Jouw persoonlijke visie op het medium film

Ik zou graag berichten van filmliefhebbers lezen waarin jullie je persoonlijke (liefst compleet verschillende) gedachtegoed over het medium film beschrijven.

Heel moeilijk uit te leggen wat ik nu eigenlijk wil zeggen, misschien wordt het duidelijk als ik het even voordoe.

Mijn ideeën:

De grote meerderheid aan filmmakers wil het medium gewoon gebruiken, om de kijker in het verhaal of de personages mee te slepen. De taak van de regisseur in die films, bestaat eruit de kijker te doen vergeten dat hij naar een film aan het kijken is.

Dit vind ik verkeerd.

Als zo'n film gedaan is, voel ik me bedrogen. Het was een film, een verhaaltje, het is afgelopen, het was niet echt. Huilen om een film doe ik dan ook nooit.

Ik houd van films waarin de regisseur en het medium zelf de hoofdrol spelen. Films die je er net bewust van willen maken: dit is een film.

Films die spelen en experimenteren met vorm, inhoud, filmwerkelijkheid, context. Graag met veel ironie, liefst met een subtiele knipoog. Ik houd ervan als speelt met de manipulatieve kracht van het medium, als reflectie op de macht van de filmmaker. Films die zich rechtstreeks richten naar de kijker... Zoals schilderijen waarop niet het afgebeelde centraal staat, maar het doek, de verf (met dank aan Mikey die het zo verwoordde).

Natuurlijk is het in de praktijk niet zo zwart-wit (ik kan ook prima genieten van films die alles compleet anders doen), ik leg het zo uit om mijn punt duidelijk te maken.

Tips zijn ook altijd erg welkom.

Ik ben heel benieuwd naar overtuigingen van anderen.

Even weg van de aarde en terechtkomen in de wereld die op het scherm verschijnt. Na afloop wordt je 'wakker' en als het een echt goede, aangrijpende film was, denk je afloop: Waar ben ik? Oh ja...

Lees de volgende zin. Dat vind ik net "verkeerd" . Overdreven verwoord natuurlijk, maar dat is niet waar ikzelf doorgaans dol op ben.

edit: ik word gewoon niet gauw meegesleept, "in een andere wereld gesleurd", zoals jij het verwoordt. Dat soort films missen hun effect vaak bij mij.

Dat heb ik gelezen ja, maar met dat stukje ben ik het helemaal eens.

Ik eigenlijk ook wel, ingezogen worden in een verhaal of personage (in zn hoofd) en of dat dan door het verhaal an sich komt, door de editing, muziek of wat dan ook maakt me niet uit. Al helemaal als je daags erna nog steeds rondloopt met flarden van de film in je kop, of dat je je verlekkerd hebt aan een bepaalde subtiele symboliek.

Grootste faalpunt voor mij is als ze dat te opzichtig willen doen, te nadrukkelijk proberen bepaalde emoties over te brengen. Wat je helaas vaak bij Hollywood-producties tegenkom (hoewel dat heel soms ook wel weer werkt, 't blijft allemaal subjectief natuurlijk).

Wat een mooi ijkpunt is, is je houding als je plots weer terugdenkt aan de film.

@ Bottleneck: wel opmerkelijk dat je dan Pulp Fiction als favoriete film hebt staan. Meesterwerk natuurlijk, een van de leukste films ooit, maar het is net zo'n film waarbij je voortdurend beseft dat je naar een film aan het kijken bent, waarin de regisseur zelf een hoofdrol opeist.

Ik heb bij Pulp Fiction niet de gedachte ik ben naar een film aan het kijken. Ik kan er gewoon in opgaan.

De dag dat ik een film ga kijken met de gedachte van "het is maar een film", dan stop ik met films kijken. Dan heeft het voor mij geen nut meer. Ik wil meeleven met de personages in een film. Als de regisseur er tijdens de speelduur van de film voor kan zorgen dat ik met mijn gedachten in een andere wereld terechtkom (waar de film zich afspeelt), en alle andere dagelijkse dingen even naar de achtergrond kan verdringen, dan heeft hij zijn werk goed gedaan.

Inderdaad, je hebt gelijk. Al heb ik nog maar bijzonder weinig gezien van vrouwelijke regisseurs. Sterker nog, de enige film van een vrouwelijke regisseur die ik me meteen kan herinneren is Innocence van Lucile Hadzihalilovic. En dat was een vreselijk gedrocht, één van de slechtste films die ik ooit heb gezien.

