Horror (en thriller) zonder grenzen

De in Cropsey aangehaalde Satanic worshippers deden me trouwens aan een betere kandidaat denken. Check even bij de organisatie of het mag, maar zo ja, dan zou ik toch eerder Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996) aanraden voor de docu categorie, mocht iemand nog een titel zoeken. JM approved

Tot hoever mag ik gaan met registreren tot aan zondag trouwens, alexspyforever? Ik zit al aan de max nu als ik het zo uitreken met 4 per week vanaf 12 februari, of niet?

Ja, je zit aan het maximum voor deze week met 28.

Volgende week mogen er echter 8 registraties worden gedaan dan kan je dus gaan tot 36.

Volgende week 8 registraties? Dan moet ik dringend in actie schieten.

Beter niet want anders ben je volgende woensdag ipv dinsdag al weer klaar

Nog een vraagje trouwens. Insidious 4 valt dat onder duivels en demonen of eerder onder geesten?

Dèmoni (1985)

Categorie 5 - Undead and Supernatural (blauw)

c. Duivels en demonen

Italië, FTV

Voortgang: 27/54

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10301.300.jpg?cb=1385111215

Dèmoni is lekker cheesy jaren '80 horrorkost. Qua plot stelt het niets voor, de acteurs zijn matig, en echt interessant is de film nergens - maar als je een lekker lompe film wil zien met goeie gore, prima special effects en veel actie, dan ben je hier aan het juiste adres. Het verhaal stelt niet zoveel voor: mensen komen naar de bioscoop voor een horrorfilm, maar de monsteruitbraak in de film blijkt ook in de bioscoop uit te breken. Ze noemen het demonen, maar eigenlijk gedragen ze zich als typische zombies, maar dan iets sneller - als je gebeten wordt ben je zelf de sjaak, ze hebben een continue simpele bloeddorstigheid, en ze zijn niet bijster slim maar wel persistent. En behalve dan hele kleine beetjes film waarin we de karakters een beetje leren kennen, of waarin we zien hoe wat nieuw slachtvee richting de bioscoop komt, is dit anderhalf uur lang knallen.

Gevechten tegen demonen, soms individueel, soms in hele hordes, lekkere bloederige kills van zowel mensen als demonen, achtervolgingen, het is een groot festijn van bloed, gore en actie. Inderdaad, zonder veel plot en zonder dat we nou echt wat gaan geven om wie in de film dan ook. Maar voor anderhalf uur popcornvermaak met een lekkere jaren '80 soundtrack was dit best uit te houden. 3.0*

Tja ik heb de film niet gezien enkel de eerste (zooi maar dat terzijde). Als je veilig wil spelen kies dan geesten sowieso is het een paranormaal thema.

1c Horrorkruisingen: comedy
Voortgang: 27/54

Monsturd (2003)

http://4.bp.blogspot.com/_BSXuV4fLfKc/TBo02fqahaI/AAAAAAAAG2E/WPJuBawctD8/s1600/MONSTURD_elite.jpg

Ach bij een film die letterlijk vertaald monsterdrol heet mag je geen hoge verwachtingen koesteren. Deze is van het soort dat eigenlijk een plaatsje verdiend in het Mystery Science Theater waarbij vooral goedkoop gemaakte sci-fi films belachelijk werden gemaakt. Best wel een hoog gemiddelde voor deze drol want er zitten toch veel saaie stukken in en een hoop flauwe humor en woordspelingen over uitwerpselen.. Het is enkel nog een beetje leuk als het poepmonster verschijnt, daar ging wellicht het merendeel van het kleine budget heen en een aantal leuke special effects met wat gore. Maar als er dan een moment komt waarop het monster een party wil gaan crashen is het op 1-2-3 afgelopen. Toch maar deze snel doorspoelen en Frankenhooker herbekijken, dat is toch meer op mijn niveau
De DVD-cover hierboven is ook totale misleiding want zulke scène zit er helemaal niet in, denk zelfs niet dat die dame in de film zit, wellicht ingehuurd voor promotie van de film.

Frankenhooker (1990)

http://www.sitemason.com/files/o83GrS/Frankenhookerweb.jpg/main.jpg

Dus ik heb de daad bij het woord gevoegd. Ook bij deze kijkbeurt vind ik deze nog ontzettend leuk en . De humor is hier al veel beter te pruimen juist omdat het niet zo over de top is en evenmin van die flauwe woordspelingen of toilethumor. De effecten daarentegen zijn een beetje Braindead stijl (al kwam die iets later uit). De film is eigenlijk niet vergelijkbaar met de eerdere Henenlotters Basket Case en Brain Damage. Deze waren ook goed qua effects maar het plot op zich zeker bij Brain Damage vond ik niet interessant. Frankenhooker heb ik dan ook op blu ray die ik en ben nu ook enkele extra's aan het bekijken. Vooral het gedeelte over de make-up effects is zeer interessant/leuk. Een film die met veel liefde is gemaakt en al komt ze pas echt in het laatste half uur echt in actie Patty Mullen speelt een fantastische Frankenhooker (de manier waarop ze zo een scheve mond kan maken!). Basket Case kreeg 2 sequels, jammer dat er geen kwam van Frankenhooker.

