Jouw persoonlijke visie op het medium film

Maar je denkt toch altijd na tijdens het kijken. Het hoeft niet moeilijk te volgens te zijn. Gaat erom dat je denkt: 'Goh, wat leuk gevonden', of 'wat knap.' Daarom vind ik zwarte komedies vaak erg leuk. Het is vaak een commentaar gevat in een grap.

Ik denk juist te vaak al ver vooruit. Ik wil alles al gaan invullen en dan blijkt dat het toch weer anders loopt. Dat vind ik zo mooi aan film. Er kan opeens een geniale twist inzitten. Ik snap de meeste films ook wel hoor. Maar ik kijk voornamelijk films om me te amuseren en om geraakt te worden. Ik zal nooit een film al afzeiken na 5 minuten, omdat er nog niet genoeg nagedacht hoeft te worden. Elke film heeft een andere functie in zich.

Mag ik je een vraag stellen ? Als je aan Eurotrash denkt , waar denk je dan aan ? Zo beschouw ik bijvoorbeeld spaghettiwesterns ook als Eurotrash . Eurotrash is niet per definitie ' trash ' of alleen maar exploitation , wat mij betreft . Goede Eurotrash ( pulp ) films zijn tevens ook meditatief ( beschouwend ) . Deze zijn vooral vanuit een maatschappijkritisch oogpunt gemaakt , waardoor ze een intellectuele meerwaarde ( , lading mee) krijgen . Er worden vaak in klassieke Eurotrash flicks serieuze statements gemaakt . Bovendien is de uitvoering van deze flicks zeer artistiek .

Het is niet alleen maar entertainen en dat is niet eens zo belangrijk . Ik kan genoeg erkende meesterwerken opsommen die niet entertainen .

Serieuze docu's hoeven niet te entertainen . Films over dood en verderf hoeven niet te entertainen . Een oprechte documentaire over de vergassing van de Joden of Koerden hoeft niet te entertainen . Shoah (1985) van Claude Lanzmann is niet gemaakt met als doel om mensen te vermaken !

Nuit et brouillard (1955) van Alain Resnais is geen vermakelijke docu . Eerder een confronterende en ongemakkelijke docu .

Je houd er weer een rare definitie op na. Bij Eurotrash denk ik (en velen met mij) toch veel eerder aan films als: 2019 - Dopo la Caduta di New York (1983) , Fuga dal Bronx (1983), Geh, Zieh Dein Dirndl Aus (1973) en een aantal films van Fulci en Argento

Zie ook: Amazon.com: Eurotrash: European Cult Horror Movies 1960's & 1970's

De Spaghetti westerns behoren al jaren tot het canon van de cinema. Verre van Eurotrash.

Oneens ! Sorry , maar ik heb geen zin om met jou in discussie te gaan .

Spaghettiwesterns van Sergio Sollima , Enzo G. Castellari , Lucio Fulci ! , et al. behoren wat mij betreft tot de Eurotrash . Het is maar een genre dat deel uitmaakt van 1 geheel .

Ik zie dat je het er niet mee eens bent , so be it ...

Spaghettiwesterns ziijn natuurlijk ook gewoon eurotrash. Al die Italiaanse genrecinema. Dat verandert niet opeens omdat de films van Leone 't zo goed doen bij de critici. De Fulci's en de Castellari's zijn allemaal begonnen met het genre dat op dat moment in trek was; de spaghettiwestern (en misschien voor die tijd de sandalenfilms). Gemaakt met hetzelfde doel, door dezelfde regisseurs, met dezelfde acteurs en dezelfde componisten als de Poliziotteschi, de Giallo of de zombie/apocalypse flicks.

Verder; welkom terug Reinbo!

Een film als Revolver (Sollima), Confessions of a Police Captain (Damiani) of Django, Kill... If You Live, Shoot! (Questi) zijn films met een idee erachter; ze zeggen allemaal iets over de menselijke natuur. Eurotrash is lang niet altijd gericht op simpelweg 'vermaak'.

Ja, ik vind idd dat die status veranderen kan vanwege het succes. De film hebben te veel invloed en kwaliteit om nog als trash (rotzooi) aangemerkt te kunnen worden. (zo is Jaws inmiddels meer dan een simpele monster movie) die films zijn hun genre ontstegen. Maar vooruit, naast de meesterlijke films van Leone zijn er natuurlijk nog andere spaghetti westerns die wel tot eurotrash gerekend kunnen worden.

Er niet omheen gaan draaien Reinbo: spaghettiwesterns zijn eurotrash, Leone kreeg meer geld om een spaghettiwestern als Once Upon.. te draaien, hij had meer talent, en zijn films waren verfijnder dan die van andere genreregisseurs, maar het is wel gewoon eurotrash. Het is gewoon een ontzettende foute benaming in retrospectief omdat er zo ontzettend veel goed spul tussen zit, ook buiten Leone!

