Contemplatieve Cinema

Ik weet wel een mooie nieuwe bestemming.

76 gezien uit de lijst. Het is cinema waar ik regelmatig wat van kijk, mooie uitschieters heeft, maar ook films die duidelijk minder zijn.

185, is een van de lijsten die in de poll zit om officieel te worden.

Ik zie dat ik er bovengemiddeld veel punten aan heb gegeven.

Dat moet inderdaad puur op de kwaliteit van de titels gebeurt zijn, en niet op de kwaliteit van de lijst

De contemplatieve "starter kit" van Mubi kan waarschijnlijk niet officieel worden vanwege de bron?

Dennis Grunes: A short chronology of world cinema, is een uitstekende arthouse lijst, van een criticus, die wat betreft dit aanwezigheid van dit soort titels mijn voorkeur zou hebben in die ICM poll...

Dit leidt een beetje af van de thread 'contemplatieve cinema', maar die lijsten zijn toch geheel verschillend? Eentje van 150 titels met titels vanaf 1975 en eentje met 943 titels die begint bij Lumière (De Grunes lijst zit ook in de poll trouwens). Of begrijp ik je verkeerd (even los van de lijst op MUBI, die 'geen bron' heeft inderdaad)

Grunes is geen contemplatieve lijst, maar bevat wel bovengemiddeld veel titels die in deze hoek geplaatst worden door sommigen. Was meer om aan te geven dat ik daar al mijn punten aan zou geven als ik mee zou doen, met Locarno op tweede positie meer officiële arthouse vind ik wel een goed doel

Leuk lijstje. 59 gezien en mijn "2 C" lijstje word wederom langer

123 checks en er staan veel favorieten tussen en eigenlijk wil ik alle niet gecheckte films wel zien, maar van de meeste wist ik dat al. Inderdaad is het iets te duidelijk een genoemd-in-het-boek-lijstje.

Contemplatieve Cinema en documentaires. Ken er niet veel maar ik werd geattendeerd op de volgende regisseurs en titels:

- Satō Makoto

- Shinsuke Ogawa

- Nikolaus Geyrhalter

- Aragane (Oda Kaori)

- Bovines (Emmanuel Gras)

- Mr. Governor (Måns Månsson)

- Storm Children, Book One (Lav Diaz)

Van behoorlijk obscuur tot redelijk bekend.

telt dit:

Wat moet ik mij voorstellen bij dit soort films? Uiters trage en dood saaie films?

Film >> Genres en landen >> Contemplatieve Cinema

komkom, een beetje open staan voor andere dingen

Waarschijnlijk wel, JM. De film komt trouwens begin november uit.

Oh toch nog? ik had hem al gepindakaast.

Misschien toch maar wachten met kijken dan, juist bij dit soort films kan JM wel een zero distraction surrounding gebruiken, aangezien ik nog een rookie ben qua slow/contemplatieve cinema of hoe we het ook willen noemen.

Ik heb het gelezen maar volgens mij zijn dat van die typische Mubi films (Van die uiterst trage films dat nergens heen gaat en die ook geschikt zijn voor een kleine groep mensen). Niet dat ik perse dit afkeur maar films als bijvoorbeeld Aloft zit net op het randje. Er gebeurt net genoeg om het boeiend te houden.

Ieder zijn ding en ik zou zeggen veel plezier ermee.

Ja en nee Raffael77, typische Mubi films bestaan niet als je het mij vraagt (tenzij je alles wat niet contemporain Hollywood is op één hoop gooit), want daar staat van alles op, van klassiekers tot internationale arthouse, van langzamere cinema tot experimenteel/avant-garde. Maar het is sowieso wel de filmhuis kant op ja, en inderdaad, het meeste ervan is niet echt voor het grote publiek. Het onderscheidt zich daarin juist van bijvoorbeeld een Netflix. Je moet er een beetje van (gaan) houden. Maar Mubi draait echt niet alleen langzame of contemplatieve cinema hoor. Een Biutiful bijvoorbeeld zou prima op Mubi kunnen draaien, en heeft dat zo te zien ook gedaan

John Milton

Maar Biutiful zie ik ook niet als Contemplatieve film.

Ook de filmhuis films zijn bij lange na niet altijd van die trage films. Sterker nog meestal worden wereld films (Sundance/Arthouse) vaak als filmhuis film bestempeld terwijl dat niet hoeft te zijn.

Zijn er recente films die je aan kan raden.

Durf na acht films van Jos Stelling gezien te hebben Rembrandt Fecit 1669 en De Wisselwachter hier wel te noemen. De eerste lijkt wel een bewegend schilderij en de tweede heeft elementen van het magisch-realisme. Erg bijzonder maar helaas weggelegd voor een enkeling.

Another Year_Trailer on Vimeo

Zit volgens mij in hetzelfde hoekje van Zhengfan Yang. Hier kan je haar debuut vinden. Soort van kruising tussen Bing Wang en Nawapol Thamrongrattanarit. Wie voegt ze toe?

Ja! Dit wil ik graag zien zeg.

