De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

Zelfde regisseur, andere naam. Zoals Sogo/Gakuryu Ishii en Sabu/Hiroyuki Tanaka.

Ik had Yoshida naar MR gestuurd voor het quizje, maar wist niet dat MR hem als Kiju opgeschreven had in z'n top 300.

Het ziet er zeker niet slecht uit, maar het is voor mijn gevoel toch ook wel de (hoge) standaard van de Japanse cinema. Juist veel films uit die tijd zien er erg strak uit dus dat zou ik daarom gewoon niet het sterkste punt noemen.

Ronde vijftien. Zag The Tale of Princess Kaguya, Harakiri, A Man Vanishes, Onibi - The Fire Within, Tetsuo en My Neighbor Totoro. Harakiri wil ik t.z.t. eens herkijken.

Ja, films uit die tijd hebben vaak meer oog voor vorm dan hedendaagse films.

Uit de laatste twee updates zag ik 18/30 films. Vijf van die films hebben mijn Top 500 gehaald. Dat is heel positief. De meeste andere titels die ik zag komen ook boven de 3,0* uit. Ook een beetje ontevredenheid nu we hoger komen; ik snap niet wat Miike’s Rainy Dog en Dead or Alive 2: Birds zo hoog in de lijst doen (al vind ik die laatste wel de beste uit de trilogie). Of Iwai’s Love Letter (2,5*)… en vooral Pastoral: To Die in the Country (2,0*). Ergens vind ik het jammer dat ik nooit meer een stukje schrijf bij de films die ik gezien heb, want ik moet nu voornamelijk uit mijn herinneringen putten. Ik vond die laatste film visueel juist zwak (amateuristisch gebruik van kleurfiltertjes) en inhoudelijk helemaal niet zo diepzinnig.

Met Tetsuo (3*) heb ik een haat/liefde verhouding. Het is een unieke film gebleken, maar ik vind het als vormexperiment net niet interessant genoeg om een volle speelduur te boeien. Ik vind Bullet Ballet Tsukamoto’s beste film (van wat ik gezien heb dan)

.

Ik zag verder 4 films van MR en ik vind Onibi zijn beste. Een Yakuza-flick met inhoud.

Beide films van Miike gaan op een melancholische manier over vriendschap, dat treft mij vaak wel op een bepaalde manier - ik had het net zelfs in de bios ook even bij de film Prins. Y Tu Mamá Tambien staat op #15 in mijn ingestuurde Top 500 voor de Top 1000. Vind ik een film in dat rijtje - maar ik kan ook begrijpen dat een heleboel dat verband dan weer helemaal niet zo ervaren.

En je kritiek op Terayama deel ik echt niet, ik had het al gezien in het topic zelf. Heb de film recent gezien nadat Throw Away Your Books zo'n indruk op me had gemaakt in het filmhuis. Deze was op een bepaalde manier hetzelfde maar ook anders. Nog wat persoonlijker. Eerder haalde ik Fellini al aan bij Dodes'ka-den, maar hier zitten ook de herinneringen als een bonte mengeling van kleur, fascinatie voor vrouwen, kermis, relatie met ouders doorheen verweven. Hele mooie poëtische film. Dan is op zo'n moment een kleurfiltertje - of je het mooi vindt of niet niet zo storend. Ik vond het eigenlijk niet mooi of lelijk - het hoorde bij de scènes op die kermis, omdat Terayama dat zo in zijn film heeft gestopt.

Dan zal ik Bullet Ballet toch eens gaan herzien. Er staat morgen een Tsukamoto in de lijst van 15, waarbij het woordje 'herzien' in de toelichting terugkomt, dus zeker belangrijk!

