Horror (en thriller) zonder grenzen

Cry_Wolf (2005)

Categorie 1: Horrorkruisingen

g. Thriller/Mystery

Voortgang: 22/54

http://pics.kinokadr.ru/photoes/2005/11/16/cry_wolf/crywolf07.jpg

Een slasher, zo lijkt het vanaf de start. Maar dan wel een slasher die op een non-horror manier is uitgewerkt. Er zijn kills, dat wel. De kills zijn niet heel expliciet in beeld gebracht. Ze ogen tamelijk bloedeloos. De kills vormen dan ook niet het hoofdbestanddeel van de film. Het hoofdbestanddeel bestaat uit een spel dat door de studenten wordt gespeeld en uit de hand loopt. Dat spelelement zorgt voor allerlei uitwaaierende verhaallijntjes. De kills zijn zo'n uitwaaiering. De film is daarom geen heuse slasher maar eerder een thrillerachtige whodunnit met een beoogd hoog mindfuck gehalte.

Het is een film met veel studentikoze lol. Beetje veel. Een film met vele verrassende wendingen. Beetje veel. De grote hoeveelheid twists en studentikoze grappen vermoeien het verhaal. Er is steeds weer iets. Een andere invalshoek. Een nieuwe verdachtmaking. Een nieuw detail. Er is zoveel dat het de inleving en de spanning aantast. Enigszins murw gemaakt door zoveel afleiding, treedt dan onverbiddelijk de desinteresse in. Who cares. Nou, ik niet meer vanaf een bepaald moment. Van mij mocht iedereen op een slasherachtige manier de film verlaten. Zonder enige voorkeur mijnerzijds. Geen enkel personage boeit genoeg om sympathie voor te koesteren. Hoewel ik moet toegeven dat hoofdrolspeelster Lindy Booth wel een sentimentele snaar raakte.

Nee, deze film is niet bepaald een nagelbijtertje. Toch blijft een algeheel gevoel van lethargie uit. De film heeft vaart. Dat is de redding. De vaart behoedt je voor een totale val in de lusteloosheid. De scènes zijn kort. De handelingen zijn snel. De dialogen vragen niet veel aandacht. Dat helpt allemaal wel bij het doorbijten na de afgenomen eetlust. Er rest steeds net genoeg trek om de rode draad niet kwijt te raken.

'Cry Wolf' is dan ook slechts een zozo film.

The Bad Seed (1956) - MovieMeter.nl

5g) Undead & supernatural - Creepy kids

Voortgang: 22/54

https://img.thedailybeast.com/image/upload/v1492198535/articles/2014/06/29/american-dreams-a-best-selling-pint-sized-psychopath/140628-rich-bad-seed-tease_c4thkg.jpg

Christine is de vrouw van Colonel in het leger. Haar dochter Rhoda is geliefd bij iedereen en volgens velen een toonbeeld van hoffelijkheid en netheid. Christine merkt echter steeds vaker dat ze heel erg hebberig is en slecht tegen haar verlies kan. Uiteindelijk begint ze haar dochter zelfs van moord te verdenken...

The Bad Seed is een beetje de grootmoeder van het Creepy Kid-genre. Patricia McCormack heeft erg goed gespeeld voor haar 10 levensjaren. Met haar gezeur en overdreven gevlei haalt ze het bloed onder je nagels vandaan, maar zodra ze over de moorden begint komt het schokkend overtuigend over.

Voor die tijd doet de film best een paar dingen die erg gedurfd zijn, met name het einde. Echt schokkende dingen komen niet in beeld, maar er wordt wel het een en ander gesuggereerd.

Je merkt dat het op een toneelstuk is gebaseerd want de film speelt zich vooral in één kamer af. Dat hindert echter nergens. The Bad Seed is een sterke film met suspense en een psychologische onderhuidse spanning.

En dat is het enige jammere aan deze film, het einde en dat komt door die verwenste Hayes Code die destijds van toepassing was. Ik prefereer het einde van het boek, vooral omdat het einde van de film niet echt logisch is. De remake behoudt wel het originele boek-einde.

De kans dat iemand een schotwond in het hoofd overleefd en een ander door de bliksem wordt getroffen is wel heel klein inderdaad haha. Daarbij zou het oorspronkelijke einde ook lekker disturbing zijn geweest.

The Exorcist (1973)

Categorie 7: Periodehorror

7e: 1970-1979

Voortgang: 11/54

Deze klassieker ruim 10 jaar geleden wel eens gezien, toch kon ik me er behalve wat iconische scenes niet superveel van herinneren. Vooral van de eerste helft van de film, waar het eigenlijk meer drama dan horror is, stond me niks bij. Ondanks de lange speelduur (heb de director's cut van 132 min gekeken) heb ik me geen moment verveeld. Vooral de naargeestige sfeer beviel me goed. De scenes met de bezeten Linda Blair zijn ook erg tof. Al hebben de blasfemistische obsceniteiten niet meer het schokeffect wat ze destijds ongetwijfeld hadden, vond het regelmatig zelfs op het komische af. Echt eng is het naar hedendaagse maatstaven wat mij betreft ook niet meer. Neemt niet weg dat dit gewoon erg goed gemaakt is en nog steeds weet te boeien. Ruime 3,5*

Wat ik met niet logisch bedoelde is dat Rhoda bij zo een slecht weer gaat vissen naar de medaille goed wetend dat de kans om die terug te vinden zo goed als onbestaande is. Ze is duivels slim dus zoiets idioot gaat er bij mij niet in. Dat was gewoon een excuus om te kunnen worden getroffen door de bliksem, zogezegd straf van God. Blijkbaar was men van mening dat een slecht iemand moest worden gestraft om de kijkers met een goed gevoel naar huis te kunnen laten gaan, of zoiets. Zo heeft de censuur al meerdere film eindes verprutst.

1a Horrorkruisingen: Actie
Voortgang: 24/54

The Swarm (1978)

https://i.pinimg.com/736x/7c/2b/88/7c2b88d0ac5316751a804d7e53177036--olivia-de-havilland-horror-movies.jpg

Het heeft lang geduurd voor ik eindelijk eens heb besloten om deze film te bekijken. Een speelduur van 2,5 uur en weinig positieve reacties waren niet erg bemoedigend. Er was nochtans hoop dat het een film zou kunnen worden zoals Kingdom of the Spiders die ik erg waardeer. Jazeker bijen die in grote getale aanvallen dat is zeker beangstigend alleen gebeurde dat te weinig. Zoals RuudC terecht opmerkte is de film een uur te lang, waardoor er veel dialoog en flauwe kul wordt bij gedaan zoals romantiek tussen twee oudere mensen. Het helpt ook niet dat we door Michael Caine met een kurkdroge protagonist zitten opgescheept. Als de bijen in actie komen is het wel leuk, helaas de lange speelduur (en ik kon de 2 uur versie ook niet vinden enkel de extended versie) nekt de film behoorlijk.

They Live (1988)

http://www.tasteofcinema.com/wp-content/uploads/2016/10/05_EverettCollection_TheyLive-141229.jpg

Actiefilms zijn niet mijn ding, maar gecombineerd met horror kan het nog wel eens meevallen. John Carpenter is niet mijn regisseur maar er moet toch eens eentje zijn die ik wel leuk vind (en dat is deze dus geworden nuja min of meer dan toch). Als ik zijn beste films Halloween, The Thing en The Fog maar matig kan waarderen had ik al niet echt veel hoop dat deze dan super ging zijn. Het leukste aan de film is het concept zelf met die bril en dat is voor een goede 25-30 minuten eigenlijk wel zeer vermakelijk. Karakterontwikkeling lijkt niet het ding van Carpenter en dat is hier ook weer zo. Dat worstelaar Roddy Piper (die ik mij nog wel herinner toen ik eind jaren 80, begin jaren 90 de occasionele WWF show zag) geen acteur is, is niet het probleem want ook de rest van de cast zet geen memorabele rol neer. Het idee zelf van de bril was op het moment ook niet nieuw, dit hadden we ook al in 13 Ghosts van William Castle. Laatste half uur is dan erg op actie gericht en beduidend minder interessant. Wel grappig zo die laatste scènes waarbij de mensen plots duidelijk te zien krijgen wie aliens zijn. Ik geef hem nog een kleine voldoende. Of er echt meer in had gezeten wellicht wel maar dan met een andere regisseur aan het roer.

