Jouw persoonlijke visie op het medium film

Die titels heb ik niet allemaal gezien Goongumpa maar ik snap waar je heen wilt met Lynch en Barton Fink. Misschien speelt de vervaging van realiteit-surrealisme daarin ook een rol, zeker gezien de droomverfilmer die Lynch vaak is?

@mikey ja een soort anachronisme (nou ja niet helemaal dan), iets wat niet kan toch laten kunnen.

@ToNe: wat bedoel je met resolutie?

Ik bemoei me er even mee:

Resolutie = afwikkeling, oplossing, afdichting.

Hoe hoger de resolutie, hoe meer afgedicht een beeld(scherm) is (want meer beeldpunten die dus dichter op elkaar staan)

@ Bottleneck: ja, vind ik zeker interessant.

Ook een element dat ik bij Lynch waardeer, is zijn speelsheid. In mijn ogen is dat enorm belangrijk, ik vind dat terug bij al mijn favoriete regisseurs (Altman, Welles, DePalma...)

Vind het erg interessant en komisch hoe Lynch zijn beste films vol ironie stopt, speelt met het medium en zijn kracht als filmmaker; veel (pesterige) grappen uithaalt met het publiek.

99 % van de kijkers - ook de fans trouwens - neemt de films van Lynch eigenlijk veel te serieus, vind ik. Ze zijn maar bezig met nadenken over wat er nu precies op het scherm gebeurt, en hoe dat van betekenis is in de film, dat ze alle knipogen missen.

Ik heb het inderdaad over de ontknoping (afwikkeling en afronding). Ik gebruik de term omdat resolutie (van de plotontwikkeling) meer omvat dan alleen het 'aflopen' van het verhaal (denk aan ordeherstel, normalisatie van de conflictsituatie etc).

De ''zwevende zak' scene uit American Beauty is wel een goede graadmeter van filmbeleving heb ik opgemerkt.

Er is een groep, die het als 'rubbish' wegzet en de jongen zelfs als rare vogel of 'loser' bestempelt. Zij denken meer in termen van functie, nut en de relatie met het/hun/de film's (oppervlakkige) realiteit. Het is een gegeven (in de film of narratie) dat het de film (of narratie) nooit ontstijgt (geen transgressie).

En er is een groep, die het poëtische erin onderschrijft. Of dit nu de simpele schoonheid is (los van alles, betekenisloos, geïsoleerd van continuïteit of realiteit) of de niet-oppervlakkige implicaties dat zo'n fragment heeft, dat op een persoonlijke niveau werkt en niet overdraagbaar is in, laten we zeggen, prozaïsche uitleggerigheid.

Het is een soort wezenlijke waarheid, die alleen jij erin weet te leggen of eruit te halen.

Zou je zo'n jongen kunnen uitleggen dat het gewoon een boterhamzakje is die door de wind wordt meegenomen en andersom kun je iemand die niet poëtisch is aangelegd uitleggen dat er iets heel moois/dieps in is te zien? Nuchter als dat ik ben kon ik zelfs enige schoonheid ontdekken in die simpelheid en ook in de manier van filmen.

Met een beetje geduld valt alles over te brengen.

Echter, een kritisch of verfijnd oog is lastig uit te schakelen net als dat onverschilligheid moeizaam te motiveren is. Maar het grootste verschil is wel dat de tweede een externe prikkel nodig heeft, terwijl dat bij de eerste niet zo hoeft te zijn. Vandaar mijn voorbeeld van 'simpele schoonheid'.

Ik vind 'nuchterheid' geen obstakel voor kunstbeleving.

Film is ook voor mij inderdaad een kunstbeleving, iets dat ik onderga. Dat kan van heel 'laag' en plastisch (Expendables) tot heel 'hoog' en intellectualistisch (a Clockwork Orange) zijn. Film is voor mij in ieder geval niet gewoon een beeldverhaaltje kijken. Ik kan binnen elke genre, stroming of stijl wel iets waarderen of er totaal niet geraakt door worden.