Frankenhooker nog niet gezien joolstein? En gezien je toch liever hebt van dit soort practical niet-CGI effecten is dit zeker ook wel wat voor jou baspls.

Ik heb mijn geesten film al opgebruikt dus dit zal gewoon een extraatje blijven

Frankenhooker is zeker een heerlijk filmpje. Ik vond de aankleding van de film- van de achterbuurten in Amerika- en zeker de sfeer daar ook vrij goed in die film.

En te bedenken dat ik na het bekijken van Basket Case en Brain Damage dacht ach Frankenhooker zal ook wel niks voor mij zijn, maar blij dat ik destijds toch de raad van een maat heb opgevolgd.

Slaughterhouse (1987)
16/54 FTV Catgorie 1C Comedy Horror
https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRxv0fIN0OFdnxE79oT7FC3bwwx3_8bf0oPQVApCTbcX5oRmtKJ
Meh- een vrij matige slasher. Het probleem van deze film was voor zover ik mij kon herinneren, vond ik, de vrij oninteressante tieners. De moordenaar mag er wezen en is hier en daar nog wel leuk.
De humor viel ook vaak tegen..Best jammer want de setting klopte gewoon.

Bijo no Harawata (1986)
17/54 FTV Categorie 3E (s)exploitation
http://img1.xmspc.com/uploads/movie-poster/336008.jpg
Heerlijke en vermakelijke film die precies weet dat je een film niet langer moet maken dan wat het is. Het duurt zo'n 70 minuten en dan is het ook goed. Het draaft niet door en is nergens saai.
Dacht ook eerst dat het een typische torture-porn film was vanwege de titel 'Guts of a Beauty'. Dat bleek niet zo te zijn.
De film begint als een yakuza-film waarbij geweld, ontvoering verkrachting en drugs alledaags zijn. Zo wordt ook een zus van eerder slachtoffer gedrogeerd en verkracht. Ze krijgt/krijgen een middel toegediend die nogal te zwaar is. Dit heeft leuke en kleine body-horror effecten tot gevolg. (denk aan Scanners-aderen die je ineens ziet lopen en dergelijke).
De film blijft zoals eerder gezegd bij de film bij soft-core. Ik weet dat er regels of gewoontes zijn in Japan die je verbieden om expliciete scènes weer te geven. Dat neemt niet weg dat alles er wel overtuigend en schokkend uit zag. Met een creatieve camera, acteerwerk, houdingen (en, gelukkig, toch soms een onderbroek dat aangehouden wordt- Ja, de film is niet perfect en je ziet soms dat het gewoon nep is) worden deze verkrachtingen weergegeven. De film lijkt helaas ook vrijwel alleen hierover te gaan tot dat een lid van de yakuza bewerkt wordt met een zwaard en in mootjes gehakt wordt. Erg mooie props zijn hierbij te zien.
Later komt er nog een wezen langs dat ergens lijkt op The Incredible Melting Man . Hier gaat het echt los op gebied van gore. Zowel de meest maffe,gore, maar ook tegelijkertijd gaafste moorden zijn hier te zien. (die monster-penis met tanden! ) Vooral de laatste helft is puur genieten en maakt de film meer dan de moeite waard.Ik ga zeker achter deel 1Shôjo no Harawata (1986) van deze trilogie.
4*


Amer (2009)
18/54 FTV 6A Romaanse Talen
https://www.odysseeducinema.fr/image/Giallo13.jpg
Een film die vooral style over substance is. Je volgt Ana door drie periodes van haar leven. Haar als kind in een huis met daarin een spookachtige verschijning. (haar zus?) Daar is het nog spannend en is de film op zijn mooist. Helaas stort de film iets in tijdens het middenstuk. Hoeveel ik mij vermaakt heb in de eerste minuten, door de sterke muziek, de close-ups en dergelijke typische giallo-trucjes, zoveel ik heb mij verveeld in het tweede gedeelte.
Het derde gedeelte begon ook vrij saai, maar mondt uit in een vrij pijnlijke confrontatie.
Ik geef de film absoluut geen onvoldoende, maar de film moet nog wel echt groeien bij mij, gok ik.