Hotel Inferno (2013)

Categorie 7 (wit): Periodehorror

i) 2010-heden

Voortgang: 21/54

FTV

http://www.pophorror.com/wp-content/uploads/2016/08/hotel1-1024x576.jpg

De punten zijn voor de bloederige splatter-FX, jammer dat er voor de rest nogal wat aan schort. In de afdeling pyrotechnics bijvoorbeeld, of in het acteerwerk, plot. Maar de allergrootste fouten ... een hele film in POV-perspectief en de non-stop doordenderende muziek op de soundtrack.

Film oogt en klinkt als een videogame en heeft verder weinig te bieden.

(2*)

The Monster Project (2017)

categorie 2: Horrorstijlen

f. Documentary/Mockumentary

Voortgang: 23/54

https://www.heavenofhorror.com/wp-content/uploads/2017/05/Monster-Project-Horror-Movie.jpg

Leuk plot. Drie interviews met drie monsters. Een diepzinnig inkijkje in de psyche van een monster. Daar had ik mij dus erg op verheugd en daar heb ik mij ook erg op verkeken, zo bleek al snel. Want ja, er wordt inderdaad wel geïnterviewd, maar echt interessant zijn die interviews niet. Voordat er sprake kan zijn van enige diepte in de interviews ontploft de boel. Monsters zijn nu eenmaal monsters, niet waar. Wat volgt is chaos en hectiek die op de zenuwen werken. Wat niet volgt is een grondige analyse van monsterlijk gedrag, verteld door de insiders zelf. En dan is het dus even slikken als de film zich tegen de verwachting in toch weer op het standaard pad van het found footage genre begeeft.

En dat gaat dan als volgt. Als kort na de aanvang van de hectiek de stroom uitvalt, gaat de camera over op nightvision. Het zal ook eens niet... Ruim de helft van de film speelt zich vervolgens in het duister af. En daar waar de camera tijdens het voorspel zo goed in balans was, gaat ie nu meteen helemaal los met veel geschud en afleidende interferentie.

Het is even leuk om te worden mee gezogen in de paniek van de personages. Het paniekerige en hectische van de uit de hand gelopen situatie wordt levendig weergegeven. Dat is even intrigerend. Maar al snel kwijnen de bewondering en de inleving weg en is het niet meer zo amusant. Na een tijdje is er behoefte aan overzicht en wat structuur. Dat gebeurt echter niet. We schudden door tot het einde. Zenuwtergend.

Bijkomend nadeel van de chaos is dat de draad van het verhaal op den duur niet meer te volgen is. Wie is wie? Waar is wie? Wie doet wat? Dergelijke vragen steken de kop op. Niet dat het echt iets uitmaakt. Echt boeiend is het dan al lang niet meer.

Desondanks zien we een paar aardige effecten passeren. Een paar leuke maskers en behoorlijk uitziende levitaties werken goed in het schemerdonker. De effecten worden steeds piekerig getoond. Met snelle intervallen zogezegd. Zo wordt voorkomen dat de kijker een te lange en dus kritische blik op de speciale effecten kan werpen. Als je het beeld even stilzet, zie je meteen het beperkte budget in de grime en aanverwante attributen terug. In de motion heb je dat niet meteen door. Inventieve omgang met het krappe budget, heet dat.

Ondertusen zakt het niveau van de film verder en verder. En aan het eind koerst de film af op een bespottelijke plotwending die de film definitief doet afglijden naar een niveau waar slechts hoongelach past.

Oei.

Altered States (1980) - MovieMeter.nl
3a) Gewelddadig 1 - Body Horror
Voortgang: 23/54

https://i1.wp.com/thecasualgeekery.com/wp-content/uploads/2017/11/goat-book.jpg?resize=777%2C437

Met Altered States verkent de eigenzinnige filmmaker Ken Russell de alternatieve staten van het bewustzijn. Het resultaat is een bijzonder vreemde film met surrealistische visioenen die aan het werk van Dali of Bosch doen denken, christelijke symboliek, symboliek van natuurgodsdiensten en het Boeddhisme en een hoop (pseudo-)wetenschappelijke dialogen.

Dr. Jessup is een reseacher die gefascineerd is door alternatieve bewustzijnsvormen en hallucinaties. Andere wetenschappers verklaren hem voor gek, maar hij meent een hogere waarheid te kunnen halen uit zijn onderzoek met een watertank. Als hij een Mexico een hallucinante paddenstoel ontdekt hervat hij zijn onderzoek. In zijn hallucinaties gaat Jessup terug naar het begin van de mens tot hij uiteindelijk één kan worden met de aapmens. Zijn collega's maken zich grote zorgen als Jessup meent ook fysiek in een aapmens te veranderen.

Ken Russell vond het script van Paddy Chayefsky ontzettend pretentieus en dat ben ik met hem eens. Veel te veel verschillende dingen worden tegelijk geprobeerd. Onderzoek naar religieuze visioenen komt voorbij, het terugkeren naar de waren zelf (Boeddhisme), door hallucinaties een aapmens denken te worden (mentaal) en vervolgens ook daadwerkelijk in een aapmens veranderen en terug (fysiek). Aan het einde wordt de grens tussen hallucinatie en werkelijkheid verbroken en krijgen we de meest bizarre transformaties te zien. Met als slot een waar Deus-ex-machina of eerder een Amor-ex-machina, gezien de liefde alles overwint... Ondanks de vele ingewikkelde wetenschappelijke dialogen en het gefilosofeer van Jessup is dit alles in de film nauwelijks te verklaren. Geen langzame veranderingen zoals in The Fly, maar meer iets dat aan de weerwolf doet denken.

Toch was de film geen straf om te moeten zien. Vooral omdat alles er visueel wel erg gelikt uitzag. De hallucinante beelden zaten goed in elkaar en bevatten ook een beetje hele vroege CGI (gebruikt als hulpmiddel bij rotoscoping). De combinatie van de beelden en de onheilspellende muziek van John Corigliano waarvoor ook Inca-instrumenten zijn gebruikt, was toch vrij beangstigend.

Al met al is het een unieke film en een vrij ongemakkelijke zit. Een geheel geslaagd experiment is het echter niet.

K-Shop (2016)

Categorie 7 (wit): Periodehorror

i) 2010-heden

Voortgang 25/54

Een Kebabzaak wordt regelmatig bezocht door gewelddadige jongeren die zich te buiten gaan aan vreet- en zuippartijen. Nadat zijn vader is gedood bij een uit de hand gelopen woordenwisseling neemt salah de zaak over. Salah's walging en verachting voor het dronken tuig dat zijn zaak bezoekt, neemt steeds meer toe. In een gevecht met een agressieve dronken klant sterft deze. Hoe komt hij in hemelsnaam van het lijk af...

Hoewel ik hier meer van verwacht had, is dit toch geen slechte film. Het probleem ligt voor mij bij het feit dat de film halfweg wat snelheid verliest en zelfs een beetje saai wordt. Eens je hierdoor bent is het einde weer beter. Als zou ik als regisseur niet voor zo een einde gegaan zijn.

House of 1000 Corpses (2003)

Categorie 7 (wit): Periodehorror

h) 2000-2009

Voortgang 26/54

Een groepje jongeren komt in het verkeerde huis terecht waar de bewoners zijn eigen manier van Halloween vieren hebben.

