De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

Nou, die staat dus in dit rijtje - geen Jō Odagiri...

Blue Spring moet zo te zien ook nog komen (morgen voorspel ik )

Dat was niet zo'n goede gok. Gisteren niet en vandaag ook nog niet...

Van deze sectie slechts vier films gezien. Drie goede en een slechte. Vital beviel me namelijk totaal niet. Er zitten wel weer een aantal interessante films tussen, waarbij ik verrast ben, dat er nog een Ozu tussen zit die ik niet gezien heb. Early Spring ben ik uitermate nieuwsgierig naar, zeker naar wat MR en hier nog eens even over schrijft. Ik weet alleen niet of ik hem kan vinden, want volgens mij heb ik er al eens zonder resultaat naar gezocht. Wolf Children lijkt me trouwens ook erg mooi en is een animatie, waarvan ik tot nu toe ook nog niet gehoord had.

7/15 gezien. Lekker lijstje weer zeg Rokuro!

Hoogste scoorder is Wolf Children, dik 4.5*. Heerlijk filmpje, ontroerend ook.

Maar verder ook geweldige films als Vital, Whisper of the Heart, Early Summer. Stuk voor stuk pareltjes (ook films die ik allemaal al meermaals gezien heb trouwens). Himizu is de enige die een onvoldoende scoort, daar kon ik erg weinig mee. Sono is echt hit-or-miss. (Edit: O nee, die Oshii deed het bij mij ook niet zo best.)

Dat klopt inderdaad. Was dat zelf even helemaal vergeten, ik zat echt diep in die film toen zeg, haha.

Verdorie, ik vind dit wel een leuk topic Mochizuki Rokuro! Kan ik mijn Japanse kennis op filmvlak mooi verbreden. Leuk ook met die stills! Zitten prachtige plaatjes tussen! Ik ga dit in de gaten houden en eens even lekker bezig met wat films uit Japan.

Wolf Children, Still in the Water, Big Man Japan, Vital en Violent Virgin zien er interessant uit van deze lijst.

Mochizuki Rokuro wrote:

(quote)

En ik schreef helemaal niks bij Early Spring! Wel bij Early Summer - toeval dat ze bij elkaar uit zijn gekomen, ze zijn lastig die titels van Ozu, om te bedenken welke film er dan ook weer bijhoort.

Ja klopt. Ik dacht vroeger altijd dat er een bepaalde volgorde in zat, maar dat blijkt ook totaal niet zo te zijn. Lente, zomer herfst, vroeg en laat lopen allemaal willekeurig door elkaar heen. Dat moet Ozu zelf erg grappig hebben gevonden, dat kan bijna niet anders.

#063: kleine tegenvaller na herziening. Mist toch wat de échte Ghibli magie. Vond het vroeger één van de betere films van de studio, maar blijkt toch dat het vooral de Miya/Takahata films zijn die het langst overleven.

#064: Vergeten en ondergewaardeerde Oshii. Ook niet zo'n toegankelijk werk, zoals je zelf al aangeeft. Toch blijft het in mijn herinnering een erg krachtige film, maar het is ondertussen ook wel weer even geleden dat ik hem gezien heb.

#069: bijna onmogelijk om stills te kiezen uit die film. Ik zou voor de onderbroek gegaan zijn, maar de keuze is zowat eindeloos. In mijn ervaring trouwens het best om NIET aan te raden als comedy. Mensen verwachten teveel expliciete lachmomenten, terwijl net de doodse serieux het grappigste is aan deze film.

#075: machtige film, maar de scene van de still is voor mij een klein beetje verpest door het BIFFF publiek. Daar voor het eerst gezien en wat een bende losers zaten toen in de zaal. Een hoop gelach en gegieber, sindsdien niet veel festivals meer bezocht.

Zag er 9 dit keer

Met Vital als absoluut meesterwerk. Die kwam bij mij al de eerste keer hard binnen, zelfs op zo'n manier dat ik denk dat herziening alleen maar afbreuk kan doen. Soms zakt de waardering voor de film daarom ook in gedachte al, maar als ik dan weer aan de bios-ervaring denk is het gewoon weer zonder twijfel de beste van Tsukamoto...