Tales from the Darkside: The Movie (1990)
19/54 FTV Speciaal-Horror Anthologie
https://ia.media-imdb.com/images/M/MV5BODI4ZTI1ZjMtYmE5MC00NTM5LTgwMDgtNWI1ZTI1MDYyOGYyXkEyXkFqcGdeQXVyNjExODE1MDc@._V1_UX182_CR0,0,182,268_AL_.jpg
Aardige horror anthologie.
Alleen jammer dat ze gekozen hebben voor vrij klassieke verhalen die al in de jaren 90 niets nieuws brachten. Originaliteit was inderdaad ver te zoeken. Het deed de spanning in ieder geval niet ten goede.
Desondanks waren ze leuk uitgewerkt , redelijk sfeervol en hier en daar zat er grappige maar goede gore. De wrap-up story was ook leuk, maar tegen het einde aan iets te afgeraffeld en had schokkender gemogen om meer in balans te staan met de korte filmpjes.

verder nog dit bekeken:
Cheuuat Gaawn Chim (2009)

Weinig tijd voor film of MM de afgelopen weken, maar laatst nog wel eentje gezien (rewatch)

17/54 - La Hora Fría (2006) - 5) Undead & supernatural (blauw) - f. Andere undead - RW - 3,5*http://oi63.tinypic.com/10sc9k0.jpg

Retrofuturistische scifihorror over een groep die in ondergrondse gangen leeft. Door een chemische oorlog heerst er een virus die mensen hersendood maakt, ze blijven echter leven en spreiden zo het virus verder. Om hen te ontkomen schuilen overlevenden in een ondergronds complex. Eigenlijk wel een film die men zo in het Cloverfield-universum zou kunnen verwerken. Blijft vermakelijk, ruime 3,5*.

Toppertje voor categorie 4A - Natural Horror Fauna:

Antfarm Dickhole (2011)

Als je toch bezig bent, Alexspy

Volgens mij was je behoorlijk zat toen je Monsturd zag want ik vond die erg saai

Ik kan dat noch bevestigen noch ontkennen, maar misschien zegt dat al genoeg.

Wat ik wel weet: deze is nog veel slechter

Paranormal Activity (2007)
Categorie 2 - Horrorstijlen (violet)
b. Found Footage
Verenigde Staten, FTV
Voortgang: 28/54

https://www.moviemeter.nl/images/cover/48000/48762.300.jpg?cb=1363082378

Soms zijn er van die filmpjes die een reputatie opbouwen, maar waar het toch steeds maar niet van komt om het te gaan kijken. Inderdaad, voor mij was Paranormal Activity er zo eentje. Natuurlijk, een deel van de reden was ook dat het me gewoon niet zo trok; ik hou niet zo van found footage, en het hele gegeven van de film trok me niet zo. Maar goed, het is er nu toch van gekomen. Paranormal Activity is inderdaad behoorlijk minimalistisch, maar weet alsnog goed een mysterieus sfeertje neer te zetten. In het begin ergerde ik me nog wel aan het home-video-achtige aspect, maar langzaamaan terwijl de bovennatuurlijke aanwezigheid in het huis steeds verder escaleerde begon ik toch wel enigszins geboeid te kijken. Er wordt ook best effectief omgesprongen met het overduidelijk heel beperkte budget. Echt heel interessant of eng werd het nou ook weer niet, vond ik, en voor iemand die nachtenlang achter elkaar geterroriseerd wordt en nauwelijks slaapt blijft de schattige Katie er toch best wel fris uitzien. De vervolgen zal ik niet zo snel opzoeken, maar alsnog bleek dit wat boeiender dan ik eigenlijk verwachtte, en eerlijk is eerlijk: een beetje creepy was het zeker, en ik schrok me echt de tering bij de jumpscare aan het einde. 3.0*

Mayhem (2017)

1a: Actie

The Purge meets Belko Experiment.

De horror zit vooral in de bloody moments en dat alles gebaseerd is op een virusuitbraak.

Voortgang: 13/54

Categorie 4 (groen): Monsters

d) Weerwolven:

Voortgang: 26/54

Dog Soldiers (2002)

http://images.tv-archiv.sk/423/b6f22141a4d918c14e6cf16d1769d049.jpg

Wat is er nodig om een goede spannende film te maken? George A. Romero wist het in 1968. En in 2002 deed regisseur Neil Marshall het ook.Niets mis mee want het blijf natuurlijk een goed concept; zorg dat je overlevenden op gesloten raken in een geïsoleerd huis,terwijl het hardnekkige kwaad buiten wacht.

‘Dog Soldiers’ is verder een film die niet wordt gehinderd door een complexe verhaallijn. Een groep Britse militairen wordt tijdens een oefenmissie in de Schotse hooglanden geconfronteerd met een horde weerwolven. Toch is de film is allesbehalve een typische genrefilm. Deze weerwolf is niet die einzelgänger die kampt met innerlijke kwellingen.Nee, ditmaal is het een familieaangelegenheid van de roedel die zonder scrupules iedereen verslindt.En die weerwolven mogen hun tanden een keer niet zetten in de gebruikelijke kudde weerloze slachtoffers, maar moeten het opnemen tegen tot op de tanden bewapende militairen die niets te verliezen hebben. Binnen deze vier muren van het huis zit er voor Marshall ook weinig anders op dan uit te wijken naar gitzwarte galgenhumor en een flinke dosis splatter. Het wil overigens niet zeggen dat de film van alle diepgang ontdaan is. De personages stijgen ver boven het niveau van onderling uitwisselbaar slachtvee uit, zonder zich te bezondigen aan al te lange dialogen. Voeg daar het fraaie camerawerk en ondanks een bescheiden budget prima vormgegeven weerwolven bij op en je heb een zeer vermakelijke film.