Na het zien van Rob Zombie zijn Halloween films had ik niet veel zin om nog films van deze man te bekijken. Tot 31 (2016) mijn pad kruiste een tijdje geleden en ik besloot hem toch nog maar een kans te geven. En wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Wat een geweldige film! Ik was echt omver geblazen dat de man die ons de afschuwelijke gedrochten van Halloween films afleverde in staat was tot zo iets geweldig. Na deze bekeken te hebben ben ik dan ook onmiddellijk overgaan tot het bekijken van deel 2 the Devil's rejects. En deze was nog beter. Ik kijk heel hard uit naar de derde deel waar ze nu aan het werken zijn. Deze gaan zeker nog dikwijls ge-rewatcht worden ten huize Holly.

The Devil's Rejects (2005)

Categorie 1 (geel): Horrorkruisingen

a) Actie horror

Voortgang 27/54

De film gaat verder waar het eerste deel stopte. De familie Firefly is weer zijn leuke zelve met alle gevolgen van dien. Mooie shots en soms verassend grappig. Meer van dit graag.

Kim Bok-nam Salinsageonui Jeonmal (2010)
Categorie 1 - Horrorkruisingen (geel)
d. Drama
Zuid-Korea, FTV
Voortgang: 25/54

https://www.moviemeter.nl/images/cover/66000/66819.300.jpg?cb=1521156243

Lange tijd vroeg ik me af waar toch dat horrorlabel vandaan kwam. In Kim Bok-Nam Salinsageonui Jeonmal begint het verhaal met Hae-won: een jonge, knappe vrouw in Seoul, maar ook gestresst, arrogant en niet bepaald lekker in haar vel zittend. Op een gegeven moment pakt ze haar rust en gaat naar het eilandje Moo-Do, een afgelegen plek met maar een stuk of tien bewoners, waar ze als klein meisje ook vaak geweest is. Haar jeugdvriendin Kim Bok-Nam woont daar ook nog steeds, maar een hele plezierige plek blijkt het niet: de bewoners zijn vanaf het begin af aan al onvriendelijke, vijandige keuterboertjes. Oude vriendin Bok-nam is wel verwelkomend maar blijkt getrouwd met een ongelooflijke hork die zich specialiseert in huiselijk geweld en botheid, en zoals later blijkt ook in kinderverkrachting, en dit alles onder goedkeurend oog van de rest van het dorp, die het terecht vinden dat een vrouw haar plaats moet kennen. De aanwezigheid van Hae-won brengt wat los bij Bok-nam: ze krijgt wat ideeen over vrijheid, Seoul en een nieuw leven, en dat bevalt haar man uiteraard niets - met lomp geweld probeert hij dat soort nieuwerwetse fratsen eruit te slaan. Kortom, we zien eerst een wat treurig bestaan van Hae-won, om daarna te zien dat het leven voor Kim Bok-Nam nog wel een stukje beroerder is.

Maar zo ongeveer halverwege verandert de film van focus (van Hae-won naar Bok-nam), maar ook hard van toon: er breekt iets bij Kim Bok-Nam als haar dochtertje doodgeslagen wordt door vaders, en ze gaat volledig postal. Met bruut geweld en met een zeis (of wat er ook voor handen komt) neemt ze wraak, eerst op haar dorpsgenoten die jarenlang toekeken hoe zij mishandeld en verkracht werd. En vervolgens ook op de rest van het dorpje, al slaat manlief goed terug zodra hij teruggekomen is van een kort boottripje. Ze probeert daarna Hae-won weer terug te vinden op het vasteland, en met succes: al is haar moordpoging wat minder succesvol. Een film met twee gezichten dus, al zijn beide delen van de film vrij rauw en ook wel wat aan de lange kant. Het is voornamelijk een sterk drama waar de wanhopige wereld van Bok-Nam overtuigend gebracht wordt; daarna is de wraakexercitie an sich goed gemaakt, maar het botst toch wel een beetje met de compleet andere eerste helft. Desondanks: 4.0*.

1 g Horrorkruisingen: thriller

Voortgang: 25/54

Black Friday (1940)

https://vintage45.files.wordpress.com/2015/11/black-friday-1940.jpg?w=640&h=504

Als je mannen als Karloff en Lugosi in je film hebt pak je hier graag mee uit al heeft Lugosi echt maar een kleine rol en de horroriconen zijn ook op geen enkele moment in dezelfde scène te zien. Ook Karloff komt niet spectaculair veel in beeld, hij fungeert meer als een verteller en observant dan actief deel te nemen aan het geheel al is zijn rol natuurlijk wel essentieel in het doen en laten van de professor gespeeld door Stanley Ridges. Ridges speelt zijn Jekyll & Hyde rol met veel overtuiging, het ene moment is hij een gecultiveerde docent het andere moment een gangster die lak heeft aan etiquette. Het voelt ook meer als een gangsterfilm aan dan een horror. Het blinkt nergens uit maar het verveelt ook nooit.

And Then There Were None (1945)

https://agathachristiereader.files.wordpress.com/2011/07/indians.jpg

Ik ga mij vooral aansluiten bij de recensie van Woland. Ik heb het boek niet gelezen maar het principe van de 10 kleine negertjes (of indiaantjes volgens de Amerikaanse versie) is natuurlijk heel bekend. Ik vond het wel leuk zo een beetje proberen mee te denken en puzzelen van wie zou het nu zijn geweest? Misschien dat sommige scènes soms iets te lang aansleepten maar de paranoia en mekaar beginnen te verdenken en beschuldigen vond ik wel overtuigend. Hoogstaand is het allemaal niet maar wel erg vermakelijk. Einde misschien iets minder hoewel toch niet slaafs het principe gevolgd dus eigenlijk toch niet zo slecht. Deze krijgt zeker een herziening.

Categorie 4 (groen): Monsters
e) Dolls & Toys:
Voortgang: 23/54
May (2002)
https://pm1.narvii.com/6604/86ed2fb1ff9183be58cf15194db83c649352c054_hq.jpg
Verreweg het beste van de film was hoofdrolspeelster Angela Bettis (May) Niet iedereen zal haar verschijning kunnen bekoren maar hoe zij haar rol vertolkt door tussen schattigheid en kwaadaardigheid te zweven vond ik zelf erg genietbaar. Ze was sympathiek maar tegelijkertijd ook afstotend. Net als Carrie (een rol die Bettis ook heeft gespeeld in de tv-versie ervan) is haar verhaal het verhaal van een buitenstaander. Ze heeft op jonge leeftijd geen vrienden dus geef haar moeder haar “Suzy" een pop in een glazen kastje. Met als bijkomend advies; “If you can’t find a friend, make one.”
Om toch even bij dat Frankenstein thema te blijven want het is ook een beetje van toepassing op de film zelf. De film voelt soms nogal aan elkaar geplakt te zijn van ideeën. Hierdoor lijkt niet alles evengoed als één geheel. Daarnaast is het natuurlijk geen verrassing dat er iets mis moet gaan, en dat blijft helaas net iets te lang uit. Ondanks zijn onvolkomenheden (of juist dankzij) is dit wel een erg fijne film, die helaas net te weinig gruwel-heden bezat om echt te schokken.

Pin (1988)
https://3.bp.blogspot.com/-jNG4RhlLvfY/VvFzUE9l1MI/AAAAAAAAClo/BU69g8Yq4547hQttCdDKcQ-7eMfZW0ORg/s1600/pin2.jpg
In de psychologische thriller Pin uit 1988 zien we zien hoe Leon en Ursula opgroeien en hoe hun bijzondere relatie met de medische pop Pin verloopt. Het is overduidelijk dat er iets niet klopt aan Leon. Daardoor blijft het plot redelijk rechtlijnig. De film focus zich verder meer op de dramatiek en niet op de horror. Er gebeurt in feite verder dus maar weinig. De sfeer bezit nog wel een vleugje van incestueuze romantiek maar nergens komt dit ook echt goed tot uiting. Het camerawerk ziet er netjes uit maar is van echte jaren '80 degelijkheid. In de kern is ‘Pin’ dus niks minder dan een psychologisch drama over een contactgestoorde eenling die wanhopig probeert uit zijn isolement te komen. Met dramatische gevolgen waarbij er dan wat druppeltjes bloed vloeien. Het verhaal is intrigerend maar alles staat of valt met hoeveel sympathie je koestert voor Leon (vertolkt door David Hewlett) Zo voor een keer eens wat anders, was het wel leuk, maar heel erg gegrepen werd ik niet door de film.