The Art(s) of Slow Cinema VoD by Nadin Mai - GoFundMe

Mooi initiatief, die website.

Aan degene die de Contemplatieve Cinema hoog hebben zitten. Sponsor deze dame met een paar euro. Alle kleine beetjes helpen:

tao films - tao-films.com

Dacht al dat je daar wel voor te porren zou zijn!

Wat maakt voor jullie goede contemplatieve cinema?

Soms verveel je je dodelijk tijdens een film, bij een andere film beland je in een diepe geconcentreerde staat waarin je alles intens waarneemt en je diepzinnige filosofische gedachten hebt. Soms (of vaak?) ligt dat aan je eigen gemoedstoestand, maar ik denk dat sommige films beter in staat zijn dat laatste soort ervaring mogelijk te maken. Hoe doen films dat? Wat doet een contemplatieve film anders dan veel andere cinema? Kun je voorbeelden noemen van scenes of films die als het ware op je netvlies gebrand staan?

Bij voorbeeld, voor mijzelf gesproken:

- Visueel: Ik hou van kunstige camerabewegingen, fraaie of verrassende beeldcomposities, diepte in het beeld, rijkheid aan detail. Bijvoorbeeld de prachtige closeups van gezichten van Bartas of de strakke kaders en dieptewerking van Roy Anderson.

- Tempo/ritmiek: vaak hebben contemplatieve films een uitgesproken (zij het subtiel) ritme en tempo. Bijvoorbeeld de zalige lange tracks en dollies van ronddwalende karakters in Tarrs films. Of de frontale composities en vele herhalingen in het dagelijks van Jeanne Dielman in Akermans film.

- Stilte en openheid. De stilte van de karakters, de openheid van het verhaal om veel zelf in te vullen. Hoe je opeens veel meer hoort door aandachtig te luisteren. Bijvoorbeeld de zwijgende personages van Alonso en Tsai.

- ...

Voor mij is het goed wanneer het voldoet aan de volgende aspecten:

- de film moet je in de juiste sfeer en tempo kunnen brengen, het moet je als het ware grijpen en meeslepen. Voorbeeld: Meek's Cutoff (2010) werkt lekker onthaastend.

- een beetje in dezelfde lijn als voorgaand punt moet het je interesse wekken vanaf de eerste minuut en moet het ook je interesse weten vast te houden, het moet je uitnodigen om te blijven kijken. Het moet boeien, intrigeren.

- qua tempo moet het je de tijd en het tempo juist doen vergeten, het moet je niet uitmaken hoe lang je er naar zit te kijken of hoe lang het nog gaat duren

- er moet sprake zijn van harmonie: verhaal, muziek (indien van toepassing), visueel, stijl, tempo, alles moet in elkaar passen. Ik hou absoluut niet van films die alleen voor één element (bijv. visueel) gaan en al het andere verwaarlozen. Verhaal mag best minimalistisch zijn, al is het maar bindmiddel voor de film, maar men mag het dus niet verkwanselen.

- in diezelfde elementen moet er sprake zijn van schoonheid: mooi verhaal, mooie muziek, mooie beelden...

Dit is eigenlijk niet eens specifiek voor contemplatieve films maar geldt wel voor alle soorten films.

The Spirit of the Beehive (1973) vind ik wel een voorbeeld van een film waar rust en harmonie (visueel, muziek, verhaal, tempo...) heerst en mij continu blijft boeien, al zou ik het zelf niet direct een contemplatieve film noemen, ook al bevat het wel veel contemplatieve scenes.

Zelf vind ik Loreak (2014) hét voorbeeld van hoe een contemplatieve film voor mij moet zijn, en het voldoet dus uiteraard aan alle punten die ik hierboven aanhaal.

Dank voor je reactie, Arno.

Ik herken sterk je vierde punt, wat je noemt 'harmonie'. Als ik het naar mijn eigen woorden vertaal zou ik zeggen functie: het gebruik van met name tempo moet een functie hebben. Het kan komisch zijn (zoals Tsai of Anderson); het kan een soort onhuidse, slow burning dramatiek geven (zoals Jeanne Dielman of Fliegaufs Just the Wind); of het gevoel verveling over te brengen (b.v. Ceylan of Jarmusch); enz enz. De stijl dient de inhoud (style is substance). Het gebruik van een trage tempo, of lange takes, of realistische modus moet op een bepaalde manier haast logisch zijn, het moet door de filmmaker gebruikt worden omdat het de beste manier is om dat uit te drukken wat hij of zij voor ogen had met het maken van de film.

En inderdaad een element van onthaasten zit er voor mij ook wel in. Het tempo van dit soort films is zo anders dan we gewend zijn van zowel on alledaagse 'echte' leven als onze normale filmkijkmodus. Dat betekent ook dat het wel enige inspanning vergt van kijkers om in een soort paradoxale geconcentreerde en tegelijkertijd ontspannen gemoed te geraken. Ik denk dat je als kijker je moet open stellen zodat je onder de indruk of in de ban van de film kunt raken.

Loreak ken ik niet, maar je beschrijving maakt me heel nieuwsgierig. Is de film ergens te zien?