Combinatie verschillende genres

(bij Being John Malkovich)

Ik heb geen problemen met het combineren van twee of meer genres op zich (slechts weinig films vallen precies binnen één genre), maar het probleem ontstaat als de twee genres elkaar gaan tegenwerken - en dat is hier nu juist het geval: Drama kan niet grappig zijn en komedie kan niet dramatisch zijn, elke poging tot combinatie is dus bij voorbaat gedoemd te mislukken. Ik kon het drama in deze film niet serieus nemen, omdat na elk ook maar ietwat dramatisch moment weer de zoveelste flauwe grap om de hoek kwam zeilen, en dat maakt het voor mij onmogelijk de film serieus te nemen, wat voor drama toch wel een vereiste is.

Misschien is komedie (naast documentaire, maar dat is een heel andere discussie) wel het enige genre dat niet te combineren valt met andere, daar alle andere genres een serieuze aanpak vereisen, en komedie nooit met een serieuze aanpak werkt.

Dat was ook niet de bedoeling volgens mij. Dit was helemaal geen drama, maar comedy/fantasy of hoe je het ook wilt noemen, zeker geen drama.

Ik zou eerder zeggen het enige genre dat overal mee te combineren valt. Je kunt om te beginnen al op elk genre een parodie maken. En wat dacht je van romantische comedy?

Ik ben het met je eens dat in deze film de comedy niet altijd goed uitpakt, maar de algeme conclusies die je trekt zijn echt onzin.

Dan is de film nog slechter dan ik dacht.

Met een combinatie bedoel ik wel dat de beide genres allebei tot uiting komen. In een parodie is dat niet het geval, zo zal een parodie op een thriller het niet moeten hebben van de spanning van een thriller.

Vind ik niet echt een combinatie eigenlijk. 'Romantiek' is in mijn ogen ueberhaupt geen genre, in zoveel films komt een romance voor, van Citizen Kane tot The Godfather en van Star Wars tot Once Upon a Time in the West - maar om dat dan allemaal maar de noemer 'romantiek' mee te gaan geven, vind ik onzinnig. In praktijk kun je alle films die hier 'romantiek' worden genoemd onderverdelen in komedies en drama's (met toevallig wat romantiek erin). Het niemandsland daartussen kan ook nog zonder de noemer 'romantiek' bestaan, en bestaat dus uit de typische komedie-drama's waar ik dus geen al te hoge verwachtingen van heb.

Met je algemene opinie van deze film ben ik het eens. Maar een drama kan best komisch zijn.

About Schmidt bijvoorbeeld vind ik een behoorlijke zwaar drama dat echter vol te houden is doordat er behoorlijk veel (zwarte) humor in zit.

Ach kom... American Beauty? Cold Feet? Lost Highway?

Ik moet zeggen dat ik lost highway niet echt een komedie vond ook al zaten er welke leuke momenten in.

Dan is het dus een drama dat ook grappig is. Zoals een komedie ook dramatisch kan zijn. En dat was mijn punt.

Cornelis, je vergeet dat de komedie in American Beauty (die andere films heb ik nog niet gezien) hele andere komedie is dan de komedie die in deze film voor komt. De komedie in AB is erg zwaar (dus erg zwarte humor) en de komedie in deze film is toch een beetje lichter. En zwarte humor en drama gaan voor mij wel goed samen in een film, maar een (zoals Queto al zei) pscychologisch drama moet je niet vermengen met lichte humor. Dan verliest de film een deel van z'n kracht en dat is erg jammer voor een film als deze die met iets zwartere humor toch een hele goeie film had kunnen worden. (En hij was al goed, maar i khad toch het gevoel van nét niet.)

Leuk en aardig, gotti, maar je nuanceert de oorspronkelijke stelling ook wel ernstig. Daarmee wordt het ook een kwestie van smaak.

Ik vind het overigens een goede komedie hoor. Dat psychol drama zie ik niet zo. Het is volgens mij vooral Becketiaans absurdisme.

Oh nee? Evil dead 2 gezien? Een parodie op horror (en vooral ook op Evil Dead 1), maar intussen wel gewoon een hele goede horror. En zo zijn er nog wel meer voorbeelden.

