De top 100 van... (top 150 van live action jeugdfilms/Baggerman)

Van wat ik van Yamada zag vond ik de meeste films 'gewoontjes', dat zou je over de ook kunnen zeggen, maar hier zaten scènes is, waaronder die op de still die ik dan weer hele mooi vond. Het zijn meestal dingen met gezinnetjes en ouders/kinderen die ik de laatste tijd dan weer beter vind.

Bij Miike is het lastig, ik weet niet welke je zag. Als je die van vandaag al zag en die niet boven kwam drijven zou ik het eerlijk gezegd niet weten.

Post rangorde 14 van 20 (#91-#105)

http://www.moviemeter.nl/film/86570

http://www.moviemeter.nl/film/58785

http://www.moviemeter.nl/film/40723

http://www.moviemeter.nl/film/37887

http://www.moviemeter.nl/film/15968

http://www.moviemeter.nl/film/11534

http://www.moviemeter.nl/film/4106

http://www.moviemeter.nl/film/29764

http://www.moviemeter.nl/film/40292

http://www.moviemeter.nl/film/30744

http://www.moviemeter.nl/film/14690

http://www.moviemeter.nl/film/11330

http://www.moviemeter.nl/film/23561

http://www.moviemeter.nl/film/20340

http://www.moviemeter.nl/film/25817

Enkele toelichtingen

#91. The Kirishima Thing

Met Funuke en Nobara had ik de klik nog niet zo, maar een film op een middelbare school kent vaak wel een fascinerend evenwicht. Vaak gebruikt, vaak ook welke sterke films. Hier ook weer: wisselende loyaliteiten, moderne media, prestatiedruk. Een snelkookpan die tot een goed einde wordt gebracht door Yoshida - en dat is knap, want het begin was werkelijk fantastisch. De ultieme middelbare schoolfilm moet nog komen uiteraard, weke dat is daar is denk ik iedereen het wel over eens.

#92. Immortal Love

Kinoshita is onopvallend ondervertegenwoordigd in de lijst denk ik. Slechts twee maal. Een naam die vaak wel genoemd wordt, maar bij niemand echt komt bovendrijven heb ik het idee. Dit vond ik wel met afstand zijn beste film. Ook weer een drama en zoals vaker in de Jaren 60 staat er een sterke vrouw centraal. Ze bestiert een bedrijf, maar kan in een typische noodlotsdrama-setting niet voorkomen dat de boel uit elkaar valt. Met Hideko Takamine, een van de centrale actrices in de Jaren 50 en 60 – we zien haar zometeen nog een keer.

#93. Heart, Beating in the Dark

Op het IFFR van 2006 stond Shun’ichi Nagasaki centraal. Wat mij betreft een vrij modaal filmmaker, met twee uitschieters: zijn oorspronkelijke 8mm film uit begin jaren 80 over een amoreel koppel Heart, Beating in the Dark, deze film dus, en zijn eigen remake van dezelfde film met de zelfde acteur/actrice bijna 25 jaar na dato. Beide zijn indrukwekkend. Deze is heel lowbudget en redelijk verontrustend. Na het expliciete exploitation gebeuren in de Jaren 70 behoorlijk confronterend en unheimisch. Destijds gepresenteerd als een mijlpaal en zo voelt het voor mij ook wel. Zijn andere films zijn allemaal niet bijzonder.

#95. Love Letter

Iwais schaamteloze tienerromantiek werkte voor mij direct 100%. Dat dromerig sfeertje, dat gedraai om elkaar, het gemijmer. Ik zie trouwens dat ik een foutje heb gemaakt, want ik zag de film in de Melkweg tijdens Camera Japan volgens mij en kocht ik later de DVD... Dus dat moet nog even worden hersteld.

#98. Tony Takitani

Ik schreef bij Taboo al dat de beste Ryūichi Sakamoto score is voor Japanse film, dus ik kan dat niet nog een keer zeggen, maar anders was het deze geworden. Mooie kleine film, heel bedacht - want bijna meer eens stijloefening dan dat het verhaal centraal staat, dat verhaal is nu helemaal ingepast in het repetitieve karakter van de film.

#99. Tekkonkinkreet

ADHD, maar gewoon een hele gave flow, mooi doordacht en gemaakt, met sympathieke rotkinderen in de hoofdrol. Ik ben de zwaktes die ik destijds schreef over het middenstuk alweer vergeten, dus lang leven de grote stad!

#100. Assassination

Nog meer awards uit te delen: Die voor de mooiste score van Tōru Takemitsu. Het verhaal was te feitelijk en schematisch opgezet vermoed ik, want het is moeilijk te volgen hoe de loyaliteiten verdeeld zijn en wie, wie is in het begin. Ik denk dat Shinoda het misschien met opzet en een heel schema paraat had. Er staat in het topic dat kennis van de verhoudingen helpt met het begrijpen - dus dat is misschien wel aan te raden. Anyway bij de schematische opzet van de film past muziek van Takemitsu natuurlijk fantastisch. Verder vind ik dit misschien ook wel de mooiste still van allemaal. Hier is-ie nog op wat groter formaat.