The Windmill Massacre (2016)

Categorie 6 (oranje): Horror volgens regio of taal

b) Germaanse talen

voortgang 28/54

Een stel toeristen maakt een tour langs de meeste beroemde molens. Als de bus op een afgelegen plek stil valt, zijn ze genoodzaakt onderdak te zoeken in een leegstaande loods naast een sinistere molen waarover een duistere legende gaat.

Doordat ik nog steeds niet in de mediamarkt ben geraakt heb ik de film prooi maar ingewisseld voor dit nederlands werkje. En ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Ik had hier ook niet bijzonder veel van verwacht. Maar de film wist me te boeien van begin tot eind. Hier en daar zit een leuke twist. Sommige zie je al van mijlenver aankomen, andere niet. Het acteerwerk heeft zijn ups en downs maar dat stoorde me niet. Ik wou men hoofd even leegmaken en gewoon een lekker wegkijk-filmpje bekijken. Verstand op nul en genieten. Daarvoor is deze uiterst geschikt.

Categorie 4 (groen): Monsters

a) Natural horror fauna

Voortgang: 24/54

Q (1982)

http://3.bp.blogspot.com/-nohdhA0RpE8/U0WNrjfJX1I/AAAAAAAAG4Y/J5w3wURyoXE/s1600/w.jpg

Heerlijke film met een fijn origineel uitgangspunt van regisseur Larry Cohen! Een regisseur die door zijn economische manier van werken, zeg maar guerrilla-aanpak, sterke films met een overvloed aan interessante ideeën aflevert. Zo ook deze gave monster film, die doorspekt is met elementen uit de politiefilm. Een film die schijnbaar binnen een week op de rails stond, inclusief de sterren David Carradine (een kameraad van hem) Richard Roundtree en Michael Moriarty. De laatste maakt een waar spektakel van zijn rol als kruimeldief annex mislukte jazzpianist; die als enige in New York de broedplaats kent van de Azteekse gevleugelde slang Quetzlqoatl die de stad onveilig maakt. Regisseur Cohen werkt meestal snel en goedkoop maar moet er ditmaal iets meer voor over hebben gehad om op de locatie van het Chrysler-gebouw in New York te mogen filmen. De special effects van het vliegende serpent zijn dan weer wel goedkoop maar ach zijn effectief genoeg. En die effecten (stop-motion) komen van Randall William Cook en (vooral) David W. Allen. Dit zijn geen kleine namen. Q is ook niet heel bijzonder fraai geschoten film maar heeft wel een stel onvergetelijke scenes! Wat te denken van; Een regen van bloed die neerdaalt op de voetgangers van New York of een grote klauw die een zwemmer uit een zwembad op het dak grist? Door het ingenieuze idee en een creatieve aanpak is dit een heerlijke eighties film. (al lijkt de film meer uit de seventies)

Ghost Shark (2013)

http://es.web.img2.acsta.net/r_640_600/b_1_d6d6d6/pictures/210/404/21040485_20130916102618244.jpg

Tja wat moet je over een film als Ghost Shark zeggen? Het voldoet compleet aan de verwachtingen! Het is een vreselijke cheesy Tv-film gemaakt voor Syfy. Het acteren geeft je waarschijnlijk migraine, de dialoog zijn afschuwelijk en de haai en gore zijn niets minder dan goedkope CGI. En toch lukt het de makers om het idee van de etherische haai, maximaal te benutten. Dit doen ze vooral door de haai overal waar water is te laten opduiken. Die vervelende manieren om mensen te laten opeten waren nog wel gezellig maar elke keer als de film zich meer met het plot wilde bezig houden dan werd het een stuk minder. Kortom, de film is belachelijk, en bijt amper maar tja wat wil je met een ... haaienfilm!

Ik ga even updaten...

Categorie 5 (blauw): Undead & supernatural
a) Geesten en andere spirituele wezens:
Voortgang: 1/54
Mama (2013)

http://bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2016/06/mama-botet.jpg

Eigenlijk best goed, misschien wel een beetje style-above-substance, want ik vind het mooi gefilmd en de sfeer is wel heerlijk voor een horrorfilm, en bovendien heeft de film een originele en interessante invalshoek. Maar tegelijkertijd heb ik het idee dat de film teveel wilt (er zit een voogdijzaak in de film en uiteindelijk is Mama niet ontstaan door het al vrij opmerkelijke en brute begin dat verklaart hoe de kinderen met Mama in contact gekomen zijn), de (vele) personages niet goed introduceert, terwijl die wel van belang zijn voor het verhaal (de voogdijzaak, de ouders van de twee kinderen, Mama, de tante en nonkel die voor de kinderen zorgen waarvan de nonkel uiteindelijk ook zijn eigen weg gaat na een tijd (en lange tijd buiten strijd ligt) en die (paranormaal) onderzoeker?), en het einde is misschien een beetje overdreven maar wel mooi. Maar je kan je natuurlijk wel afvragen tot welke hoogte dit nog een "geesten"-film is.

3.5*

Categorie 2 (violet): Horror stijlen
b) Found Footage
Voortgang 2/54
As Above, So Below (2014)

http://basementrejects.com/wp-content/uploads/2017/09/as-above-so-below-2014-monster-catacombs-paris-review.jpg

Niet slecht. Geloofwaardig is het (gelukkig) niet, maar qua sfeer raakt hij wel de juiste snaar. Al denk ik dat ik de catacomben ook een mooie locatie vind, en ik ben wel vrij claustrofobisch. Tempo zit er goed in, en dat vind ik een pluspunt. Kleine 3.5*

Categorie 6 (oranje): Horror volgens regio of taal
b) Germaanse talen
Voortgang 3/54
Welp (2014)

http://www.besthorrormovielist.com/horror-movie-news/wp-content/uploads/2014/09/cub-2014-horror-movie-news-5.jpg

Verrassend goed. Erg origineel en bruut met momenten, wat je niet zou verwachten in deze context. Ik wist dat deze wat media-aandacht kreeg, maar ik dacht altijd dat het om een storm in een glas water ging, maar niet dus. Enig minpuntje misschien is het iets te deftige taalgebruik.

3.5*

Categorie 3 (rood): Gewelddadig
c) Splatter
Voortgang 4/54
Hostel (2005)

https://2.bp.blogspot.com/-_O1Rb2XUySw/VyKd6AqnPYI/AAAAAAAADJc/RQZDLzpx6fIT9mkSKzi0D9yPkoHqQKzzgCLcB/s1600/hostel%2Beye.jpg

Deze film heeft dus de reputatie één v/d betere horrorfilms te zijn. De film zelf is absoluut niet goed. Dus het enige dat er overblijft is de gore zelf, die uiteindelijk inderdaad niet te soft is. Dus als je dat wilt zien, go ahead. Ik heb zelf denk ik toch wel wat meer verhaal nodig. En het verhaal van de meeste horrorfilms is toch echt wel een stuk beter dan wat we hier te zien krijgen. En deze horrorfilm heeft verder totaal geen sfeer.

De (LANGE) aanloop is echt belachelijk, en historisch slecht. Dat hele avontuurtje in Amsterdam hangt vol met onwaarheden en stereotiepen, met vooral oninteressante personen die niet kunnen acteren. Wel grappig dat men denkt dat Nederland vol stoere binken zit. En ik begrijp niet waarom er plots Duits gesproken werd. Ik heb sowieso al het idee dat men een heel ander beeld van Europa creert dan het eigenlijk is. Slowakije wordt ook compleet verkeerd voorgesteld. En de auto's die we te zien krijgen in de film stralen één en al jaren '70 / '80 uit. Het kapsel en gedrag van de locals of de muziek waarop ze dansen zijn toch ook behoorlijk gedateerd, zelfs voor 2005. Maar dingen die daar aan bod komen zoals de jeugdcriminaliteit of de vrouwelijke lokkers vind ik gewoon erg flauw gedaan. Die kinderen alleen al doen zo enorm afbreuk aan die film. En het feit dat er in Slowakije zo weinig mensen wonen dat we steeds keer op keer die vetzak of dezelfde personages tegenkomen. Al is dat wel een cliché dat we veel vaker terugzien in een horrorfilm, zeker als men probeert te vluchten. Het is wel een cliché waar ik mij enorm aan erger.