Muddy River, Himizu en Violent Virgin vind ik ook geweldig! Het zou zomaar kunnen zijn dat het de beste films van hun regisseurs zijn. Violent Virgin ben ik wel zeker met je eens. Ben het alleen niet eens dat dit een 'standaard' Wakamatsu zou zijn. Hij is hier wat mij betreft op zijn meest surrealistisch en levert een zeer sterke art-house film af die zich kan meten met alle grote new wave concurrenten (terwijl hij zelf vooral opereerde als volledig zelfstandig regisseur in het pinku circuit... een écht buitenbeentje dus!)

Je stukje bij Sky Crawlers maakt erg nieuwsgierig!! Heb nooit heel veel verwachtingen gehad bij die film, omdat er niet gelijk iets was dat me in het verhaal aanspreekt, omdat hij niet echt hoog gewaardeerd wordt en omdat Oshii al een hele tijd met allerlei middelmatige experimenten bezig is die, van wat ik zag, het niet halen bij zijn oudere werk. Zo te lezen heb ik net de verkeerde overgeslagen dan

Heb hem zelf 3 of 4 keer gezien. De eerste paar keer in de bioscoop (IFFR en Imagine volgens mij). Fenomenale ervaringen waren dat. Pas tien jaar later eens op de bank gezien en toen viel ie wel wat tegen ja. Die eerste impact lijkt hij toch niet te kunnen evenaren..

Ditmaal acht flicks gezien. Begin wel meer te merken dan we inderdaad aardig van smaak verschillen, hier bijvoorbeeld maar één film die hoger dan 3.5* scoort (Himizu - en ook die gaf ik eerst 3.5*, maar is sindsdien wel 'gegroeid'). Zoals eerder gezegd is Vital toe aan herziening, die zou wellicht ook een verdere stijging door kunnen maken. Misschien dat ik tegenwoordig ook meer kan met Big Man Japan. Dat is de enige onvoldoende uit dit rijtje. Deze Mizoguchi vond ik ook net een van zijn mindere. Qua cinematografie en sfeer en zo weer dik in orde, maar een tikkeltje te sentimenteel in mijn herinnering. Van Violent Virgin verwacht ik het meest hier, al scoort Wakamatsu tot nu toe ook nooit écht hoog bij mij.

Ik vind Mizoguchi ook het lastigst. Bij sommige is de herinnering niet heel precies meer, dus baseer ik me op mijn stukjes, enkele stills en de synopsis om te kijken of het gevoel die hoort bij de 4.0* terug te herleiden is. Ik heb ze vaak al langer geleden gezien, meestal in het NFM. De Mizoguchi's die ik later zag haalden meestal lager, 3.5*. Van My Has been Burning, Sansho the Bailiff en de enige Mizoguchi die nog komt weet ik zeker dat ik die heel goed vind - en ook nog waarom. Blijkbaar is het gevoel erna toch sterk genoeg gebleken dat ze in de Top 500 een plekje hebben veroverd en vervolgens in deze lijst. Dat geldt ook voor deze, al is die het minst blijven hangen. Verder heb ik de Top 80 die van de Top 500 in deze Top 300 terecht gekomen is niet herschikt, maar integraal overgenomen als startpunt (2 films zijn van plek gewisseld, maar alleen beavis kan dat achterhalen - dus dat is een marginaal verschil).

Ik begon trouwens redelijk te geloven dat we toch redelijk parallel liepen qua waardering, maar ik zie dat jij eraan gaat twijfelen.

Huuj, sorry! Ik ben heel erg blij met je stills!!! Ik merkte al zoiets op bij de still van Adrift in Tokyo, wat natuurlijk geen oude film is, maar dat is zeker niet de enige! Sowieso is dit één van de boeiendste topics sinds tijden, waarvoor mijn dank!