Vital viel toentertijd mij (ook) tegen, dus daar een herziening voor inplannen is zeker een goed idee

Dat had ik ook wel opgemerkt (bij Dead or Alive 2 heb ik daar zelfs letterlijk een opmerking over gemaakt ), maar om het dan als Top 100 materiaal te betitelen (en ik snap 't verder wel, het is een persoonlijke lijst en er zal straks ook kritiek komen op mijn filmkeuzes voor de top 500) gaat mij dan weer net wat te ver. Beide films zijn absoluut niet slecht, maar meer kan ik er ook echt niet van maken. Ik zie het unieke karakter niet zo. Rainy Dog is echt zo'n yakuzafilm in een rij van honderden en Dead or Alive 2 vind ik veel te onevenwichtig (zoals wel vaker bij Miike). Ik heb ze allebei op dvd dus misschien zal ik ze ooit nog eens herzien.

Pastoral heb ik echt met moeite uitgezeten. 'Poezie' is echt het laatste wat ik erin kon zien. Ik zag wel dat Terayama er visueel iets mee wilde doen, maar 't kwam er niet echt uit. De Fellini capriolen bij het circus kan ik me ook nog vaag voor de geest halen, maar het maakte gewoon geen indruk. Het spijt me voor de wat vage beargumentering, maar de film is me ook weinig bijgebleven (en het is toch pas 2 jaar geleden dat ik 'm zag).

De autocorrectie heeft er iets geks van gemaakt zie ik, ik bedoelde 'treft' mij vaak wel i.p.v 'telt' - ik heb het gecorrigeerd.

Ramon, je kan je morgen en de komende dagen nog een paar keer revancheren voor deze vage beargumentering met wat vlammende stukjes bij bijvoorbeeld de Akira Kurosawa films die we nog gaan tegenkomen of andere persoonlijke favorieten.

Ik zal zelf ergens deze week nog een keer diep door het stof moeten bij een andere persoonlijke crush.... Soms krijg je dingen niet uitgelegd.

Ik heb Bloodsport (Arnold, 1988) naar 4,0* gezet EN in mijn Top 500 geplaatst.

Nou jij weer!

Dat is inderdaad episch

Toch niet het beruchte bewegende kunstwerk/videoinstallatie voor in een museum/abstract kunstwerk van beeld en muziek/Jarmaneske collage?

Bullet Ballet was na herziening duidelijk wat minder, minst een beetje de intensiteit van Tsuka's betere werk.

En het unieke aan DoA2 is niet zo moeilijk te vinden denk ik. Geweldige Miike, kijk al een tijdje uit naar de herziening.

10/15 bij de laatste update.

Beide IFFR 'klassiekers' (deze en die in de vorige update) helaas niet gezien, staan wel op mijn lijstje. Ook van Rokuro Mochizuki heb ik nog steeds niks zien.

#76 Relatief onbekende Mizoguchi dit, ben wel benieuwd. Eens kijken of ik die ergens kan vinden. Die andere Mizoguchi in deze update is goed, maar behoort zeker niet mijn favorieten.

#85 Goede herinneringen aan, een van de eerste Japanse films die ik zag. Staat wel op de herzie-lijst maar het gaat waarschijnlijk nog wel even duren voor ik daar ook aan toe kom. Eerst maar eens verder in Ishii's oeuvre duiken.

#89 Hier zaten we bij elkaar in de zaal. Indrukwekkende film. Mijn eerste Wakamatsu destijds, motiveerde me om dieper in de jaren '60 te duiken.

Verder een erg fijne oude Ozu, en deze Miyazaki (zn beste) en Takahata horen nog veel hoger in de lijst wmb.

damn, ik denk ik google dat even, but all I find is boobies. Ok, er zijn ergere dingen, maar ik kan de trailer van Dead or Alive 2 amper vinden met een reguliere search.

Je moet echt de naam van de regisseur incorporeren in je zoekopdracht in dit geval, titel alleen is niet genoeg.

Overigens word ik van die still een stuk warmer dan van deze trailer...

Die vind ik vooral onevenwichtig...

Ik heb niet zo'n problemen met onevenwichtige films, vooral niet als er stevige uitschieters inzitten

Ben het uiteraard niet eens wat betreft Ozu, maar dat terzijde.

En we hebben ze al voorbij zien komen hoor Toshio Matsumoto, Kaneto Shindô, Shôhei Imamura...