Films die mij enkel een degelijk gebracht verhaaltje bieden scoren doorgaans niet heel hoog (vrijwel nooit boven 4). Ik moet ge-entertaind worden, in vervoering worden gebracht. Dat kan op heel veel manieren (maar is ook best lastig als je al zoveel hebt gezien). Zaken als originaliteit, enthousiasme (levendigheid), dynamiek en sfeervolheid wegen bij mij vaak veel zwaarder dan de intrinsieke kwaliteit (goed geacteerd, strak ge-edit, degelijk camerawerk e.d.) . Een film beoordeel ik bovenal op of en hoe de visie van de maker mij aanspreekt, hoe effectief hij die op mij weet over te brengen. Of ik ervan onder de indruk raak. Ik wil juichend op de stoel willen gaan staan of lamgeslagen de hele aftiteling uitzitten. Ik wil geraakt worden. Lukt dat, dan geef ik een 5*, dat is kunstbeleving op zijn sterks.

Hetzelfde geldt overigens voor muziek. Ik zou een vol stadion dat uit zijn dak gaat van Rammstein of Pink Floyd ook niet een minder kunstzinnige ervaring willen noemen dat een uitvoering van de Matheus Passion bijwonen in Naarden of Leiden (minder verfijnd wellicht, maar niet minder krachtig). Heb beide meegemaakt, Rammstein deed mij veel meer. En is dat plat? Stel je eens voor dat je als Alien op aarde aankwam. Waar zou je stijler van achteroverslaan? Landen in de Pieterskerk of in een uitverkochte Kuip?

Voor mij kan pulp soms kunstzinniger zijn dan art house.

Dat onderscheid wat ToNe maakt zie ik ook zeker wel wat in zitten. Je hebt grofweg twee verschillende soorten mensen in de manier waarop ze reageren op iets nieuws/onbekends. Aan de ene kant heb je de groep die het afdoet als onzin, willen er niks meer mee te maken hebben, willen er verder niet over nadenken, kortom: onderdrukken het iets wat voor hun (nog) geen duidelijke betekenis heeft.

Aan de andere kant heb je mensen die juist verder gaan denken dóór de mate van abstractie in film, en aldus het gaan interpreteren. Zo iemand ben ik denk ik steeds meer aan het worden, maar het is een soort geleidelijk proces geworden. Juist door betekenisgeving maakt het voor sommige mensen zeer waardevol, terwijl anderen er niet aan willen geloven.

Wellicht zou het de kunst moeten worden om de "gewone" kijkers te helpen met interpreteren (ipv dat het een elitaire, academische aangelegenheid is).

En taak van de "gewone"kijker is dan om de zwevers af en toe weer even met de voetjes op de vloer te zetten. Mensen zien namelijk ook nog wel eens meer in een scene of film dan er daadwerkelijk is of überhaupt bedoeld is door de makers.

Maar dat mag toch? Een film is slechts een visie van de regisseur op het verhaal daar mag de kijker toch uithalen wat hij wil, of er in ziet. Daar gelden toch geen regels voor. Het is juist mooi als iemand er meer uithaalt dan er in is gestopt, vaak doet de regisseur dat niet eens bewust.

Bij een schilderij of muziekwerk geldt hetzelfde. Dat is het mooie van kunst, In de interactie tussen het kunstwerk en de ontvanger ontstaat iets nieuws.

Ik word altijd een beetje kriegelig van dit soort zinnetjes. De "gewone" kijker willen namelijk niet altijd geholpen worden door de diepzinniger kijkers. Vandaar dat ik zei dat dit andersom dus ook kan gelden. Dat de "gewone" kijker soms even de diepzinnige kijker een beetje moet terugfluiten als er echt niks bijzonders achter een scene zit.

En idd is iedereen er vrij in om iets te interpreteren zoals ze willen.

Het kwam nu alleen even over alsof alleen de diepzinnige kijker die wel boodschappen overal in (wil) zien het (alleen)recht van spreken heeft.

Eigenlijk boeit wat er bedoeld is door de makers me minder dan wat ik er in zie. Film is communicatie tussen de filmmakers en de kijker en veel van de mooiste films laten ruimte voor mij.

Maar echt sprake van communicatie is er dan niet meer. De te communiceren informatie wordt op die moment bijna irrelevant.

Ik vind het op zich ook best oké om een film los te trekken van z'n maker en je de film eigen te maken, al leidt dat ook vaak tot vergezochte en compleet irreële interpretaties.