Geeft niet

Een van de dingen die ik wilde laten zien is dat er toch wel veel te beleven valt vanaf de Jaren 20 (morgen!) tot nu - en dat is ook onder andere visueel. Er zijn regisseurs die daar meer met het visuele wreken dan anderen. Shinoda, Yoshida en Suzuki zijn maar enkelen van. Ik hou er ook wel van, maar kan ook door een thema of inhoud worden meegenomen.

Tot nu toe zie ik dat veel ook weer meer Japanse films zijn gaan kijken, net als ik zelf, dus dat is fijn - want daar ging het uiteindelijk allemaal om.

Ronde zestien. Zag Vital, Big Man Japan, Still the Water, Wolf Children en Whisper of the Heart. Heb van alles en nog wat van Tsukamoto gezien maar Vital is wel zijn meest bijzondere. Prachtfilm.

Vital dus maar eens gaan herzien

Aangename verrassing dat Still the Water zo hoog in de lijst staat....

Verder benieuwd wanneer de echte kleppers (4.5 - 5.0) eraan komen.

Negen films gezien. Prima ronde met 4 x 4*, 4* 3,5* en 1x 3* voor mij. De laatste was voor Muddy River, die ik toch eigenlijk wel goed vond, wellicht te laag gewaardeerd achteraf gezien. Ik vond alleen de zwartwit geen meerwaarde. Bushido vond ik ook wel erg goed, zoals eigenlijk iedere film van Tadashi Imai die ik zag. Helaas bijna niets verder van deze man te verkrijgen!

De andere 4* waren voor Sky Crawlers (super ondergewaardeerd hier!), Early Summer en Vital (imho Tsukamoto's beste).

Wellicht als suggestie: Onibaba of Kuroneko van Kaneto Shindô?

Onibaba is zeker een aanrader op dat gebied. Ook Tanin no Kao staat me als visueel interessant bij.

Eens. Ik vond Onibaba ook prachtig.

En uitgerekend Onibaba heb ik een onvoldoende gegeven Er zijn eigenlijk te veel 'visuele oudjes' waardoor het verkeerd voelt om een paar tips te noemen (de regisseurs die beavis noemde vormen ook zeker een mooi starpunt). Ik heb alleen weer het idee dat de oudjes met spectaculaire vorm inhoudelijk minder aanslaan bij moderne film veelvraten, of dat de inhoud in de weg zit voor het ervaren van de andere (visuele) kenmerken. Dat is dan wel een interessante paradox

Bij oudjes hangt het er ook vaak van af welke versie je te pakken hebt. Zo'n opgepoetste versie oogt toch vaak al snel wat beter dan zo'n flashend, bibberend beeld met een hoop stof op.

Als er trouwens als iets "in de weg" zit dan is het bij mij toch meestal de soundtrack. Meer nog dan wat houterig acteerwerk of nogal drammerig gebrachte thematiek.

Een mindere soundtrack wilt bij mij ook nog weleens oudere films minder snel hoog doen scoren, maar kom tegenwoordig toch veel aangename soundtracks tegen, al houd ik ook wel van uiteenlopende stijlen. Jazz soundtracks zullen jou denk ik minder goed liggen, maar die vind ik vaak geweldig bij bijvoorbeeld een yakuza noir. Ik val vooral over bombastisch orkestraal gejammer, maar merk dat de films die ik nu graag kijk dat bijna nooit hebben. Japanse new wave heeft vaak ook folkachtige dingen en andere subversieve hippie/protestmuziek uit die tijd. Vind ik ook erg fijn, maar zal jou weer minder liggen, jouw smaak kennende. Verder hebben de meeste oudjes dacht ik soundtracks met klassieke Japanse instrumenten, ook heel fijn wat mij betreft!