En wat is Casablanca dan? Ik vind Romantiek echt wel een genre. En wat is When Harry met Sally? Dat is toch het voorbeeld van een Romantische Comedy, een film die elementen van beiden heeft en een erg goede film.

Tja, zo lokken ze vrouwen naar de bios he

Maar in elke film zit ook wel een grapje en dat maakt niet elke film een comedy, dus dit lijkt me geen sterk argument.

Lost Highway Dat is een thriller man, geen comedy en geen drama...

Goed, er zijn inderdaad drama's met komische noten die het drama niet in de weg staan, maar dat is toch wat anders dan een kruising tussen komedie en drama zijn. Een film als American Beauty mag dan een paar komische scenes hebben, ik kan het toch echt geen komedie noemen. Casablanca is toch ook geen komedie? Maar goed, ik moet toegeven dat drama's inderdaad wel wat komedie kunnen bevatten, ja. Dat zal wel van het soort humor afhangen dan; je hebt natuurlijk humor in allerlei soorten en gradaties, en dat geldt ook voor drama.

(Cold Feet, Lost Highway en Evil Dead 2 heb ik niet gezien trouwens)

Een drama. Het heeft invloeden uit andere genres (van komedie tot thriller en van oorlog tot misdaad, en misschien dankt Casablanca wel juist zijn status aan die geniale mix daarvan), maar in essentie blijft het een drama.

Niet gezien.

Ik heb het dan natuurlijk wel over romantiek die ook het onderwerp van de film is. Als de romantiek in dusdanig kleine mate aanwezig is dat een film door niemand 'romantiek' wordt genoemd, dan maakt het ook niet uit.

Met komedie ligt dat in zoverre anders, dat er veel films zijn die puur komedie zijn, waarbij je kenmerken van geen enkel ander genre tegenkomt, of maar in zeer beperkte mate. Dat geldt niet voor romantiek, die films zijn bijna altijd ook wel onder een andere noemer te vangen, meestal dus drama of komedie.

Het 1 sluit het ander niet uit, is mijn punt.

Ik wel. Een komedie hoeft echt niet alleen maar grappig te zijn. Komedies zijn van oorsprong juist vaak maatschappijkritische zedenschetsen.

OK, maar één grap maakt nog geen comedy. LH is daar veel te eng voor. De leukste grap vond ik trouwens "gimme back my phone"

Die laatste scene bewijst mijn gelijk. Retespannend en tegelijkertijd hilarisch.

Een bizarre en kortzichtige stelling. MeFilms als Manhattan, Happiness en zovele anderen laten zien hoe dit prima hand in hand kan gaan.

Komedie laat zich al bijna honderd jaar uitstekend mengen met allerlei genres. Mensen als David Lynch en de Coenbroertjes doen niet anders. De grootmeester zelf Alfred Hitchcock verwerkte bijna altijd humor in zijn thrillers. In NL vermengden De Noordelingen,Suzy Q, Abel, AmnesiA humor in mindere en meerdere maten met andere genres.

Maar ook andere filmers deden het gerust.

Je noemt Once upon a time in the west. Ok, dan noem ik My name is nobody, de Trinity-films en Ace High.

En Scream is dat geen horror vermengt met komedie? Of Evil Dead 2? An American Werewolf in London? Sleepy Hollow?

En natuurlijk is de romantische film een genre. Kijk naar Brief Encounter. De genrevermenging aldaar is zelfs zo gewoon geworden dat elke romantische film tegenwoordig een romantic comedy is.

Het blijft natuurlijk arbitrair wat precies bij welk genre hoort, maar het is totale onzin om te zeggen dat genres niet gecombineerd kunnen worden. Ik denk dat in principe elke combinatie mogelijk is. Kijk hier voor een aardige uitleg van de indeling in genres. Romantiek wordt daar als subgenre genoemd.