Het is ook niet geloofwaardig. Quasi elke keuze kan je in vraag stellen. De grootste keuze die je in vraag kan stellen, waarom dat meisje redden dat je amper kent, en van wie haar oogbol half uit dat gezicht ligt. Als ik haar was, zou ik gewoon smeken om mij dood te schieten. Korte pijn. Uiteindelijk pleegt ze later ook zelfmoord, en dat is bijna nog het enige geloofwaardige wat in die film gebeurt. Maar als ik in de plaats van die jongen was, zou ik gewoon zorgen dat ik daar weg ben. Ik zou me wellicht ook al niet zo bekommeren om die vrienden. Al wordt er zodanig slecht geacteerd, en zit het vol toevalligheden dat je eigenlijk daar al weet dat er iets niet pluis is.

Het voelt ook erg ouderwets aan. Je ziet aan een film als deze hoe high-school en horror films gelukkig enorm geëvolueerd zijn in 2018. Ik zou zelfs durven zeggen dat deze film gedateerd is, want het verschil van de horrorfilms van toen en de horrorfilms die we nu zien, is zeer groot.

Het grootste minpunt is het gebrek aan sfeer. Het is totaal afwezig in deze film. Horrorfilms vind ik vaak mooi omwille van de sfeer. Maar goed, misschien ben ik dan toch een pak meer voor geestenfilms dan voor dit subgenre, hoewel ik Saw en Wolf Creek (erg) goed vond, en deze vergelijkbaar zijn met dit.

Ik had nog Hostel part II en part III op de digicorder staan, maar die laat ik wel schieten. Het hoeft niet.

1.5*

Was eigenlijk niet de bedoeling om toch nog mee te doen aan de challenge, maar soit, had nu vier horrors gezien. Kan ze maar beter registreren, maar ik ga ook niet serieus meedoen met het oog om ieder balkje vol te krijgen. Dat heeft eerder een nefast effect op mijn filmplezier, en ik merk ook dat ik graag liever bij een bepaald subgenre blijf hangen... zeker omdat ik nog zoveel moet zien. Ik denk dat een regular horrorchallenge misschien iets beter uitkwam, maar soit. Dan kon ik gewoon horrors kijken zonder uit te zoeken waar ze bij horen, maar goed, de bovenstaande vier horrorfilms konden allemaal nog in een ander vakje.

Op hostel na, wel geamuseerd met de films. As Above, So Below en Welp hangen voor mij zelfs tegen de 4.0* aan. Dat vind ik allebei twee v/d betere horrorfilms die ik in een zeer lange tijd heb gezien, en niet toevallig allebei afkomstig uit het wonderjaar... 2014.

Street Trash (1987)

Categorie 1 - Horrorkruisingen (geel)

c. Comedy

Verenigde Staten, FTV

Voortgang: 26/54

https://www.moviemeter.nl/images/cover/24000/24293.300.jpg?cb=1393673243

Street Trash viel me niet mee. Het is vooral een serie lekker smerige scenes van mensen die wegsmelten na het drinken van het goedje Viper - maar dat gebeurt alleen in pak 'm beet de eerste tien minuten en het laatste half uur. Tussendoor moeten we helaas kijken naar een uur meuk. Waarin nauwelijks een begrijpelijk plot in is te ontdekken, en wat nog het meeste lijkt op een serie bum fights. De acteurs zijn voor een film als dit nog best wel aardig, maar het middelste uur was alsnog echt stierlijk vervelend. De behoorlijk goeie special effects (zeker in het laatste half uur), maken nog wel wat goed, maar de rest van de film was bijzonder weinig te beleven. 2.0*

Rosso Sangue (1981) - MovieMeter.nl

3c) Gewelddadig - Splatter

Voortang: 24/54

https://img.culturacolectiva.com/content/2016/06/absurd1.jpg

Een Griekse man is ontsnapt uit een experimenteel ziekenhuis en maakt onderweg slachtoffers. De man is niet te doden omdat zijn cellen zichzelf genereren. Een lokale politieagent en een Griekse priester proberen hem tegen te houden.

Rosso Sangue oftewel Absurd oftewel Antropophagus 2 is een typische Italiaanse Splatter film van Joe D'Amato. De film doet heel erg zijn best om Amerikaans te lijken, zo wordt er continu gesproken over 'the game' die op TV is en waardoor de hele politiemacht ontregeld is. Echter is het heel duidelijk dat de oude landhuizen met zelfs complete middeleeuwese inrichting in Europa staan en niet in the states.

Wat Rosso Sangue leuk maakt zijn de lekker uitgebreide stukjes gore, waar alleen Italianen weer creatieve en onwaarschijnlijke mogelijkheden voor zien. De noodzaak van gore wordt nergens in de film duidelijk, maar vermakelijk is het wel en gezien het budget ziet het er niet onaardig uit. Het verhaaltje erom heen is vrij saai en de film doet veel mislukte pogingen ons iets om de personages te laten geven. Veel pogingen tot suspense zijn veel te lang gerekt waardoor het tempo er helemaal uit gaat.

Al met al weer een lekker foute Italiaanse splatter-filmpje. Niet echt heel bijzonder.

Categorie 4 (groen): Monsters

c) Mutations:

Voortgang: 25/54

The Food of the Gods (1976)

http://gruesome.decadesofhorror.com/wp-content/uploads/sites/6/2016/01/Food-of-the-Gods-still-3_a560e2b7-56f3-e411-8342-d4ae527c3b65_lg-820x410.jpg

Als er één ding goed aan de low-budget film is dan is het wel dat er geen tijd wordt verloren! Het toont bijna onmiddellijk waar het omdraait; reusachtige moorddadige beesten. Het is de tweede film van regisseur Bert I. Gordon die zich licht heeft gebaseerd op de roman The Food of the Gods and How it Came to Earth van H.G. Well’s. De eerste film was Village of the Giants (1965) De regisseurs bijnaam is Mister B.I.G. Die bijnaam kreeg hij niet alleen omdat het de letters van zijn naam waren maar ook voor het soort films wat hij maakte! Films over reusachtige! Net zoals in het verhaal draait het om het voedsel wat alles laat groeien tot reusachtig formaat.Echter onder het vermelden van “God gave it to us,” komt dit eten nu rechtstreeks uit de grond. Kippen, wormen, bijen en ratten alles wat ervan het voedsel eet krijgt het maatje: Kingsize. Soms zien we dit met echte beesten, maar soms ook met special effects. De regisseur levert hiermee een erg charmante film met een hoog amusement waarde en zelfs met nog heel wat bloederige scenes ook!

Monsturd (2003)

http://img3.grunge.com/img/gallery/most-ridiculous-horror-movie-bad-guys/serial-killer-poop-from-monsturd-1487779776.jpg

You gotta be shittin me!

Wat je ziet, is wat je krijgt; een ultra-laag-budget filmpje (3000 dollar) over een poep-monster. Dit betekent dat acteer-en-camerawerk vooral amateuristisch zijn. Echter het half mens/half uitwerpselen- wezen is zowaar zo slecht nog niet gemaakt. En ook de andere CGI zag er prima uit. Bij vlagen is de film aardig grappig en is met het hart op de juiste plaats gemaakt. Daardoor is het best een charmante monsterfilm. En oh ja... onoverkomelijk natuurlijk ongeveer een miljoen kak en poep-woordspelingen. Blijf vooral ook kijken naar de aftiteling; niet alleen is er een liedje; Number Two: The Ballad of the Monsturd maar ook zitten er nog wat practical jokes in die aftiteling-tekst.