Maar met name uiteraard Yoshishige Yoshida en Masahiro Shinoda!!!

Als ik nadenk over kleur ipv stijlvol zwart-wit zou ik ook nog Suzuki en Oshima kunnen noemen.

En dit zijn dan nog maar de "auteurs"... ook de genre/studio filmers waren goed bezig, met name Tai Kato... er zijn er echt veel hoor!

Ik vind dat beavis verrekte netjes is. Ik had namelijk een heel ander advies gegeven: skip klassieke Japanse cinema gewoon in zijn geheel en focus je op de moderne variant. Kijk wat user OH in zijn hoge rijtjes heeft staan, ga dat kijken en dan heb jij heel veel dagen visueel plezier. Een user die van alle markten thuis is en heel veel gezien heeft moet jou, een user die pakweg 25 Japanse films van voor 1970 gezien heeft en op 2 van die films na steevast zeer diepe onvoldoendes geeft, tips geven over visueel sterke oude films? Zodat jij daarna met 'jouw arendsoog' kan vertellen welke 2 van de 100 komende oude Japanse films aan 'de visuele maatstaaf van Black Math' voldoen? Jezus! Is me dat even boeiend. Net zo boeiend als de comments over de inhoud van zulke films. Naief? Grow up!

beavis, bedankt voor je tips. Ik heb nog geen werk van die regisseurs gezien, ik zal er werk van maken

Ramon K, zoals je ongetwijfeld hebt gemerkt, is Onderhonds stemmenlijst mijn belangrijkste tiplijst. Maar ik wil toch ook verder kijken, en ik ben erg blij dat ik door dat te doen Kobayashi ben tegengekomen. Ik hoop dat ik je enigszins gerust kan stellen met dat ik geen completist ben: ik zal denk ik niet snel meer een Ozu opzetten, met misschien Ohayo als uitzondering omdat dat een komedie is. Van Kurosawa zal ik zeker ook lang niet alles zien en de prioriteit is erg laag. Als een regisseur die Beavis opnoemt me niet bevalt, zal ik het ook bij één of twee films laten.

Ik heb overigens niet de pretentie om te zeggen dat ik een arendsoog heb. Ik heb wel een bepaalde voorkeuren, die mag ik toch wel uiten? Overigens, voorkeuren kunnen ook veranderen. Ik heb bijvoorbeeld Tokyo.Sora, wat weliswaar een moderne films is, eerst 2* gegeven, terwijl die nu op 4,5* staat. Een bepaald soort cinema die ik niet meteen kon waarderen.

M'n commentaren schrijf ik overigens voornamelijk om deze reden:

Jij uit je voorkeuren niet. Je uit juist al dat andere dat je afkeurt. Alles wat niet binnen jouw eigen beperkte straatje past. En daar heb ik een teringhekel aan, zo simpel is 't. Dus waarom moet beavis namen gaan noemen van oude regisseurs als het toch al vaststaat dat je nog geen 3% van hun werk een voldoende gaat geven? Zodat jij ons even kunt voorschrijven wat visueel interessant is? Of wat inhoudelijk naief is en wat niet? Waarom zou je jezelf martelen als OH's lijst je nog honderden moderne films aanbiedt waarvan je 95% wel visueel interessant gaat vinden? (de smaak is haast 1 op 1) Om ons te kunnen onderwijzen of wat?

Nee. Dank je. Ik heb hier in al die jaren al genoeg van die types gezien,

Mindere films zie ik overigens zelden als marteling. Maar als je louter probeert te eten waarvan je weet dat het je zal smaken, zal je nooit nieuwe gerechten leren kennen die je wellicht ook heerlijk vindt. En nogmaals, ik heb de pretentie niet om te onderwijzen. Ik ga toch ook nauwelijks met andere users in discussie?

Fantastisch voor je. Ik heb mijn zegje gedaan. Je weet dondersgoed dat er een kern van waarheid inzit. Doe ermee wat je wilt.