Hoewel mijn uitspraak misschien wat elitair klonk, wil ik juist die weg een beetje overbruggen, vandaar "helpen." Hier gaat echter ook natuurlijk een soort arrogantie (van: wij weten wel hoe t moet) mee gepaard, maarja als een film niet in een plaatje past van hollywoodfilms, is men de weg een beetje kwijt denk ik en kan het helpen door een soort pad aan te wijzen.

Daarnaast denk ik ook dat je je interpretatie los moet zien van de intenties van de filmmaker. Aan de ene kant verlies je abstractie als je uitgaat van de "juiste lezing is precies wat de filmmaker zegt", maar ook gaat het uit van iets nog arroganters lijkt mij: dat de filmmaker wel weet hoe de wereld precies in elkaar zit en dat hij precies goed weet hoe hij dat kan vertellen, nonsens natuurlijk.

Er is wel een gevaar met vergezochte interpretaties, je moet altijd wel bij de film blijven denk ik. Je kan niet zomaar een interpretatie baseren op 1 zin in de film bijvoorbeeld, die een weg opent naar een complottheorie of weet ik t wat. Thematische motieven voor jezelf opstellen en daar betekenis aangeven, daar hebben we wat aan denk ik (en is tevens beargumenteerbaar, aldus minder vergezocht).

Ik denk dan ook niet dat er per se "diepzinnige" kijkers bestaan, maar dat je hier beter kan spreken van kijkers die beter hun weg vinden met het interpreteren van film, ten opzichte van kijkers die relatief weinig betekenis kunnen halen uit een film.

Eens.

Communicatie vindt plaats tussen film (of een kunstobject) en toeschouwer. Eenmaal 'los' van de maker leidt het zijn eigen autonoom bestaan, niet geheel onafhankelijk van externe factoren.

Een mooi voorbeeld hiervan zijn films, die op één of ander manier in waardering stijgen als ze aansluiten op je (unieke) ervaringen of emoties afhankelijk van het moment dat je ze ziet.

Of, globaler gezien, films die plots relevant worden door hun thematiek of profetische waarde in relatie tot haar omgeving. Schilderijen zijn hier bijv. aan onderhevig, maar er zijn voldoende films waar dit ook het geval is. (Denk bijv. aan films die bijdragen aan een bewustzijnsproces)

1. De mate van artistieke kwaliteit vind ik het belangrijkste . Een ' film ' hoort wat mij betreft zo artistiek mogelijk te zijn . Ik houd van films van hoog artistiek niveau . Film = kunstvorm . En kunst beoordeel je op de mate van artistieke kwaliteit .

2. Doel ! Goede films verdeel ik in drie categorieën, namelijk in : educatieve / pedagogische , informatieve en contemplatieve / meditatieve films . Films die alleen maar entertainen , choqueren of sentimenteel zijn vind ik meestal waardeloos .

Zo ben ik dol op Eurotrash , omdat goede Europese pulpflicks op een zeer artistieke wijze zijn uitgevoerd en meestal zijn ze ook contemplatief / meditatief ( doel ) en niet alleen maar bedoeld om te entertainen , ontroeren ( sentiment ) en / of choqueren .

Film (en filmkijken dus ook) is voor mij bedoeld om te amuseren, te entertainen. Als ik een film kijk, dan leef ik me over het algemeen genomen wel in, het is voor mij niet echt zo dat ik denk na afloop: Jammer, het was maar een film. Misschien ook omdat ik me laat meeslepen door wat ik zie gebeuren, maar ik heb eigenlijk nooit het gevoel dat het 'maar een film was.'

Film kan ontroeren, me laten nadenken, en sommige films laten ook een bepaalde werkelijkheid zien, die mij kan aanspreken, en waarover ik kan nadenken. Films laten me dus, min of meer, nadenken over bepaalde situaties.

Natuurlijk is het wel zo dat de ene filmregisseur me meer aanspreekt dan de andere, en dat is ook per film verschillend. De ene film kan me meer aanspreken dan de ander, doet ook meer met me dan de andere film.

Film is kunst, kan niet anders zeggen, en ik bekijk een film dan ook vanuit dat standpunt. Een regisseur legt zijn hele ziel als het ware in de film die hij maakt, (*zij), en over het algemeen genomen, zie ik altijd de schoonheid en de kunst ervan in, en kan ik begrijpen dat iemand iets met film doet. Omdat het gewoon een fantastisch bepaald stuk kunst is.