Bijna vergeten dat ik in dit topic nog wat moest posten. Ik moet inderdaad mijn oorspronkelijke stelling t.a.v. combinaties tussen komedie in drama wel wat nuanceren: de twee genres kunnen in theorie best samengaan, alleen denk ik dat bepaalde soorten humor (je hebt humor in allerlei soorten en gradaties) de impact van een drama tegenwerken. Dat is dus in mijn ogen bijvoorbeeld bij Being John Malkovich (waar deze discussie mee begon) het geval (mits ik aanneem dat die film een dramatisch gedeeelte poogt te hebben; als ik dat niet aanneem, is het gewoon een komedie die ik toevallig niet grappig vind). Om dat door te trekken naar alle komedies en drama's was wat kortzichtig van mijn kant.

En m.b.t. romantiek als genre: Eigenlijk doet elke indeling van films in genres tekort aan de mogelijke rijkheid van een film; uiteindelijk is het hokjesdenken. Als gevolg daarvan is die indeling (die we voor het gemak toch aanhouden) per definitie indicatief en nooit sluitend. Verschillende mensen kunnen er dan verschillende modellen op na houden, die niet op objectieve gronden af te keuren zijn (uitzonderingen daargelaten misschien). Mijn model erkent 'romantiek' niet als genre, omdat praktisch alle films die dat stempel dragen ook onder andere namen kunnen worden ondergebracht. Subgenre zoals filmsite.org het dus noemt mag het van mij best heten.

Daarmee heb je de discussie wel zo'n beetje de grond in genuanceerd natuurlijk

Spelen met de genrecodering vind ik erg interessant. Het laat op een verrassende manier zien welke rol verwachtingen spelen bij filmbeleving. Vaak zorgt het voor vernieuwing en evolutie. Welke films zijn op dit gebied belangrijk geweest?

Het gaat mij niet zozeer om films met een genretwist (zoals het afschuwelijke From Dusk Till Down) maar om films waarbij de genreregels op belangrijke punten anders worden ingevuld. Een voorbeeld is 2001: A Space Odyssey.

Niet interessant?

Het zou interessant zijn als je zelf uitlegde wat je precies bedoelt met "films waarbij de genreregels op belangrijke punten anders worden ingevuld"... Het gooien met slechts een filmtitel, daar hebben we niks aan.

Ik kan ook geen mix bedenken van drama en komedie, waarbij beiden volledig tot hun recht komen (het ene of het andere boet altijd wat in, omdat dit nu net zulke extremen zijn denk ik). Maar een combinatie van verschillende genres vind ik doorgaans ook wel interessant. De eerste Blade-film vond ik geweldig bv. Zelden zo'n geslaagde combinatie gezien van horror en actie...

Ok. Het is ook vooral een vraag, namelijk: in welke films gebeurt dit.

Door de indeling in genres wekt een film bepaalde verwachtigen. Elk genre heeft zijn eigen conventies. Ik ben dus benieuwd naar films die wat spelen met de conventies van het specifieke genre.

Zo was de casting van Henry Fonda in Once Upon a Time in the West schokkend omdat hij altijd de good-guy speelde in westerns. Sergio Leone wilde een contrast maken tussen zijn goede imago (blauwe ogen), en de dingen die hij in de film doet. Door geen typische bad-guy te nemen speelt Leone met de western-conventies.

Volgens mij niet het sterkste voorbeeld, maar er zijn vast mensen die andere films weten.

(2001: A Space Odyssey ken ik zelf niet, maar de beginscene in de prehistorie contrasteert met het genre science-fiction.)

Helemaal niet mee eens, vrees ik. Heel wat films van Chaplin combineren beide genres perfect (bvb. Great Dictator). Recenter : American Beauty, Fight Club, Forrest Gump, ...

Door de humor wordt het drama wat gerelativeerd en makkelijker verteerbaar, vind ik.

Als er één man is die springt tussen, speelt met en plezier heeft in genrefilms, dan is het Takashi Miike wel.

Hoewel hij ook wel eens doorsnee genre films maakt (One Missed Call, Agitator) zijn het toch vooral de muzikale comedies afgewisseld met claymation, de familiedramas met komieke necrofilie of de filosofische samurai slashers met zombies die de aandacht trekken. Niks is heilig, en niks te verwachten

Dr. Strangelove en American Beauty en het gros van de films van de Coen Broertjes.