Post Rangorde 16 van 20 (#61-#75)

http://www.moviemeter.nl/film/9799

http://www.moviemeter.nl/film/38120

http://www.moviemeter.nl/film/12381

http://www.moviemeter.nl/film/46463

http://www.moviemeter.nl/film/82023

http://www.moviemeter.nl/film/4912

http://www.moviemeter.nl/film/98840

http://www.moviemeter.nl/film/78975

http://www.moviemeter.nl/film/42931

http://www.moviemeter.nl/film/47960

http://www.moviemeter.nl/film/46584

http://www.moviemeter.nl/film/23608

http://www.moviemeter.nl/film/18572

http://www.moviemeter.nl/film/17678

http://www.moviemeter.nl/film/24743

Enkele toelichtingen

#61. Muddy River

Beetje een vreemde film in de zin dat 1981 niet bepaald het jaar is dat je zo’n film verwacht. Ik schreef bij de film dat door de onsentimentele aanpak deze film bijna alle klassieke films over Japan net na de Tweede Wereldoorlog achter zich laat. En daarin is hij opvallend, consequent, klein en in zekere zin ontroerend. Ik zag vier van vijf Oguri’s films (een zesde is blijkbaar onderweg) en ik heb daar nog geen lijn in kunnen ontdekken.

#63. Whisper of the Heart

Poezen, er zijn nogal wat poezen in animes: Night on the Galactic Railroad, Cat Return, Catnapped en vast nog veel meer. Meer dan honden denk ik, die komen zelfs nog minder voor dan varkens. Meer een kinderfilm in mijn herinnering dan veel andere Ghibli-films, maar heerlijk uitgewerkt, zonnig, landerig, met zo af en toe een klein donker wolkje voor de zon.

#64. The Sky Crawlers

Er waren nogal wat stills om uit te kiezen bij deze film. Iets met de lucht, iets met een handeling, uiteindelijk ben ik gevallen voor deze sombere, donkere en misschien op het eerste gezicht wat onaantrekkelijke afbeelding. Maar er moet me één ding van het hart: kijk eens naar die stoel. Ik vind het ongelofelijk wat Oshii in deze film tevoorschijn haalt. De film is over de hele linie zo somber, maar als somber gepaard gaat met zoveel detail en finesse met zo weinig middelen… Dan ben je echt heel groot. Verder kwam het cynische verhaal echt behoorlijk bij mij binnen en de combi van de visuals en de ‘boodschap’ samen zorgen ervoor dat de film in de ‘virtuele’ anime Top 10 op plaats 10 terecht is gekomen.

#65. Wolf Children

In een jaar dat er veel films uitkwamen over ouders en hun kinderen dit hoogtepunt op dat onderwerp in anime vorm. Vrijwel alles klopt tot het ‘sentimentele’ einde aan toe met bijbehorend lied. Als alles klopt dan hoeven we daarover niet te gaan zeuren. Ik weet nog dat tijdens de voorstelling van Imagine vreselijk was met gezoem en gepiep, dus ik zou de film nog eens zonder hindernissen moeten herzien.

#66. Early Summer

Ik ga proberen niet weer te beweren dat dit de mooiste Ozu-still uit de hele serie van 16 die ik voor deze Top 300 heb opgezocht, maar na The End of Summer is dit ook eentje waar ik een hele tijd naar kan kijken. Je herkent dit uit duizenden, het straalt de eenvoud van Ozu uit, maar het is zo precies uitgedacht. Welk ander genie zou het aansnijden van de taart zo hebben uitgekaderd? Precies. Ik las trouwens op zoek naar informatie over de geluidsband en het schoorsteen-gebruik van Ozu naar aanleiding van de vraag bij The Only Son dat Early Summer de enige Ozu-film is met een crane shot. Weten jullie dat ook weer

#67. Still the Water

Ik geloof dat deze titel al een paar keer werd genoemd in een negatieve associatie. Bij mij het tegendeel. Over deze zwemscène kunnen zelfs de teleurgestelden niks lelijks zeggen denk ik, maar verder was deze Kawase op een eiland waarin de afstand tussen stad en natuurlijke rust, gekoppeld aan onderwerpen als binding, loslaten (terminale moeder) voor mij een hoogtepunt voor alle releases in Nederland van 2014. Kawase en Koreeda doen bij mij niet veel voor elkaar onder.