The Howling (1981)

http://www.denofgeek.us/sites/denofgeekus/files/styles/main_wide/public/1/02/the-howling-werewolf-joe-dante.jpg

Wat opvalt aan de film van regisseur Joe Dante is dat hij vooral met veel liefde voor het genre is gemaakt.

The Howling zit namelijk vol met geinige referenties naar weerwolf- en horrorfilms. De namen van diverse personages komen overeen met die van verschillende horrorfilm-regisseurs en daarnaast passeren meerdere acteurs (waaronder Roger Corman de man waar Dante is begonnen) die bekend zijn uit horrorgenre de revue. Verder zijn er subtielere verwijzing te vinden in de beelden en nog een stel "inside jokes" Dit feest der herkenning heeft ook een keerzijde, het gaat namelijk ten koste van een goed doorlopend verhaal en de karakterontwikkeling.

Dat de film niet faalt komt door het baanbrekende werk van Rob Bottin. Een toen 21-jarige die in dienst was van de Rick Baker. Die na wat voorbereidend werk het project had verlaten voor An American Werewolf in London (1981) Een film die een half jaar later zal uitkomen en het tienvoudige kostte. Bottin pakte uit met een bijna drie minuten durende lijdensweg van mens naar weerwolf. Die weerwolf-transformatie is het spektakelstuk van de film!

Niettemin heeft ‘The Howling’ naast de tekortkomingen genoeg pluspunten om het voor de horror- en weerwolf-liefhebber, alsmede voor de liefhebber van speciale effecten tot een aanrader te maken voor een geslaagde portie griezel en vermaak.

The Exorcist (1973) - MovieMeter.nl (RW)

5c) - Undead & supernatural - Duivels/Demonen

Voortgang: 25/54

https://www.ilpost.it/wp-content/uploads/2016/03/esorcista.jpg

Tijdens opgravingen in het Noorden van Irak vind Priester Merrin een duivelsbeeldje. Ondertussen vraagt een actrice in Washington zich af wat er aan de hand is met haar dochter. Het meisje heeft stemmingswisselingen en vreemde spasmen en dan zijn er ook nog vreemde geluiden. Maar dat is slechts het begin...

De eerste keer dat ik The Exorcist zag was ik enigszins teleurgesteld. De film had de reputatie om de meest enge en schokkende film ooit te zijn, maar dat is natuurlijk een totaal verkeerd label. Daarnaast herinnerde ik me dat ik het nut van de eerste helft van de film niet echt inzag en het veel te lang vond duren tot het Exorcisme. Inmiddels is dat al 3 jaar geleden en nu ik de film opnieuw kijk zonder de schokkendste film ooit te verwachten is het meteen een veel aangenamere kijkervaring.

The Exorcist is een typische New Hollywood-film. Net als films als Apocalyps Now, Star Wars, The Godfather, Taxi Driver etcetera heeft de film een fragmentarische structuur waarin veel dingen gefilmd zijn alsof ze totaal willekeurig zijn en zonder betekenis (maar schijn bedriegt). Het is lastig uit te leggen, maar iets aan de motivaties van de personages is onduidelijker en dubbelzinniger als in de periode ervoor en erna waarin het verloop van een verhaal veel geconstrueerder aanvoelt. Bij een film uit de jaren '60 is alles heel duidelijk afgebakend, alsof de weg die de film neemt de enige juiste weg is. Bij New Hollywood heb je dat veel minder sterk.

Aanvankelijk zou Bernard Herrmann de soundtrack verzorgen, maar die wilde Engeland niet verlaten voor de film en werd vervangen door Lalo Schifrin. Schifrin maakte een fenomenale orkestrale score die totaal angstaanjagend was. Friedkin wilde echter absoluut geen orkestrale muziek in zijn film en ontsloeg Schifrin terplekke. In de opname studio was de mix van Mike Oldfield's Tubular Bells net klaar en Friedkin luisterde er toevallig na en besloot meteen dat dit het hoofdthema van zijn film moest worden (zonder dat Oldfield daar iets over te zeggen heeft gehad). Uiteindelijk werkt de film best goed, al zijn er lange tussenpozen zonder muziek. Ik blijf het jammer vinden dat de muziek van Schifrin niet is gebruikt.