Inderdaad Django (1966) is een pure exploitatiefilm / Eurotrash en zo ook alle sequels ervan . Django 1 t/m 50 = Eurotrash .

Net als Cannibal Holocaust (1980) en alle rip offs . Of de Europese arthouse pulp over vampiers .

Het werk van Tio Franco wordt gerekend tot de Eurotrash . 90 % van zijn films is ronduit waardeloos . Maar er zitten wel enkele diepzinnige ( meditatieve ) arthouse meesterwerkjes tussen met veel symboliek .

Als je te weinig films gezien hebt of als je een beetje dom bent zie je geen verschil tussen de superieure arthouse Eurotrash en de rest . Of denk je dat de betere ( kwalitatief ) Eurotrash flicks geen Eurotrash zijn . Maar ( arthouse ) Eurotrash = Eurotrash ...

Maar niet aan Leone of zo

Tuurlijk wel, dat zijn ook allemaal vormen van amusement. Aangrijpen e.d. vallen ook onder amusement.

Nee man. Zo'n film van Resnais wil nergens entertainen.

Lastig voorbeeld daar ik geen films van Resnais heb gezien. Maar in de voorbeelden waarin er gesproken wordt, dus bijvoorbeeld een film over dood en verderf, wat je dus aan zou kunnen grijpen, valt toch echt onder amusement.

Shoah (niet gezien) en Nuit et Brouillard tonen hoe Joden systematisch gedood werden. Dat is no way amusement. Een film als Salo is ook geen entertainment pur sang

Dat dood en verderf uiteindelijk KAN entertainen is natuurlijk wel zo. Maar dat lijkt me geen punt van discussie. Zodra je aanneemt dat film Kunst is valt de voorwaarde 'met doel te entertainen' al weg. Film kan zeer confronterend zijn. Een film als Salo zal ik waarschijnlijk nooit meer herzien.

Dan heb je een beperkte visie op wat amusement inhoudt. Een filmpje als Martyrs (om maar iets te noemen) is ook niet altijd even prettig om naar te kijken, maar is toch duidelijk amusement. Alleen niet de overduidelijke vorm waar men direct aan denkt (lachen, feel-good etc.).

Dat dood en verderf uiteindelijk KAN entertainen is natuurlijk wel zo (uit mijn vorige post)

Dus ......????

Kunst is er niet primair om te entertainen.

Ook dingen die niet bedoeld zijn als amusement kunnen entertainen bedoel je toch? Ik bedoel dat ze toch echt als amusement bedoeld zijn. Als de film iets toont dat je aan zou moeten grijpen o.d. is dat amusement.

Nee, niet per sé. Dat cinema verder immer een tijdsbesteding is, daar kan ik nog in mee.

Ach, dan ga je lekker verder discussiëren met een willekeurig leraar/lerares Nederlands of blijf je vasthouden aan je eigen visie Eigenlijk helemaal geen zin om te discussiëren over iets dat je gewoon na kan lezen in de (school)boeken. Ik ga instead wel een filmpje kijken.

Want die weten veel van kunst/film?

Wel over wat het woord amusement inhoudt.

En Tarkovsky heeft zich ook al vele malen uitgesproken tegen de rare consensus dat 'cinema entertainment moet zijn'.

Dan verschillen we van mening over de betekenis van 'amusement' oa.

Behoorlijk subjectief toch? Wat de 1 als entertaining ziet vind de ander niet entertaining. Ik vind als je vrijwillig ergens een kaartje voor haalt of een dvd koopt, je dit in 1e instantie doet voor de entertainment. Het vermaak. Of dit effect ook daadwerkelijk bereikt wordt kun je er pas na zeggen.

Ik heb Nuit et Brouillard niet op dvd gekocht ter amusement (want ingelezen); ik wilde geconfronteerd worden met de horror van WOII, Er is een groot verschil tussen kunst, entertainment en het reusachtige gebied dat daar tussen in zit.

Geen flauw idee welk onderwerp Nuit et Brouillard van de 2e WO in beeld brengt en op welke manier, maar er zullen ongetwijfeld ook mensen zijn die die dvd hebben aangeschaft voor persoonlijk entertainment. Ik kan soms om zeer wrede dingen in een film lachen. In een docu kan ik zelfs om dingen lachen. Niet eens omdat het grappig is, maar soms wel grappig overkomt. Het vermaakt me soms op een wrange, niet perse leuke manier. Maar goed ik vind dit onderwerp echt vrij persoonlijk en moeilijk definieerbaar.