii-3.jpg

Moeilijk om te beoordelen.

De sombere sfeer die kenmerkend is voor Oost-Europese films wordt (gelukkig) enigszins verzacht door middel van warme filters en fraaie beelden. Al vond ik de effecten op momenten iets te goedkoop en artificieel ogen. De muziek is erg gaaf. Dromerige soundscapes worden regelmatig afgewisseld met pulserende beats. Niet wat je in eerste instantie zou verwachten bij een film als deze, maar het werkt wel. Het verhaal en de personages zijn echter behoorlijk vlak, waardoor ik na verloop van tijd mijn aandacht wat verloor en ik de film meer als een lange videoclip ervoer. Niets mis mee verder, maar ik kan ook niet zeggen dat ik enorm onder de indruk was.

3.0*

Mandy (2018)

1a - Horrorkruisingen: Actie

Voortgang: 49/54

https://i.redd.it/7w7dpsyccmm11.gif

Wow, wat een krankzinnige trip!

Toen de film opende met Starless van King Crimson, een van mijn favoriete nummers aller tijden, wist ik dat dit niet meer fout kon gaan. Twee uur lang werd ik meegevoerd door ronkende soundtrack en de bedwelmende beelden gehuld in een waas van geel, rood en blauw. Niets minder dan een audiovisueel meesterwerk. Wat ben ik blij dat ik deze film in de cinema heb mogen aanschouwen. Net zoals films als Beyond the Black Rainbow (2010), Enter the Void (2009) en Mother! (2017) is ook Mandy op de eerste plaats een ervaring die je het beste kunt ondergaan onder het genot van een stevige beeld- en geluidsinstallatie. Deze film zal dan ook nooit op die manier tot zijn recht komen op een laptopschermpje.

Het verhaal is simpel: Mandy en Red (zal vast geen toeval zijn dat het openingsnummer uit het King Crimson album met dezelfde naam komt) wonen vredig samen in een bescheiden huisje midden in een afgelegen bos. Nadat de leider van een groep religekkies geobsedeerd raakt door Mandy beveelt hij zijn apostelen om haar te ontvoeren zodat hij haar kan inwijden in hun cult. Mandy is echter niet onder de indruk van cultleider Jeremiah en dat komt haar duur te staan. Red, die met eigen ogen aan heeft moeten zien wat haar werd aangedaan is uit op wraak. Het verhaal dient voornamelijk als kapstok voor de hallucinante nachtmerrie die Cosmatos ons voorschotelt. Waar veel style-over-substance films met dezelfde aspiraties de neiging hebben om het plot zo abstract mogelijk te maken zodat er geen touw meer aan vast te knopen is, doet Mandy het tegenovergestelde. De verhaaltechnische rode draad en de gegronde emotionele lading zorgen ervoor dat je je 100% kunt inleven in de bizarre droomwereld vol gemuteerde LSD-bikers, occulte artefacten en astrologische vergezichten. Ik heb magical realism zelden zo doeltreffend verwezenlijkt zien worden. Vanwege de mix tussen hedendaagse referenties en fantasy-horror elementen voelt het alsof je je in een andere dimensie op deze planeet waant. Terugkijkend naar Beyond the Black Rainbow is het ook geen verassing dat Cosmatos hiertoe in staat is, in Mandy komt hij echter nog een stapje dichter bij perfectie.

Ondanks dat de film twee distinctieve helften kent, blijft de stijl consistent. Het is enkel de toon die verandert. De lome, dromerige sfeer die aanwezig is wanneer we kennis maken met Red en Mandy schakelt in de tweede helft over naar een intense wraakexercitie gevuld met kettingzaag battles, afgehakte hoofden en bloedfonteinen. Maar zelfs die uitspattingen zijn op een artistieke manier binnen de perken gehouden. In andere woorden, wie een groot splatterfeest verwacht zal van een koude kermis thuis komen. Als ik één minpuntje zou moeten noemen zou het dan ook zijn dat Cosmatos regelmatig door middel van intense scènes de indruk wekt dat vanaf dat moment alle remmen losgaan, waarna hij bij de daaropvolgende scène weer rustig zijn tijd neemt met als gevolg dat die opgebouwde intensiteit weer verloren gaat. Ik ben er echter van overtuigd dat dit bij de tweede kijkbeurt veel minder opvallend zal zijn.