In het begin maken we kennis met Merrin en zijn onderzoeken, al had dit van mij veel uitgebreider en minder oppervlakkig gemogen. Daarna met Karras die door de druk van zijn psychologische functie dreigt zijn geloof te verliezen en zich erg schuldig voelt tegenover zijn moeder. Tot slot is zijn er dan ook nog Chris en Reagan. Het begint heel normaal met de moeder en dochter, maar binnen niet al te lange tijd schakelt Chris medische hulp in. Alleen geen enkele moderne medicus kan haar helpen en de pogingen van de artsen om Reagan's situatie te verklaren gaat steeds meer op kwakzalverij lijken. De enige die haar kan helpen is een priester.

The Exorcist kwam uit in een tijd dat het Atheïsme het echt begon te winnen van religie. Op Horror-gebied waren we veel banger van de mens zelf als van monsters en demonen. Maar zou het dan niet juist erg angstaanjagend zijn voor een moderne seculiere maatschappij dat die aloude religies het wel bij het rechte eind hadden en de duivel bezit kan nemen van je eigen kind? Friedkin speelt hier heel slim op in en gebruikt het realisme dat de Horror van de nieuwe generatie kenmerkt met een religieus jasje. Hiermee draait hij de visie op Horror uit de tijd weer 360 graden en was bovennatuurlijke Horror weer een ding.

In de film wordt het Exorcisme in de kerk afgebeeld als iets dat wel bekend is, maar nog nauwelijks wordt toegepast en dat is een veel juister beeld dan veel moderne films schetsen. Daar lijkt het vaak alsof het uitbannen van demonen de belangrijkste taak van het Vaticaan is. Het is wel zo dat je vandaag de dag een Exorcisme kan aanvragen bij je eigen bisdom en dat is gewoon een ritueel en bij lange na niet zo heftig als dat vaak in films te zien is. In Nederland komt het nauwelijks voor, in Italië wat meer, maar priesters raden tegenwoordig (net als Karras) altijd aan om psychologische hulp te zoeken naast het exorcisme. Tegenwoordig komt het wel weer meer voor dan een tijd geleden, zo organiseerde Paus Franciscus iets meer als een jaar geleden nog een conferentie voor 300 exorcisten en zogenaamde demonologen uit de hele wereld waarop hij het belang van het bestrijden van occultisme benadrukte. Iemand uit de Bible-belt vertelde me dat het bij Protestanten duiveluitdrijving veel voorkomt, in Amerika zijn hier (door de films uiteraard) nu ook hele fenomenen van ontstaan.

The Exorcist is tot op vandaag de dag de meest succesvolle film van Warner Bros. en de meest succesvolle film ooit met een R-rating. De film heeft een gigantische invloed gehad op het Horror-genre. Niet alleen omdat er jaren lang rip-offs gemaakt werden en duiveluitbanning helemaal in was geworden, maar ook omdat religieuze horror weer terug was en films als The Omen verschenen. The Exorcist liet zien dat bovennatuurlijke horror ook een serieuzere insteek kon hebben. In 1977 maakte John Boorman ook een vervolg waarin we vooral meer interessante buitenlandse reizen maken en opnieuw Merrin tegenkomen. Verder stelt die film een beetje teleur gezien er vooral over hypnose gehandeld wordt, maar de film is bij lange na niet zo slecht als men wil laten geloven. In 1980 verfilmde auteur William Peter Blatty The Ninth Configuration waarin de Astronaut die van Reagan te horen krijgt dat hij in de ruimte zal sterven, een belangrijke rol speelt. Blatty maakte in 1990 ook The Exorcist III een verfilming van zijn boek Legioen. Hierin onderzoekt detective Kinderman ritualistische moorden op oude bekenden van Karras. De film is helaas nogal verminkt na de productie, maar de directors cut kan ik iedereen van harte aanbevelen. De film is zeker net zo spannend als de eerste film en bied sterke nieuwe perspectieven.

Al met al een echte klassieker en een essentiële film in het Horror-genre.

Ja dankjewel John Milton, ik kon me niet beheersen en ben hieraan begonnen. Ik ga 'm hier maar niet registreren, maar het was een, ehm, ervaring.

Je bent een Koning!

Maarre, kom op. Hij is geldig, waarom zou je hem niet registreren? Ben wel benieuwd naar je eloquente affikken van deze parel uit de filmgeschiedenis...

Ja, op zich heb je wel gelijk, al heb ik Natural Fauna al binnen - maar hij kan wel als decenniumfilm . Ik moet sowieso nog even wachten met registreren, ik zit aan m'n limiet voor deze week maar ben wel alvast bezig voor de dubbele portie van volgende week.

Als je echt niet kan wachten, de recensie staat al bij de film zelf.

Deliria (1987)

Categorie 3: Gewelddadig

b. Slasher & Revenge

Voortgang: 24/54

http://dorian.gray.free.fr/deliria3ab.jpg

Redelijk vermakelijke slasher.