#68. Himizu

Kijk eens aan, nog een Sono in de hoge regionen ook. Mijn eerste ervaring met Lee Sang-il deze week (Scrap Heaven) leverde door de duistere sfeer en de paradox van afgestompte jongeren met een wil om de toekomst aan te pakken een enorme Sono-déjà vu op. Met name de gedachte aan deze Himizu. Een film – voorlopig de beste die ik over de nasleep van de tsunami zag – even bruut als gevoelig, even schreeuwerig als beheerst. Aangenama verrast, maar Sono is zo’n stuiterbal, dat kan alle kanten op. Ik heb nog geen film van hem gezien die hier op lijkt, maar zo die mocht bestaan: ik hou me aanbevolen!

#69. Big Man Japan

Bij mij werkte de afwisseling van een zorgzame en ietwat teleurgestelde vader die niet meer bij zijn gezin hoorde en die van speciaal getrainde superman tegen de onsters die Japan bedreigen perfect. Uniek, zoals heel het oeuvre van Matsumoto tot nu toe behoorljik uniek is. Echt genoten, inclusief de aftiteling.

#70. Violent Virgin

Hier is-ie dan: mijn favoriete Wakamatsu. Hier – je zou het niet zeggen – bijten de vrouwen nog meer van zich af dan anders en anders dan in veel andere films is er ook kleur en vooral veel, heel veel ruimte in het beeld. Gras, wuivend gras naast een hypnotiserende soundtrack. Inhoudelijk is er niet veel nieuws in deze films ten opzicht van het meeste van zijn andere werk, maar als dat alles samenvalt dan komt dit toch bovendrijven als mijn favoriet.

#71. Bushido – Cruel Code of the Samurai

Een film die uitblinkt in verstrooiing door de keuze van samoerai film over vijf generaties, tot in de moderne samenleving aan toe. Steeds dezelfde hoofdpersoon die voor een keuze staat en ziet dat de keuze anders wordt door de veranderende omgeving. Zeer mooi gemaakt. Tot nu toe slechts de enige film van Imai die ik zag. Revenge is op DVD onderweg naar mijn huis, dus dat moet eindelijk eens worden rechtgezet. De film won een Gouden Beer in Berlijn, toch vrij zeldzaam voor een Japanse film – een hoofdprijs in Cannes, Berlijn of Venetië.

#72. Zatōichi’s Cane Sword

Mijn favoriete Zatōichi film, omdat in deze film een zeldzame link wordt gelegd tussen deze film en enkele episodes ervoor. Zijn afkomst , zijn jeugd en zoals de titel zegt zijn zwaard. Net zo’n melancholische touch aan film en ik ben meestal vrij snel om. Omdat de andere kwaliteiten van de reeks (een vrouw, een kind, een gokspel, wat sake en wat gezwaai met zwaarden) ook aanwezig zijn zet ik deze Zatoichi bovenaan. Ik zal aan het eind mijn lijstje van 9 titels die we hier voorbij hebben zien komen naast die van Ramon K en Baggerman leggen, om te kijken of we tot een unanieme voordracht van de beste films kunnen komen.

#75. Vital

Een Tsukamoto film die mij pas bij de tweede keer wist te raken. Mede door een door danuz geschreven thesis voor zijn opleiding als ik me goed herinner heb ik toen op andere dingen kunnen letten en heb wat meer begrip gekregen voor waarom mensen soms zo moeilijk doen en zich zo ‘onaangepast’ gedragen. Maar ja, verlies in een film vormgeven is niet makkelijk als je subtiel wilt zijn, want het zou zo maar kunnen worden opgevat als moeilijk doen. Leuk ook dat Tsukamoto hier een schoorsteen-tribute aan Ozu lijkt te brengen.