Films hebben zeker een bepaalde meerwaarde, de regisseur kan, door middel van wat hij maakt, een bepaalde visie overbrengen. Natuurlijk kun je die als kijker niet helemaal oppikken, je bent tenslotte anders dan de regisseur, maar toch, ik denk dat een gemiddelde filmkijker wel in staat is om de boodschap op te pikken die een regisseur (welke regisseur dan ook) eraan meegeeft.

Hmm er wordt veel opgemerkt, wat ik opvallend vind is dat het in mijn ervaring/idee sommige dingen niet overeen komen die je vermeld.

Je begint met dat film je moet vermaken/amuseren/entertainen maar het kan je ook laten nadenken. Hier komen we al bij een punt wat ik zelden hoor dat samenkomt.

Daarnaast als een kunstenaar echt oprecht is, iets "waars" vertelt in een werkelijkheid, lijkt me dat 9 van de 10 keer die waarheid gruwelijk/vreselijk is, waar men zich liever van afkeert. Wat ook weer ten koste gaat van het vermaak/amusement.

Maargoed het kán wel samengaan, als er tijdens een filmkijken verwacht wordt na te denken, en ik kom met zeer trieste conclusies, dan haal ik er toch een soort voldoening uit dat ik met iets "waars" uit de film loop. En dan heb ik me ook tijdens het kijken zeer vermaakt, vanwege het nadenken, en daardoor leek de tijd ook sneller te gaan. Laatste ervaring hiermee had ik bij Damnation (Karhozat, 1987).

Hmm bij mij is het zo dat ik eerst graag wil nadenken, dus ga ik uit van de stof die mij geboden wordt op t scherm. Als dit oninteressant of er wordt weinig ruimte geboden tot nadenken dan ga ik me wat vervelen. Als k voor mezelf al een mooie betekenis aan de film heb kunnen geven komt daarna de emotie en het vermaak ( agv dat ik me serieus genomen voel). Eh hoop dat ik een beetje duidelijk overkom zo

Film is voor mij net als alle andere kunst een 'open' concept, wat het ook zou moeten blijven. Met open bedoel ik dat het medium de ruimte geeft voor een creatieve invulling. Ik kan vooral nieuwe vormen of een eigen stijl waarderen wat films betreft, maar bovenal wil ik niet met een bepaald criterium (lees niet: verwachtingen) een film ingaan. Het mooie aan film is die enorme diversiteit aan verschillende vormen en visies die me steeds triggered om meer te investeren in deze hobby.

Juist wel want je kan het toch als entertainend/vermakelijk ervaren als iets je aanzet tot nadenken. Ik wel tenminste. Een film als de Fight Club of American Beauty is juist zo leuk omdat het je aan het denken zet.

Ja dat klopt maar dan in een andere volgorde denk ik eerst nadenken dan pas vermaken. Als ik aan begin van een film al goedkope trucjes zie die me moeten vermaken (met een actiescene of iets dergelijks). Laat ik het zo zeggen, de tijd gaat voor mij sneller en ik vermaak me meer als GEVOLG van het nadenken. En des te meer ruimte is om na te denken des te meer ik me vermaak

Een film waar ik 90 minuten aan het nadenken ben en daardoor eigenlijk niet meer van de leuke, makkelijke scenes kan genieten, omdat ik nog met de 1e minuten bezig ben bijvoorbeeld zou bij mij het plezier van film kijken volledig ontnemen. Ik neem de film na de aftiteling nog wel een keer door voor mezelf en zonodig kijk ik de film of bepaalde stukken nog een aantal keer als ikiets nog niet goed begrijp.

Met al die filosofie mis je stukken uit de film. Kun je hem natuurlijk meermalen bekijken, dat wel.

Vond het vroeger ook erg tof dat soort films. Toch stoort het nu tijdens de film. Er zijn immers veel meer manieren om tot nadenken te komen.

Een simpel 1 op 1 gesprek of pak een interview op Tv mee.

Conclusie is dat ik me bij films op dit ogenblik het vermaak veel belangrijker vind.

Edit: Ah, mafketel is het met me eens