Het gaat hier om moord en doodslag. Uiteraard is het verhaaltje dan eenvoudig. Het verhaaltje is de omlijsting van de moordende pracht. De kills krijgen veel aandacht en vallen op door hun vindingrijk. De verfilming ervan is visueel kleurrijk. Mooi wel. Toch leveren ze geen trillende spanning op. Ze zien er gewoon goed verzorgd uit. Het gaat er nogal gemoedelijk aan toe eigenlijk. Van veel opgewekte opgewondenheid bij het toekijken is amper sprake. 't Is meer genieten van de schoonheid ervan.

De setting is een theatertje. Kostumering, decors, kleur en smakeloze pretenties spelen in deze film een grote rol. In deze namaakwereld draagt de killer heel toepasselijk een grote uilenkop. De uil was in de klassieke oudheid al een symbool van wijsheid en scherpzinnigheid. Een echte nachtvliegende alweter. De killer gedraagt zich aldus, doodt 's nachts en maakt een einde aan het egoïstische gedrag en aanmatigende geleuter van de toneelspelende personages.

Het theater is een prachtige setting. Er zijn scènes backstage en uiteraard op het toneel. De mogelijkheden die de setting biedt, worden goed benut. Decors, gordijnen, kleedkamers, spiegels etc. Alles wordt gebruikt. De mooiste scène speelt zich op het toneel af en centreert zich rondom een tableau vivant. Heel theatraal vormgegeven maar tegelijkertijd ook heel spannend. Eén van de weinige bloedstollende scènes in de film.

Want, ondanks de grote hoeveelheid kills en de spannende setting ontbreekt de spanning in de film. Komt deels door de voorspelbaarheid van de moorden, deels door het niet overtuigende acteerwerk en deels door afleidende scènes die de vaart uit de film halen. Veel van die scènes voegen niets wezenlijks toe aan het plot en zien er bovendien nogal klungelig uit. Men neme in deze context als voorbeeld twee quasi grappig keuvelende politieagenten die de film op irritante wijze onderbreken. Het zijn spanningbrekers bij uitstek.

Nee, dan dat tableau vivant. Dat was allesbehalve klungelig. Spanning op hoog niveau. De film miste meer van dergelijke bloedstollende scènes.

The Face at the Window (1939)

Categorie 7: Periode (wit)

a. 1920-1939

Voortgang 25/54

https://2.bp.blogspot.com/_s_30zQFJp4g/S4WIUnmoZ7I/AAAAAAAAc_Y/iwu9bHV4rRA/s1600/FaceAtTWindow+(113).jpg

De film is een adaptie van een toneelstuk en dat is zichtbaar. Het is een statische film. De settings zijn weelderig en weids, zodat er veel heen en weer gewandeld kan worden. De acteurs bewegen zich alsof zij zich op een toneel bevinden. De dialogen zijn vormelijk. De manier van spreken is theatraal. De opkomst en afgang van een personage in een scène doet ook erg denken aan de opkomst en afgang op en van een podium. Deur open, personage komt ostentatief binnen. En andersom, personage verdwijnt met evenveel uiterlijk vertoon weer door dezelfde deur. Einde scène.

Op den duur irriteren die dingen een beetje. Je gaat er op letten. Vooral omdat het verhaal niet erg boeit. Eigenlijk gebeurt er weinig in actieve zin. Daarvoor in de plaats is veel verklarende dialoog. Wel wat saai.

De kwaadaardige hoofdrol is voor Tod Slaughter. Een illustere persoon die als acteur samen met een stel kompanen in de jaren 30 en 40 low budget films maakte. Vaste regisseur George King is één van hen.

Een andere vrucht van hun samenwerking is trouwens: Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (1936). Iets bekender dan deze. Leuk weetje: in deze film wordt de muziek van de openingscredits van Sweeny Todd hergebruikt.

De hoofdrol in 'The Face' is Slaughter op het lijf geschreven. De man heeft een gemene tronie. De opzichtige onbetrouwbaarheid straalt van hem af. De brave rest van de acteurs hangt er wat omheen. Slaughter overschaduwt iedereen met zijn theatrale aanwezigheid. Behalve zijn opzichtige gemene uiterlijk bezit hij een opvallende valse lach. Het is een lach, zoals je die wel eens tegenkomt bij een stereotiepe boef in een kinderfilm. Heel effectief is het niet. 't Is wat overdone allemaal. Als slechterik komt Slaughter dan ook eerder lachwekkend dan angstaanjagend over. Op zich is dat wel weer grappig, trouwens.

De film staat gelabeld als horror. Moeilijk te duiden waar 'm dat precies in zit. Er wordt wat gemoord. Er is een eng gezicht zichtbaar in het raam. Er is sprake van psychologische dreiging. En daar houdt de horror wel op. Waarschijnlijk lag de horrorgrens in de jaren dat de film uitkwam beduidend lager dan nu. Ik zou de film nu eerder als een romantisch misdaaddrama kwalificeren.