Lol joolstein nu ben ik toch wel benieuwd naar Monsturd, die gaat op de lijst. Ik zie dat John Milton daar zelfs een 7 aan heeft gegeven

Misschien wordt dat dan mijn comedy horror om te kijken.

Zo'n hoge rating als John Milton kon ik er niet aangeven daar waren niet alle grappen geslaagd en waren er teveel gedeeltes met alleen maar praten. (er gebeurde te weinig) maar ik twijfel nog steeds of ik het niet een halve punt hoger zal geven!

Ik was ook enigszins verbaasd van mijn zeven, maar ik heb die waarschijnlijk met een potje bier of whisky zitten kijken en me helemaal ziek gelachen om hoe slecht en grappig het was. 3,5 ster is misschien iets te enthousiast hoor

Annihilation (2018)

Categorie 4: Monsters

4C – Mutations

Voortgang 19/54

https://cdn.vox-cdn.com/thumbor/S5EwMr4i4vAb7FYvroUNbhhmXL0=/1000x0/filters:no_upscale()/cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_asset/file/10311169/annihilation_bear1.jpg

Sciencefiction, mystery en avontuur. Maar wat mij betreft is ook het horrorlabel terecht gegeven op IMDb, mede door de engste beer die ik in tijden heb gezien. Misschien wel het meest freaky monster van het afgelopen decennium überhaupt. Mutatie speelt een grote rol in Alex Garlands nieuwe film Annihilation, die hier enige tijd geleden op Netflix in première ging. Mij beviel hij erg, en de film bleef nog even door mijn hoofd spoken, met name het laatste half uur. Portman is erg sterk, en ik kan eigenlijk niet wachten om hem nog een keer te kijken. Het zal de hapslikweg liefhebber wellicht niet zo kunnen bekoren, maar wie vindt dat horror uit mag dagen en zaken open laten voor interpretatie, vindt hier een van de fijnere sci-fi mystery horrors van 2018.

4*

The Cloverfield Paradox (2018)

Categorie 1: Horrorkruisingen

1A – Thriller/Mystery

Voortgang 20/54

http://sm.ign.com/ign_nl/news/h/how-much-n/how-much-netflix-reportedly-paid-for-the-cloverfield-paradox_2cn7.jpg

Zo intrigerend als Annihilation was, zo matig beviel The Cloverfield Paradox. Het was maar goed dat ik hem niet onbevangen en met mijn aanvankelijke hoge verwachtingen direct zag na de verrassende aankondiging tijdens de Super Bowl: dan was het helemaal een uit het niets komende megadeceptie geweest. De eerste kritische geluiden hadden mijn enthousiasme echter al iets getemperd. Kort gezegd: het is een zooitje, en het is niet iedere maand of zelfs jaar, dat je zoveel acteertalent in één film verspild ziet worden. Hopelijk is de volgende Cloverfield film beter, want nog zo’n flater overleeft de franchise wellicht niet, tenzij een Netflix toevoeging het punt is waar de ambitie voortaan eindigt met deze reeks.

2,5*

You're Next (2011)

Categorie 3: Gewelddadig

3G – Home Invasion

Voortgang 21/54

https://wsnhighlighter.files.wordpress.com/2013/08/d57ecd88-9333-11e2-bad5-005056b751c0.jpg?w=576&h=383

Ik twijfel erg tussen een zesje en een zeven (het acteerwerk is niet altijd up to snuff en de dialogen wekken ook soms het tegengestelde van bewondering op), maar de laatste akte en Sharni Vinson (House on Willow Street) zijn de voornaamste factoren dat ik toch naar boven afrond, al vond ik de score ook zo nu en dan erg aardig. Vleugje Stranger Things op het einde wat dat betreft, al kwam dit natuurlijk eerder.

Geen mijlpaal in het home invasion subgenre, maar zeker wel een vermakelijke toevoeging, deze Adam Wingard.

3.4*

Creepshow (1982)

Categorie 1: Horrorkruisingen

1C – Comedy/Horror

Voortgang 22/54

http://wickedhorror.thunderroadinc.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2015/02/creepshow-stephen-king.jpg

De meest logische plek in deze challenge is horror anthologie, maar ik heb daar uiteindelijk Rampo Jigoku (2005) voor gekeken. Hoe dan ook had ik Creepshow vanaf het begin als horrorkomedie, ik wist niet eens dat het een anthologie was tot ik hem aanzette. Creepshow is een geliefde horroradaptatie gebaseerd op de oude horrorcomics van de jaren ’50, bestaande uit vijf uiteenlopende horrorverhalen. Ze zijn niet allemaal even sterk, en eigenlijk geen van alle echt eng met wat we nu gewend zijn. De special effects ogen soms wat campy en theatraal, maar mits je er open voor staat heeft dat eigenlijk wel een leuke sfeer. Hetzelfde geldt voor de combinatie horror en komedie; het is niet mijn favoriete mix, en dat wreekt zich ook hier deels.

Desalniettemin is het geheel onderhoudend, al heeft Romero meer memorabel werk afgeleverd in zijn carrière. Er zijn leuke rolletjes voor Ed Harris, Hal Holbrook, Leslie Nielsen en Ted Danson. Stephen King liet daarentegen (zoals gebruikelijk) weer een belabberd staaltje acteerwerk zien. Echt niet om aan te zien. Had liever Tom Savini in een grotere rol gehad.

3*

The Beast from 20,000 Fathoms (1953)

Categorie 1: Horrorkruisingen

1B – Avontuur/Horror

Voortgang 23/54

http://www.qusoor.com/images/monsters/BF2K10.jpg

Een enorm monster dat ergens in de diepte slaapt, ontwaakt door een nucleaire ontploffing, vindt vervolgens zijn weg naar de oppervlakte om mensen op te peuzelen en steden onder de voet te lopen. Een dergelijke synopsis is ook ruim zestig jaar later nog steeds in zwang, getuige Kaiju films als Godzilla (het was schijnbaar een van de inspiraties voor Tomoyuki Tanaka om Gojira te filmen) en Pacific Rim. In die tijd was er één naam waar je dan echt aan moest kloppen voor goede effecten: Ray Harryhausen. Gek genoeg ken ik zijn naam al heel erg lang, maar is dit na The 7th Voyage of Sinbad pas de tweede film die ik zie, waarin zijn effecten een grote rol spelen. Jason and the Argonauts, Clash of the Titans, 20 Million Miles to Earth, One Million Years B.C… Allemaal tot de verbeelding sprekende titels, maar ik heb er nog geen enkele van gezien.

Men zegt wel eens dat veel van die titels voornamelijk de moeite zijn vanwege Harryhausens effecten, en dat je van het verhaal of acteerwerk niet al te veel moet verwachten. Na pas 2 films kan ik zo’n uitspraak moeilijk beoordelen, maar het zou zomaar waar kunnen zijn. Ook bij The Beast from 20,000 Fathoms kon ik soms niet wachten tot we terug zouden schakelen naar het monster, en dat is jammer, aangezien ook de rest bij zo’n film prima wat onderhoudender kan zijn met een goed script en fijne acteurs tot je beschikking. Paul Hubschmid en Paula Raymond hebben wellicht iets te weinig om aan dat laatste te voldoen, als je het mij vraagt. Maar het laatste half uur laat me toch afronden naar boven. Geweldige effecten.

3.3*

Paura nella Città dei Morti Viventi (1980)

Categorie 3: Gewelddadig

3C – Splatter

Voortgang 24/54

https://abortionsforall.files.wordpress.com/2010/10/citylivingdead.jpg

Mijn derde Fulci na The Beyond en Zombi 2, en wederom een genoegen vanaf het begin. Fijn geschoten, een lekkere score van Fabio Frizzi en flink wat nare sfeer en gorigheid. Geen slechte dub perikelen hier, de film is gewoon in het Engels, aangezien hij zich ook in New York en Massachusetts afspeelt. City of the Living Dead, zoals de Engelse titel luidt, is het eerste deel van Fulci’s "Gates of Hell" trilogie, waarvan ook The Beyond en The House by the Cemetery deel uitmaken. Die laatste moet ik dan ook maar eens op zien te snorren binnenkort.