Jongens. Succes met het topic! Ik blijf er uit. Ik ben er al lang geleden achter gekomen dat ik niet zó verdraagzaam ben. Dus dan kun je beter niet meedoen. Het werkt al jarenlang zo op MM: er zijn een aantal users en die houden enkel en alleen van animatie. Maar ze kijken ook live-action films, maar die vinden ze 99 uit de 100 keer niets natuurlijk. En dan zeg ik: 'maar die 'live-action film heeft echt een prachtige cameravoering'! En dan zeggen zij 'ja, maar de film is niet geanimeerd'. En dan zeg ik weer: 'maar ook steengoed acteerwerk!..... 'Hallo' zeggen zij dan 'hun personages zijn nie geanimeerd!!'.... en dan ik weer 'Briljant script'!'.. en zij 'waar is de animatie dan!?' Jullie vatten het wel.

Wat moet ik met die gasten in 1 topic gaan doen dan? Zonder drama verder, have fun! Bedankt MR voor het vele werk en de vele tips die je gegeven hebt. Ik zal de rest van de lijst ook nog doorspitten natuurlijk.

Post Rangorde 17 van 20 (#46-#60)

http://www.moviemeter.nl/film/2038

http://www.moviemeter.nl/film/41002

http://www.moviemeter.nl/film/99702

http://www.moviemeter.nl/film/46652

http://www.moviemeter.nl/film/20401

http://www.moviemeter.nl/film/24810

http://www.moviemeter.nl/film/9159

http://www.moviemeter.nl/film/23936

http://www.moviemeter.nl/film/31625

http://www.moviemeter.nl/film/29493

http://www.moviemeter.nl/film/44319

http://www.moviemeter.nl/film/3394

http://www.moviemeter.nl/film/8150

http://www.moviemeter.nl/film/26837

http://www.moviemeter.nl/film/3400

Enkele toelichtingen.

Net als dat we bij #80 in de regionen kwamen van de Japanse films die in de Top 500 terecht zijn gekomen, en bij #212 de overgang van 3.5* naar 4.0* bij #50 zit de overgang van 4.0* naar 4.5*.

#46. Ghost in the Shell

Tijdens het eerste volledige IFFR, ik had het er al eerder over, was er een ingelaste voorstelling van Ghost in the Shell. Diegene met wie ik was had iets in de Dagkrant opgepikt, dus dat moesten we gaan zien. Ik was erg onder de indruk en de film heeft mede daarom toch nog steeds wel een status bij mij. Ik schreef al eerder iets over plotgedreven praatscènes, maar er zijn bepaalde angles die Oshii gebruikt die me nog steeds bijstaan, aniematiefilm als volwassen filmuiting. Dat wisten we natuurlijk al, maar hier wel door een grootmeester uitgevoerd. Was het meest onder de indruk van de scènes ‘buiten’.

#47. The Flower and the Angry Waves

Een tamelijk, zeg maar volledig, overrompelende film van Suzuki. Zonder te overdrijven zijn beste film van de Jaren 60.

#48. Fires on the Plain

Ik heb het origineel nog steeds niet gezien, maar ik kan me haast niet voorstellen dat het meer indruk zal maken dan Tsukamoto’s persoonlijke variant op dit horrorverhaal in de oorlog. Zoals ik bij de film zelf al schreef was ereen brief van Tsukamoto ter begeleiding van de voorstelling waarin hij aangf dat hij de behoefte voelde dit verhaal te vertellen, nu er nog overlevenden van de WOII-ontberingen waren. Ik vond deze persoonlijke aanpak heel goed werken, al was ik geloof ik het meest enthousiast van een ieder. Het verdwaasde rondlopen van Tsukamoto zelf in een mooie, maar woeste natuur op een tropisch eiland, met naast de vijandige bevolking ook allerlei tegenstanders en voormalige medestanders. Een ieder voor zich situatie. Tsukamoto schrikt natuurlijk niet terug voor wat lichamelijke horror- en mutilatiescènes die ik wel welkom plastisch vond in de context van zowel deze film als in relatie tot andere oorlogsfilms.