Ik vond The Hurt Locker een goede film. (Bigelow)

Ook Soffia Coppola schijnt mooie films te hebben gemaakt. Echter heb ik nog niks van haar gezien. Het regisseurwereldje wordt inderdaad flink gedomineerd door mannen.

De beste films zijn die films waarvan je op een gegeven moment beseft tijdens het kijken.. ow ja dit is eigenlijk een film.. Bizar.

Its storytelling heh!

Vind ik zeker niet.. De tijd stond stil toen ik die keek, zat nagenoeg zelf ook in die SM-kelder voorovergebogen Al zijn er betere voorbeelden van films die me opslokken.

Wat vind jij dan films waarbij je beseft dat het een film is? Dingen als Natural Born Killers, Gamer, Pop Skull?

Op verzoek van de topicstarter de topictitel aangepast.

@ Bottleneck: Mja, lees de titel alleen: "Pulp Fiction". Pulp en fictie. Tarantino schept een duidelijke filmwerkelijkheid, een ander universum, samengeraapt uit elementen uit de popcultuur. Hij verwijst voortdurend naar andere films, gooit hij de chronologie doorheen, en heeft absoluut geen moeite met ongeloofwaardigheid. Bij Tarantino geldt: stijl=inhoud. Hij zet zijn stijl - en dus zichzelf als regisseur - op de voorgrond van de film. Hij is dan ook geïnspireerd door postmodernisten als Godard en DePalma.

Natural Born Killers is inderdaad ook een voorbeeld (ook geschreven door Tarantino btw). Een beetje te lawaaierig, wat moraliserend, maar een goeie film. Gamer niet, gewoon een actiefilmpje; vond ik echt verschrikkelijk en lelijk. Van Pop Skull heb ik nog nooit gehoord.

Ja ik ben bekend met Tarantino Dat het zijn eigen stijl is en een 'filmwerkelijkheid' wil niet zeggen dat ik dan constant in de gaten heb dat het film is. Nee boeit mij weinig wat de opzet of werkwijze is van de filmmaker, gaat mij meer om de eigen beleving bij het kijken. Vandaar dat ik Gamer noem: dat is voor mij te afstandelijk, en misschien dat ik het daarom ook minder beoordeel.

Die twee uiterste vormen die je in je eerste bericht schrijft, het een hoeft het ander ook niet uit te sluiten toch. Het mee willen laten slepen van de kijker kan makkelijk gepaard gaan met het creëren van een filmwerkelijkheid.

Tuurlijk, dat is zeker waar.

Hoe kijk jij dan tegen Anime aan?

Zitten goede dingen tussen, maar ook slechte (zoals bij alles). ben er ook geen kenner van, maar de films van Satoshi Kon vond ik erg goed.

Wat vind je (even buiten anime) goede films, om een idee te krijgen?

Omdat jij waarde hecht aan realiteit. Bij anime heb je toch altijd het idee dat je naar een film kijkt?

De regisseur door wie ik eigenlijk op dat idee ben gekomen is Brian DePalma, door zijn jaren '80 (en in mindere mate '70) werk, waarin hij vertrekt van Hitchcock.

Verder is the Player van Altman zo'n geniale zelfbewuste film over film (ik hou van alles wat Altman gedaan heeft eigenlijk), net als bijvoorbeeld 8 ½ van Fellini (alles van Fellini is goed),

Orson Welles speelt ook geweldig met het medium... Rashomon van Kurosawa is ook meesterlijk, de films van Hitchcock, vanwege het experimenteren met vorm, het werk van Lynch (met name Mulholland Drive en Blue Velvet), Barton Fink van de gebroeders Coen, Taste of cherry van Kiarostami (vooral door het verfremdungs-effect op het einde)....

Een heel kleine greep uit de films die ik echt auteurswerk vind.

Godard moet ik ook maar eens een 2e kans geven, schijnt dat hij precies in mijn straatje zou moeten passen.

Een interessante artikel op de wiki Postmodernist film - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Als je dat leuk vindt: In mijn masterscriptie beschouw ik Boe's Reconstruction en film in het algemeen vanuit postmodern-filosofisch en mediawetenschappelijk uitgangspunt. Bovendien is het een erg persoonlijk artikel geworden, ben het namelijk roerend met de hoofdrolspelers Gilles Deleuze (filosoof) en Boe eens. Veel van mijn eigen opvattingen/overtuigingen rondom cinema zag en zie ik in hun werk terug.

Sowieso denk ik dat Boe voor jou een ideaal regisseur is, gezien je interesses.