Aan de ene kant baal ik dat ik deze films niet ontdekt heb tijdens het toppunt van mijn horror- en zombiefascinatie (14-17 jaar oud), aan de andere kant bevat de film een aantal gruwelijke scènes die wellicht meer hadden gedaan dan alleen een indruk achterlaten. Tevens is het fijn om dit soort films gerestaureerd om blu-ray te kunnen zien, in plaats van een gare, grijsgedraaide VHS tape. Voor- en nadelen dus.

Over voordelen gesproken: aangename verschijning trouwens, die Janet Ågren... Ze zal geen Oscars winnen, maar een plaatje is ze wel. Ook leuk om Catriona MacColl hier ook al te zien, aangezien ze ook in The Beyond haar opwachting zou maken het jaar erna. En hoe hebben ze die scène met de boor in ’s hemelsnaam gedaan? Je kunt een heel seizoen van The Walking Dead kijken zonder een effect te zien dat zó echt lijkt, ondanks de aanwezigheid van Greg Nicotero. Als je dit ziet weet je weer wat we missen, met al die makkelijker te realiseren CGI objecten die door hoofden en torso’s gaan… Zo zonde, als je ziet hoeveel indrukwekkender praktische effecten kunnen zijn.

And dare I say, f*cking maggots?!

3,5*

1e Horrorkruisingen - Sci-fi
Voortgang: 26/54

The Man They Could Not Hang (1939)

http://ayay.co.uk/backgrounds/vintage_movie_posters/1930s/the-man-they-could-not-hang-landscape.jpg

Ik hink een beetje op 2 gedachten bij deze film. Enerzijds is het wel allemaal boeiend en verveelt het nooit. Vooral Karloff zet een geweldige rol neer als wetenschapper/dokter die een middel blijkt gevonden te hebben om overleden mensen weer tot leven te wekken. En hoewel allemaal interessant wat voorafging heb ik me vooral zitten vermaken met het wraakgedeelte. Dat de meer actievolle scènes maar kort in beeld waren vond ik niet zo heel erg alleen vond ik het jammer dat de dokter slechts op 2 personen wraak kon nemen. Ik had eigenlijk willen weten welke manieren hij nog meer had verzonnen om al die anderen aan hun eind te laten komen. Dat zou uiteindelijk een langere film hebben opgeleverd maar had ik in dit geval zeker niet erg gevonden.

Die Nackte und der Satan (1959)

http://4.bp.blogspot.com/-2VoOKRCwmZY/VntuR6Xy7VI/AAAAAAABHnY/dsObzqlwxKg/s1600/Head%252C%2BThe%2B%25281959%2529_020.jpg

Ik ben volgens mij de grootste fan van deze toch vrij obscure Duitse sci-fi horror. Voor 1959 was het wellicht schokkend zo een pratend hoofd te zien (de acteur heeft er ook wel de kop voor) en het Frankenstein achtige plot was op dat moment ook al niet meer nieuw. Ik blijf die Dr. Ood echter een geweldige gestoorde wetenschapper vinden en dan Irene die van lelijk eendje in een mooie (zeg maar sexy) zwaan wordt omgetoverd. Moet het vooral hebben van duistere en licht erotisch geladen sfeer maar het blijft een genot om deze elk jaar opnieuw te zien.

House by the Cemetery is het minste qua gore maar qua verhaal is het wel mijn favoriet van de Gates trilogie (al had er wel meer mee kunnen worden gedaan maar dat kan je wel van elke Fulci film zeggen, aan de andere kant zijn giallos die hij eerder maakte zijn verhalend wel vrij goed). Ik ben denk ik pas een jaar of 3-4 een volbloed horrorfan geworden. 14-17 jaar keek ik nog vooral fantasy Dus bij mij is eerder het omgekeerde gebeurd. En ja die boorscène komt erg realistisch over hé. De eerste keer toen ik die scène zag dacht ik van neen het zal toch niet echt... jawel dus! Zombi 2 heeft ook zo een pijnlijke scène met dat oog

Wheels of Terror (1990)
Categorie 7 (wit): Periodehorror
g) 1990-1999
Voortgang: 22/54
FTV

https://www.moviemeter.nl/images/cover/11000/11300.jpg?cb=1457195643

En ja, weer jammer. Begint als een soort van Stephen King-achtig verhaal over een klein dorpje waar nooit iets gebeurt, dat plotseling opgeschrikt wordt door een geheimzinnige zwarte Sedan die het op jonge meisjes gemunt heeft.
Na een aardige opbouw krijgen we een achtervolging van maar liefst een half uur als de plaatselijke schoolbus de achtervolging inzet. Jammer genoeg gaat het hier wat de mist in. Autoachtervolgingen behoren spectaculair te zijn, het blijft hier allemaal te mak.
Verder oogt het hele ding nogal TV-film-achtig, is het ook trouwens.
(2*)

Ravenous (1999)

Categorie 3: Gewelddadig

3D – Kannibalisme

Voortgang 25/54

https://gbhbl.com/wp-content/uploads/2017/05/2-2.jpg

“"Ravenous'' is clever in the way it avoids most of the cliches of the vampire movie by using cannibalism, and most of the cliches of the cannibal movie by using vampirism. It serves both dishes with new sauces.” – Roger Ebert

Eind januari, in de maanden voorafgaand aan de horrorchallenge had ik na decennia van uitstel toch Cannibal Holocaust (1980) maar eens gekeken, deels om van de ontsteltenis van andere users (dat ik die nog niet had gezien) af te zijn, maar ook omdat ik tóch benieuwd was. Het was niet direct iets voor mij... De maand daarvoor had ik echter die andere goede kandidaat Grave (2016) ook al gezien, en hoewel ik die ontzettend sterk vond, wilde ik voor de challenge toch liever iets nieuws kijken voor het kannibalisme-taartje, zoals een triviant stukje bij ons heet. En wanneer je gaat zoeken naar de beste horrorfilms met kannibalisme van de afgelopen twintig jaar, dan kom je Ravenous steeds weer tegen. En met acteurs als Guy Pearce en Robert Carlyle is dat zeker een gokje waard. Veel bekende gezichten in de bijrollen ook.

Ik had nog nooit een film van Antonia Bird gezien, en deze stond ook niet echt op de radar. Wellicht dat ik Face (1997) te zijner tijd ook eens meepak, die naast Carlyle ook Ray Winstone heeft. Of Priest (1994), met Tom Wilkinson, en wederom Carlyle, die zowat een regular cast member lijkt in Birds films.

Ravenous is uniek genoeg om zijn bestaan te legitimeren, zoals bovenstaande quote suggereert. Tel daar een fijne Michael Nyman score bij op en een flink blik acteurs, en je hebt een bijzondere toevoeging aan het genre, die desondanks niet iedereen zal bevallen. Ravenous verkiest namelijk sfeer boven snelle plotontwikkeling, en daar moet je wel een beetje van houden.

3,5*

----------------------------

End of the Line (2007)

Categorie 3: Gewelddadig

3F – Underground

Voortgang 26/54

https://thewolfmancometh.files.wordpress.com/2010/08/end-of-the-line-cult-subway-daggers-suit-tie.jpg

Soms kan het geen kwaad om met wat context te beginnen. Stephen Kings/Frank Darabonts The Mist (2007) is een doodenge film. Natuurlijk is er dat einde, en die fucked up shit in de mist, maar dat is niet wat die film voor mij zo angstaanjagend maakt. Wat ik echt doodsbenauwend vond, is dat in die situatie een gek opstaat, die haar radicale interpretatie van een religieus geschrift dusdanig toepast, dat ze een massa met religekkies kan commanderen die niet langer zelf nadenkt, maar simpelweg doet wat er wordt gevraagd. Wat het ook is. Terrifying.