#50. Ritual

Ik denk dat een van de eerste films is die ik heb ‘ontdekt’ dankzij deze site. Leuk om Shunji Iwai als acteur in de film te zien. Je moet enigszins tegen de gekke dame kunnen die de hoofdrol in de film speelt (de schrijfster van het verhaal), maar ik vond het kunstmatige mini-universum van de film ten opzichte van een grotere wereld buiten goed werken. Een stel in een mini-universum van hun relatie, gefocust op hun eigen energie. Op een of andere manier wel herkenbaar: het (onder)steunen, het samenzijn, de worsteling, wat ‘is’ het dat het de moeite waard maakt??

#51. Firefly

Het enige dat tegen de film pleit is misschien de lengte, zoals starbrght boy al opmerkt bij de film zelf. Er is geen Kawase die zo lang duurt, integendeel. Maar al die jaren die verstreken zijn nadat ik de film zag staat me er nog veel van bij. De door Kawase gespeelde vrouw in een existentialiteitscrisis (zie #50) en meer zorgt ervoor dat de film een behoorlijk zware zit is. Maar dat einde, dat einde. Alleen Kawase zelf heeft met Shara dat einde misschien overtroffen, maar dit was ook waanzinnig. Ik zie het nog steeds voor me. Deze Kawase is niet vindbaar op DVD of BR, maar volgens mij zijn zelfs de overige bronnen heel weerbarstig. Ik zou deze graag nog eens zien, de volgende keer wil je vast ruim 2 uur naar het drama zien om de bevijrding van de laatste 20 minute opnieuw te ervaren…

#52. Eureka

Ook een film met een Rotterdam verleden, al zag ik de film later. Ik zag op tegen de lengte – vooral tijdens zo’n festival, maar ik weet nog dat er vrienden van mij met wie ik daar toen rondliep (nog voor MovieMeter, maar met mensen van filmhuis Movie W uit Wageningen) uit Pathe 1 kwamen (waar misschien 80-100 mensen waren geweest) en helemaal ondersteboven uit de film kwamen. Toen ik de film later zag gold dat ook wel voor mij. De lengte is nodig om de hele katahrsis invoelbaar te maken. Scrap Heaven van Lee die ik onlangs zag, gaat ook over een groep mensen die een ‘buskaping’ doorstaan en terugkijken op die traumatische ervaring. Zo zie je maar weer dat de uitwerking totaal anders kan zijn. Hoewel ik Lee Sang-il naast Sono (zie gisteren #68) het snelst met Aoyama zou vergelijken… Prachtfilm verder en weer met Yakusho Kōji – die naast Tatusya Nakadai en Tadanobu Asano (zie de afgelopen twee dagen) het vaakst in het topic te zien is denk ik. Oh, dan vergeet ik Shintarō Katsu natuurlijk…

#53. Street of Joy

Het mag duidelijk geworden zijn dat ik Kumashiro behoorlijk goed vind. Dit is zijn beste film, in totaal staan er vier films van hem in mijn Top 300. Ik hoop dat ik iemand enthousiast heb kunnen maken. Ik citeer weer even uit eigen werk: “Heel goed zoals Kumashiro de dynamiek van het bordeel in de dag voor een bordeelverbod in beeld brengt. Veel dynamiek door het camerawerk, de hoeken, gebruik van tussentitels, stills, maar met name animaties (!). Ik vind het één van de fijnste regisseurs van de Jaren 70 samen met Shūji Terayama en in mindere mate Fukasaku. Een tamelijk briljante film, dus.

#55. Humanity and Paper Balloons

Een klassieker die in mijn herinnering is gaan groeien, de eerste sociale film a la Ken Looach wellicht. Zeer compact. Na het zien van Yamanaka’s andere twee films die bewarad gebeleven zijn weet ik wel zeker dat een talent verloren is gegaan. Een film waar ik de klassiekerstratus dan weer wel van begrijp.