Les Yeux sans Visage (1960) - MovieMeter.nl

6a) Regio of Taal - Romaans (Frans, Spaans, Portugees)

Voortgang: 26/54

http://www.irishnews.com/picturesarchive/irishnews/irishnews/2015/09/08/114504163-0e568daf-9149-4d13-816b-b7a3d3be3e0f.jpg

Een vooraanstaand chirurg wil koste wat kost het gezicht van zijn dochter herstellen omdat dat in een auto-ongeluk volledig misvormt is geraakt. Zijn Italiaanse assistente ontvoerd knappe jonge vrouwen van de straten van Parijs zodat de dokter met ze kan opereren. De politie begint echter een patroon te zien in vermissingen.

Les Yeux sans Visage vind ik een sterke Franse Horror-film. De film is best modern in het opzicht dat het dergelijke misvormingen en operaties als materie gebruikt. Het is ook duidelijk verder dat er erg veel symbolisch bedoelt is en moet verwijzen naar de ijdelheid van mensen of het verliezen van een imago. De film laat ook goed zien hoe belangrijk een menselijk gezicht is om emotie uit te beelden. Edith Scob lijkt door haar masker haast een soort levende pop geworden, terwijl enkel haar gezicht bedekt is.

Het masker uit de film was een inspiratie voor een aantal Giallo-films, het masker in John Carpenter's Halloween en Abre los ojos van Alejandro Amenábar. Het nummer Eyes without a Face van Billy Idol is ook gebaseerd op deze film.

Al met al is Les Yeux sans Visage zeker een goede film met spanning, sfeer en ook een dieper laag. Toch zijn de personages allemaal vrij oppervlakkig en heb je het gevoel dat de film wel vrij vlot sommige dingen behandeld.

Ik deel de film in bij Sexpoitation gezien Gialli daar invloed van vertonen en deze film het ook breed inzet.

Il Tuo Vizio È una Stanza Chiusa e Solo Io Ne Ho la Chiave (1972) - MovieMeter.nl

3e) Gewelddadig - (s)expoitation

Voortgang: 27/54

https://onthefringescinema.files.wordpress.com/2016/05/italian_loc_your_vice_is_a_locked_room_and_only_i_have_the_key.jpg?w=640

De Giallo vind ik een leuk sub-genre omdat het stilistisch, mysterieus en grafisch is. Toch realiseer ik me steeds meer dat er op het werk van Dario Argento, Mario Bava en Lucio Fulci na bar weinig echt goede Gialli te vinden zijn. Your Vice Is a Closed Room and Only I Have the Key is mijn eerste Sergio Martino en kan wat mij betreft makkelijk in de categorie 'had liever iets anders met mijn tijd gedaan'.

In de omgeving van Venetië omringt een schrijver zich in zijn villa met allerlei hippie en stoner figuren. Meneer maakt er een sport van zijn vrouw te vernederen en vreemd te gaan met alles wat hij kan vinden, of het nu de negerin die als dienstmeid werkt is of zijn eigen nichtje. Dan worden één voor één zijn oude liefjes dood gevonden en is meneer hoofdverdachte.

De film probeert vooral het brave Italiaanse publiek te choqueren met de vrijheid blijheid onzin van de hippiebeweging (vrije seks en al dat gelul). En daarnaast natuurlijk het mishandelen van de vrouw. Uiteindelijk gaat de boel stierlijk vervelen, gezien de moorden alles behalve spannend zijn en geen enkel personage een beetje sympathiek is. Uiteindelijk draait het uit op een vrij slappe vertelling van Edgar Allan Poë's The Black Cat.

Edwige Fenech is natuurlijk geen straf om naar te kijken, maar ik vond haar niet heel erg bijzonder aantrekkelijk in beeld gebracht. Mijn restauratie had zeer mooie beeldkwaliteit, des te beter konden we zien hoe slecht belicht de locaties allemaal waren. Waar Argento namelijk wijselijk besloot alleen maar op locatie te filmen en Mario Bava zeer perfectionistisch was met de belichting, wordt bij de meeste Gialli een afschuwelijke vlakke TV-soap verlichting gebruikt.

Niet veel aan, dus.

Categorie 4 (groen): Monsters

b) Natural horror flora:

Voortgang: 27/54

The Day of the Triffids (1962)

http://kaiju.wdfiles.com/local--files/wiki:triffid/triffid_1962_01.jpg

"Fundamentally it's a simple problem. It's just a matter of finding a weed killer."