De acteerprestaties zijn uitstekend. Riseborough heeft een perfect passende uitstraling, Roache is geniaal als pathetische cultleider en Cage is weer helemaal in zijn element. Cage is op momenten zo krankzinnig dat je erom moet lachen terwijl je met hem meeleeft en dat werkt verrassend goed. Er zit sowieso best wel wat geslaagde humor in de film. Met name de Cheddar Goblin zal van de nodige cultstatus gaan genieten.

Het is niets minder dan geniaal hoe Cosmatos een hoop pulpy grindhouse horrorelementen in een uitermate sfeervol art-house jasje heeft weten te gieten zodat zelfs ik ervan heb kunnen genieten.

Dat Cosmatos na twee films al zo'n eigen stijl heeft weten te ontwikkelen belooft veel goeds voor de toekomst. Ook Cage heeft bewezen dat het nog lang geen tijd voor hem is om achter de geraniums te gaan zitten en ik kijk dan ook enorm uit naar zijn aanstaande project met mad genius Sion Sono. Ik ben bang dat ik er niet aan ontkom om een nieuwe plek vrij te maken in mijn top 10. Met twee top 10 noteringen kan filmjaar 2018 nu al niet meer stuk wat mij betreft.

5.0*

Ik zie dat Cikx er nog maar 5 hoeft te doen om af te ronden. Als jullie het niet erg vinden ga ik deze ook afsluiten bij het einde van de lopende horrorchallenge. Ik neem aan dat degene die ondertussen al maanden niets meer hebben geregistreerd deze ook niet meer gaan voltooien.

Rampo Jigoku (2005)

Speciaal: Horror Anthologies

Voortgang: 50/54

https://genjipress.com/img/dvd/2006/B000HLDFMW-013.jpg

Een mixed bag deze Japanse horror-anthologie bestaande uit 4 shorts gebaseerd op de verhalen van schrijver Edogawa Rampo. Alle vier zijn ze bijzonder stijlvol geschoten, maar geen enkele wist me echt te pakken.

Het begint met het korte Mars Canal, een intrigerend begin, maar voorbij voordat ik er erg in had. Het was vooral erg sfeervol en abstract. Helaas werd dat niet helemaal doorgezet in het tweede filmpje genaamd Mirror Hell. Ondanks de mooie shots had het plotje weinig interessants te bieden. Vooral de symboliek met de spiegels werd behoorlijk door de strot gedouwd. Maar goed, die titel heeft die niet voor niets. Catterpillar, het derde deel uit de reeks vond ik het leukst. Lekker pervers en stijlvol. Het einde waarin de motieven van de personages worden blootgelegd vond ik een stuk minder. Die waren zo krankzinnig dat het moeilijk werd om het geheel nog serieus te nemen. De laatste short, Crawling Bugs, begon erg sterk, maar ontspoorde steeds meer richting het einde toe.

Ondanks dat ik wat moeite had met de absurditeit toch nog een voldoende vanwege de sterke stijl die over de gehele linie zichtbaar is.

3.0*

Lake Mungo (2008)

2f - Horrorstijlen: Documentary

Voortgang: 51/54

https://bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2018/07/lake-mungo-2.png

Niet slecht voor een faux-documentary.

Ik vond het best goed in elkaar steken en er zaten een aantal sfeervolle beelden in. Het merendeel bestond echter uit typische interviews waarin naar behoren geacteerd werd. Wat horror betreft valt het wel wat tegen. Het hele geestengebeuren doet me sowieso vrij weinig meer, maar ik zou hem wel aanraden aan mensen die geloven in het paranormale.

Kleine 3.0*

The Innocents (1961)

2a - Horrorstijlen: Gothic

Voortgang: 52/54

http://www.asset1.net/tv/pictures/movie/the-innocents-1961/Innocents-The-DI-2-1.jpg

Goede spookhuisfilm die zich grotendeels op één locatie afspeelt. De kostuums en set design zijn geweldig. Mooie zwart-wit beelden ook. Het acteerwerk is behoorlijk theatraal, maar dat heeft ook grotendeels met de tijdsgeest te maken. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf, maar dat is niet zo'n probleem want het draait grotendeels om de sfeer en die is in orde. Ondanks de speelduur van 100 minuten trekt de film zich toch vrij lang vanwege het gebrek aan spanning en de oubolligheid. Als de insteek iets duisterder was geweest had de film nog hoger kunnen scoren.

3.5*