Bedankt voor de tip. Ik heb Reconstruction wel eens gezien (al een jaar of 2 geleden), weet er niet meer veel van. Binnenkort herzien en daarna je masterscriptie lezen.

Interessant om een toepassing van Deleuze's concepten te zien. Hulde voor je scriptie!

Deleuze's theorie over beeld-als-tijd heeft mij, voor zover mogelijk, nieuwe inzichten gegeven over filmwaarneming en -interpretatie en dat is een behoorlijke bevrijding van stricte begrenzing van een besloten (jij noemt het 'af') verhaal. Wel mooi dat bepaalde namen (Mertz, Bordwell, Lacan) binnen dat bewustwordingsproces er ook in voorkomen.

Film als escapisme of verstrooiing, zoals Nomak zijn filmbeleving beschrijft, maakt op mij niet zo veel indruk. Het is een inwisselbare sensatie. Volgend jaar gewoon meer explosies. Aan beleving verandert er weinig.

Voor mijn visie op cinema maak ik een vergelijking met de allegorie van Plato: de geprojecteerde schaduwen op de wand (film) die realiteit (filmleugen) voorstellen. De grotbewoners geloven in die (valse) realiteit en met hen, de (passieve) filmkijker, die onvoorwaardelijk meegaat in de leugen. Dat is niet mijn beleving. Het blijft een oppervlakkige prikkeling, volledig voorgekauwd en vaak nog behoorlijk beperkt.

Toen ik nog 'casual' films keek, was een filmbeleving o.a. geslaagd als je de plot wist te doorgronden. Als je kijkt naar de verschillende filmthreads zijn er vele frustraties van kijkers hierop gebaseerd. Het is zoeken naar een uitsluitsel van wat de 'waarheid' is (terwijl het niet zoveel moet uitmaken). Dit is een resultaat van die stricte begrenzing van het verhaal dat af is. Het is een volledig voorgekauwde en uitgestippelde ervaring. Kijk ook maar eens hoeveel mensen gefrustreerd raken als rechtvaardigheid (of poetic justice) niet zegeviert.

Een film zonder een stricte plotstructuur hangt niet zo zwaar aan de (logische of gewenste) resolutie. Dat viel mij laatst op bij de discussie bij Amarcord. Had Fellini onze hand moeten vasthouden om ons door de film te leiden en ons in te fluisteren wanneer en waar we op moesten letten?

Zo zag ik laatst Kieslowski's A Short Film About Love. Het kan net zo goed over film gaan als over een pathetische definitie van liefhebben. Met een 'casual' bril zou ik, in mijn hoofd, de puntjes met lijntjes verbinden en zo het verhaal afronden. Maar waarom zou ik chronologie of logica, naar de maatstaf van 'plotgedreven' film, nastreven als het verhaal (of geschiedenis) op de manier zoals hij is, kan voortbestaan in mijn beleving? Maakt het de film beter als ik van de gebeurtenissen een conclusie forceer? Happy ending of niet.

Wow, dat gaat behoorlijk diep allemaal hier.

Knappe uiteenzettingen, waarvoor een nederige buiging.

Ik zie wel dat Nomak's beleving van film ook meer de mijne is.

Al betekent dat niet dat ik de meningen van de overigen niet respecteer, integendeel zelfs.

Liefst ga ik niet teveel in op de technische en artistieke details van een film.

Dat werkt bij bij namelijk eerder averechts, en doet afbreuk aan de beleving op zich.

Dat heb ik helaas ook met muziek heel sterk gehad (de laatste tijd iets getemperd)

Je gaat als muzikant de dingen zozeer ontleden en doorzien, dat er op 't laatst vaak nog maar weinig van overblijft, i.p.v. simpelweg genieten van een song.

Bij iedereen zal die ervaring wel anders zijn neem ik aan, en de uitleg over filmbeleving hier geeft aan dat anderen juist meer genieten van de artistieke kant van film (en een ander soort van film )

Mooi dat er zoveel kanten aan het medium zitten.

Ook een leuk voorbeeld hoe je mensen door medium film op het verkeerde been kan zetten is bijvoorbeeld Night of the living dead waarin zombies extreem traag zijn maar op een een of andere manier houden ze je wel bij (vrou op kerkhof bijvoorbeeld). Zoiets zie je ook in Scream, de onmogelijkheid dat de daders tot zoveel in zo'n korte tijd in staat zijn.

Maar goed het is eigenlijk niets meer dan een bepaalde manier van vertellen. En wanneer je ermee weg komt dan is het kwaliteit. Ga je denken: he dat klopt niet!!!! Dan faal je als regisseur.

Dit even terzijde