#56. Throw Away Your Books, Rally in the Streets

Ik denk de film met de mooiste titel in de Top 300. Een heerlijke film, waarvan ik laatst eindelijk de kans kreeg deze op het grote doek te zien. Anarchie, rebellie, aangename gekkigheid. Goed invoelbaar. Terayama was een belangrijke figuur ook in het Japanse toneel volgens mij en misschien ook nog wel als schrijver. Unieke figuur, wiens oeuvre wat mij betreft een goede, sjieke behandeling zo moeten krijgen bij de grote labels. Mijn eerste kennismaking met Terayama was trouwens een stuk minder toen ik op het IFFR van 1996 (daar is-ie weer) zijn korte film Emperor Tomato Ketchup zag. Daar kon ik toen niks mee, maar het heeft in elk geval Stereolab geïnspireerd tot een heel fijn album.

#58. Blue Spring.

De fijnste middelbare school film is wat mij betreft toch Blue Spring. Ik ken maar weinig Moviemeteraars die niks in de film zien. Er was ook een collega van me die altijd 3 dagen het IFFR bezocht en dat wat links en rechts uit het programma meepikte. Hij komt de laatste jaren niet meer zo vaak, maar toen ik m eens vroeg welke film ooit de meest nidruk op hem had gemaakt in de al deze jaren noemde hij deze. Toch een opvallende keuze voor een 60+’er die niet een specifieke liefde voor japanse cinema had. De jongen in de hoofdrol zou hij noooit meer vergeten.

#59. A Page of Madness

De enige vertegenwoordiger uit de Jaren 20 in de lijst. Een snelle, idiote film over een opstand, met veel gvoel voor ritme en anipulatie verteld. Duidelijk wel invloeden van Abel Gance zou ik zo zeggen, alleen geen idee op Kinugasa de vernieuwende Fransen ooit heeft kunnen zien. IFFR vertoonde Kinugasa’s Jujiro/Crossroads ooit, maar dat was een voorstelling met zeer veel hindernissen – dus niet ten volle van kunnen genieten. Hier geldt ook: een sjieke relase na restauratie zou fijn zijn.

#60. Throne of Blood

Eindelijk dan ook nog een Kurosawa klassieker met Mifune waar ik wel mee uit de voeten kon. Het tempo, de humor, gewoon een toffe avonturenfilm. Zou het verschil met pakweg Sanjuro of Seven Smurai echt zo groot zijn of waren het ‘de omstandigheden’? Dat is een vraag die ík mijzelf dan weer moet stellen.

Maar liefst zeven films uit deze reeks gezien. 2 keer 4 sterren, 3 keer 3,5 sterren, 1 keer 3,0* sterren en 1 keer 2,0*. Vooral de oudjes bevallen me goed hier, maar de meest speciale hier is toch wel Blue Spring. het was namelijk de eerste moderne Japanse film, (buiten Kitano om) die ik echt goed vond.

14 gezien dit keer! alleen Firefly moet nog

... wellicht te verwachtten in de hogere regionen...?

Ghost in the Shell, Eureka en Blue Spring kregen van mij de volle 5 sterren

Blue Spring was op IFFR2002, het jaar dat ik daar ook de Japanse films Suicide Circle, Ichi the Killer, Pulse en Distance zag, en het was mijn favoriet van al die films. De sfeer... vooral de stevige muziek en die indrukwekkende time-lapse sequentie, bleef nog lang nagalmen. Kan die andere IFFR ervaring dus zeker begrijpen!

Kinugasa is zeker beïnvloed door de Europese filmmakers. Dat is niet alleen duidelijk te zien, maar ik heb het ook ooit ergens gelezen

Verder ook wel een opvallend aantal kleine drie sterren films voor mij hier, en met Insect Woman en Street of Joy zelfs twee onvoldoendes... al zou ik die bij herziening misschien ook op drie sterren kunnen afronden. Wat die twee films betreft, en Flowers and the Angry Waves ook, snap ik niet helemaal wat je ziet dat ik niet zie... het bijzondere er aan... want qua smaak en stijl zou het verder gewoon moeten passen

Het verhaal van Nobi/Fires on the Plain sluit ook wel mooi aan bij Under the Flag of the Rising Sun en vergelijkbare films over de weerslag van de tweede wereldoorlog op Japanse soldaten, waar we het eerder over hadden. Ook het origineel is zeker stevig in zijn beelden. En zeer de moeite waard!