Maar toch een leuke Engelse Old-school SF-Horrorfilm. Na een meteoriet-regen, die iedereen die erna gekeken heeft, blind maakt. Ontwaakt Marine-officier Bill Masen (Howard Keel een filmmusical-acteur) één van de weinige die zijn zicht heeft behouden omdat hij aan zijn ogen was geopereerd, in een ziekenhuis. Hij gaat opzoek in een chaotisch Londen naar een veilig onderkomen en alsof dat nog niet genoeg is maken plantachtige wezens bekend als Triffids de wereld nog minder aangenamer door jacht te maken op de overlevers. De film is voor twee-derde van tijd een rampenfilm en voor één-derde een overlevingsfilm dwars door half Europa. Er zijn maar weinig aanvallen van de triffid echter als we ze zien zijn deze best spannend. Alhoewel de tijd er ook duidelijk zijn tanden in heeft gezet. Nadeel van de film was wel dat door de twee verhaallijnen en de meerdere personages de film iets te abrupt stopt. Het lijkt alsof er een te kort aan tijd is geweest. De oplossing voor het planten-probleem wordt wel gevonden maar hoe verging het met de overgrote meerderheid die blind was geworden? (gingen die alle naar de kerk?) Enfin verder was het wel een leuke film!

Van schrijver John Wyndham is naast The Day of the Triffids (1951) ook zijn boek The Midwich Cuckoos (1957) twee keer verfilmd als Village of the Damned.

The Mutations (1974)

http://cdn.bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2016/03/The-Freakmaker-1.jpg

Deze The Mutations aka The Freakmaker is gevuld met een karrenvracht aan exploitatie en is een vermoedelijk één van de meer curieuze en ongewone Britse "Sleaze" horrorfilms. Doordat in 1974 de film "Freaks" van Tod Browning nog steeds was verboden in Groot-Brittannië vertaald regisseur Jack Cardiff veelvuldig stukken van die film naar deze seventies exploitation-film. Dit wordt gecombineerd met een verhaal van de gekke Professor Nolter (Donald Pleasence) die bizarre experimenten van Genetische Manipulatie verricht door mensen met vleesetende planten te kruisen. Het meest maffe van de film is toch wel de overvloedig scene van meerdere optredens van kermis-artiesten. Pleasence is natuurlijk een zeer bekende in de wereld van B-films maar naast hem zien we ook een bijna onherkenbare Tom Baker (De vierde Doctor Who) in de rol van Lynch. Brad Harris (in de rol van Brian Redford) die bekend werd met verschillende sword & sandal -films en ook Julie Ege (Hedi) een voormalig Pin-up, Hammer en Bond (On Her Majesty's Secret Service) meisje was geen onbekende. Al gebeurd er in de film niet veel met zijn vreemde scenes, ideeën en met misschien wel één van de meest bizarre filmmonster ooit; een Venus Vliegen-val Man/monster, is het zeker geen slechte film.

Categorie 4 (groen): Monsters (voltooid)

f) Aliens:

Voortgang: 28/54

The Blob (1988)

http://wipfilms.net/wp-content/uploads/2013/02/vlcsnap-0000726.jpg

Een jaar nadat Chuck Russell, A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors heeft geregisseerd, kwam hij met de remake van de gelijknamige horrorfilm uit 1958. En de naam zegt misschien al genoeg. Een reusachtige Blob komt naar de stad om dood en verderf te zaaien. De gruwelijke taferelen die ontstaan tijdens het toeslaan van het roze blubber-monster en de beelden van het ‘blobbing’-proces zijn duidelijk in beeld gebracht zodat de liefhebbers van speciale effecten zich bij deze film niet hoeven te beklagen. Van het budget van 19 miljoen dollar ging maar liefst 9 miljoen dollar naar de visuele effecten en dat is dan er ook wel in terug te zien. Daardoor is het ook een geslaagde film die begint met voornamelijk griezel, maar waarin na verloop van tijd het accent wordt verlegd naar een combinatie van griezel en actie en waar af en toe ook de nodige humor in valt te ontdekken.

The Hidden (1987)

https://trippingthrugateways.files.wordpress.com/2018/01/hidden_still.jpg

Liefhebbers van jaren '80 actie-films worden met deze film zeker niet teleurgesteld. De film zit vol met ontploffingen, geweren (Uzi’s) en pistolen, achtervolgingen met snelle auto's, de gebruikelijke humor en hard-rock muziek. Echter wie meer horror of SF-elementen verwacht, komt bedrogen uit. Afgezien van een mooie scene met body-snatching is er qua horror niets te vinden en al is er wel sprake van een buitenaards wezen, zijn werkelijke uiterlijk is maar sporadisch te zien. De Aliens blijven in mensen-vorm met teveel menselijk trekjes, zelfs als ze elkaar bestrijden. Ook vond ik het kat en muis spel te lang doorgaan, na de gebeurtenissen rond Brenda (Claudia Christian) werd de film voor mij dan ook langdradig. Het concept deed mij denken aan een combinatie van The Terminator, They Live en Miami Vice. En gek genoeg moest ik af en toe denken aan het tien jaar later pas uitgekomen Men In Black. Geen idee waarom? Het was voor een tijdje wel vermakelijk maar de eindstreep halen werd voor mij toch vrij moeilijk, een teken dat ik van de ze film niet genoeg heb genoten.