End of the Line speelt met dat idee, waarbij een sekte die overtuigd is dat de Dag des Oordeels eraan komt, meent dat ze weten wat het beste is voor het zielenheil van de rest van de ongelovige mensheid: kapot steken, zodat hun ziel behouden blijft voor God. Stuk voor stuk blijven er mensen op de slachtoffers afkomen, van oude vrouwtjes tot overtuigde adolescenten. ‘God loves you’, roepen ze met een glimlach, terwijl hun mes het lichaam van de andersdenkenden binnendringt. Getverdemme. Daar kan ik dus wakker van liggen. Deveraux verklaarde in interviews dat het massaal bashen van moslimfundamentalisten na 9/11 een directe aanleiding was voor dit verhaal, aangezien radicalisme uit elke religie voort kan vloeien, maar men zich dat in het Westen liever niet altijd lijkt te willen realiseren. De media kan echter een grote rol spelen in onze perceptie van dit soort daden, en de dekking die ze krijgen in het nieuws. Zo dacht ik tot vorig jaar dat het boeddhisme een strikt vreedzame overtuiging was.

Maurice Devereaux heeft hierna (2007) helaas geen film meer gemaakt, en dat is mensen opgevallen. Als ik zie wat hij doet met een mini-budget van $200.000, dan betreur ik dat de man niet meer kansen zijn gegeven. Devereaux heeft ook gewoon nog een eigen Facebook pagina, die teruggaat tot de tijd dat hij deze film nog aan het pushen was. Er gebeurt weinig op, maar toen ik hem een zojuist een berichtje stuurde met wat ik van zijn film vond, kreeg ik binnen een minuut een ontzettend aardige reactie. Dat is toch wat wrang, eigenlijk had ik liever gehad dat hij te druk was voor dat soort dingen… En er staan helaas nog steeds geen films op stapel, meldt hij.

Overigens heeft de film ook een bovennatuurlijk horror element, waarover ik niet teveel wil verklappen.

3,5*

Volgens mij heb ik een taartje voor categorie 3

Cropsey (2009)

Categorie 2: Horrorstijlen

2F – Documentary/Mockumentary/Shockumentary

Voortgang 27/54

http://wickedhorror.thunderroadinc.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2014/07/cropsey-movie-1.jpg

Docu’s. Niet iedereen houdt ervan, en het lijkt me niet onmogelijk dat dat percentage onder verstokte horrorliefhebbers nog wat lager ligt, al kan ik dat gevoel niet staven met cijfers. Ik mag zelf graag een goede documentaire kijken, en was wel benieuwd hoe het zou zijn om er eentje te zien die als ‘genuinely creepy’ wordt omschreven. Ik was niet zeker of Cropsey een mockumentary à la The Blair Witch Project zou zijn, of serieus. Wanneer de docu aanvangt met een urban legend over de Cropsey killer die zich in de tunnels onder de verlaten psychiatrische kliniek zou verschuilen, lijkt de boel eventjes gefingeerd. Maar al snel verschuift de focus en blijkt waarom dit soort verhalen juist daar zo verteld worden: op Staten Island blijken in de late jaren ’70 en het begin van de jaren ’80 een aantal kinderen te zijn verdwenen, waarvan vaak het lichaam nooit is gevonden. En is Andre Rand de man die voor dit alles verantwoordelijk is, of slechts een gemakkelijke zondebok?

We krijgen vlot daarna ook beelden te zien van hoe het eraan toe ging in Willowbrook Hospital aan de hand van een rapportage van een jonge Geraldo Rivera uit die tijd, en het is ronduit schokkend. Ook nadat je Titicut Follies (1967) gezien hebt, schrik je alsnog. De documentaire wisselt archiefbeelden als deze af met nieuw onderzoek, dat soms verrassende ontdekkingen oplevert, en meer dan eens toch wat verontrustende beelden, wanneer we bijvoorbeeld onverwacht ontdekken dat een van de toekomstige slachtoffers te zien is in het publiek bij een van de nieuwsrapportages uit die tijd.

Er zijn genoeg positieve Critic Reviews, maar ik moet zeggen dat ik de punten van kritiek op MovieMeter absoluut begrijp. Brancaccio en Zeman, lijken soms wat te los om te gaan met de collage van stukjes informatie die ze ons voorschotelen, en kiezen er soms simpelweg voor wat extra creepy sfeer, in plaats van verder de diepte in te gaan met hun onderzoek. Qua looks lijkt Cropsey ook wel wat op de eerder genoemde The Blair Witch Project, met zijn grainy low-fi shaky videocam beelden. Aan het eind van de docu weten we niet hoe het zit, maar de filmmakers pretenderen ook niet dat ze ons dat hebben verschaft. Kenmerkend genoeg wordt door een van de geïnterviewde mensen nog eventjes het Kuleshov effect aangehaald: we construeren verhalen in ons hoofd, en leggen zelf verbanden. Ook wanneer die er niet direct zijn.

3,3*

---------------------------------------

Valerie a Týden Divu (1970)

Categorie 2: Horrorstijlen

2D – Arthouse en Surrealisme

Voortgang 28/54

http://www.mondo-digital.com/valerieweek10big.jpg

Wat een fijne, dromerige film. Ik begin steeds vertrouwder te raken met de Tsjechische New Wave, maar Valerie is bij uitstek een film die me doet realiseren hoeveel ik nog niet weet, en derhalve enorm uitnodigt tot verdere analyse, me in de historische context verdiepen en de manieren waarop we de film en wat erin gebeurt kunnen lezen. Thema’s als ontluikende seksualiteit en op de loer liggende corruptie zijn duidelijk zichtbaar, maar daar houdt het natuurlijk niet op, al lijkt zoals het Criterion Essay aangeeft, Jires’ film niet direct een grote politieke component te herbergen.

“A concretely irrational psychic collage freely borrowing from the genre of so-called pulp literature everything belonging to the nethermost regions of our unconscious.”, zo omschreef auteur Vítězslav Nezval zijn roman Valerie and Her Week of Wonders die in 1935 verscheen. En dat zien we inderdaad ook in de film terug, een duidelijke logische plotontwikkeling lijkt afwezig. Soms voelt de film wat als een soort freudiaanse versie van Alice in Wonderland schreef Joolstein, en dat idee had ik ook regelmatig. Zowel de bevreemdende wereld en soms gevaarlijke figuren die ten tonele verschijnen, als het jonge karakter van Valerie deden me vaak aan Alice denken. Maar gelukkig is Valerie a Týden Divu anders genoeg om zijn bestaansrecht te legitimeren.

https://byronsmuse.files.wordpress.com/2016/06/1970-valerie-and-her-week-of-wonders-1970-jaromil-jires-alena-stojakova-2.jpg

De kijker anno 2017 kan zich misschien af en toe wat ongemakkelijk voelen bij de manier waarop Valerie in beeld wordt gebracht, wetend dat actrice Jaroslava Schallerová net als haar karakter in de film, nog maar dertien jaar oud was. Ik had dat in elk geval wel. Ik lees dat haar moeder de gehele duur van de opnames op de set aanwezig was, en dat scheelt al iets. Maar toch blijft er iets knagen op het vlak van het spanningsveld tussen het smaakvol tonen van ontluikende seksualiteit van een jonge vrouw en de seksualisering van een kind voor het genot van de mannelijke blik. Van de mogelijkheid dat Jires’ zich hier aan dat laatste schuldig zou maken ben ik allerminst overtuigd, integendeel, maar zelfs de geringste twijfel blijft toch door het hoofd spoken.

Toch vond ik Valerie and Her Week of Wonders een erg fijne film, een dromerig surrealistisch horrorsprookje. Op dit moment bekleedt hij op MovieMeter nr. 4 in de Toplijst van Tsjechoslowakije, net onder Spalovac Mrtvol (1968), die ik ook 4* gaf. Welke ik beter vind, is lastig om te zeggen. Maar de film die Jires hier heeft afgeleverd, is sowieso mooier.

4*