#103. Zatōichi and the Chest of Gold

Grappig genoeg een van de laatste Zatōichi films die ik zag, maar ik vond het een mooie samenvatting van alle afleveringen die ik zag. Zoals je op de still kunt zien is een van de hoofdingrediënten aanwezig: een ontmoeting met een schone dame. Ook hier is de mimiek van Katsu weer ongekend al zal hij op de set af en toe zijn oogjes wel open hebben gedaan. Verder blinkt deze film uit in het camerawerk van Kazuo Miyagawa, de film is mooier dan welke andere Zatōichi dan ook maar (lampionnen! vuur!). Dus voor mensen die er maar een paar willen zien: deze mag onder geen beding gemist worden! En Baggerman had natuurlijk gelijk, dit is ook al een film van Zatōichi met Tomisaburo Wakayama. En dit is de op-één-na hoogte genoteerde Zatōichi-film...

#104. Late Autumn

Alleen al deze bevrijdende still van de dames op het dak, geeft aan dat Ozu ana het eind van zijn carrière een lichte verschuiving doorvoerde in zijn thema’s en sympathie.

#105. Floating Clouds

Mijn favoriete Naruse-film met tevens drie van mijn favoriete acteurs/actrices uit die tijd: Hideko Takamine (daar is ze weer), Masayuki Mori en Mariko Okada.

Tien gezien dit keer, met weer twee x de volle score (Pastoral, Spirited Away)

Terayama heeft een aparte stijl. Hij was vooral bekend als theater-man, al schreef hij ook veel filmscripts (vooral voor Shinoda). Zijn nogal door Artaud geïnspireerd werk en connecties met de filmwereld leverde uiteindelijk dus ook eigen films op, die een volledig unieke plek innemen binnen de Japanse cinema. Het meest directe referentiepunt waar ik zelf altijd aan moet denken komt dan ook uit de manga hoek (Suehiro Maruo), lekker vreemd. En sowieso cool dus, al werkte zijn eerste films niet helemaal voor me. Bij Pastoral kwam alles perfect samen, de stijl en de inhoud vullen elkaar hier heel goed aan en qua cinematisch tempo/balans zat er ook gewoon een goede opbouw en flow in. Van zijn later werk zag ik nog niet alles, maar dat wordt over het algemeen ook weer minder gevonden... al ligt dit waarschijnlijk aan de Westerse pers die hem net als Walerian Borowczyk in een 'softcore' hokje plaatste en hem daarmee gelijk afschreef...?

Immortal Love heb ik nog niet gezien, maar ik zag toch al een aantal sterke 4-sterren films van Kinoshita, dus dan moet ik zeker eens zien hoe deze bevalt. Moet ook de recente docu over hem nog zien, maar die staat al klaar.... een leuke double-bill voor de nabije toekomst dus.

De eerste Heart Beating in the Dark zag ik ook op het IFFR, maar scoorde bij mij niet zo goed eigenlijk. Had die recente versie toen niet gelijk in kunnen plannen, maar zag dus ook later nog geen reden om die in te halen...

Tony Takitani staat verder nog op het verlanglijstje, weer zo'n dvd die al jaren in de kast staat, maar me niet heel hard aanspreekt. Jou stukje bij die film klinkt eigenlijk wel erg ok!

Mooi lijstje, wel veel 3.0/3.5*-films bij mij: Pastoral, Love Letter, Spirited Away, Tekkon. Waarvan ik verwacht dat Tekkon nog wel eens hoger kan scoren bij herkijk. Geweldige soundtrack (door Plaid) en mooi geschapen wereld.

Alleen Tony Takitani scoort 4.0*, maar die is toe aan herkijk waarna hij hopelijk nog een half puntje omhoog mag. Prachtfilm, wat een heldere vormgeving, qua beeld, muziek, voice-overs.

Ronde veertien zag ik Dead or Alive 2: Birds, Tekkonkinkreet, Tony Takitani, Spirited Away en Cure. Alleen die van Miike beviel me niet zo. Teveel van hetzelfde waardoor ik de helft van de tijd in slaap val.

- Dead or Alive (★★)

- Audition (★★½)

- Dead or Alive 2: Birds (★★½)

- The Happiness of The Katakuris (★★★)

- Ichi the Killer (★½)

- Dead or Alive 3 (★★)

- Deadly Outlaw: Rekka (★★)

- Gozu (★★★)

- Zebraman (★)

- The Big Spook War (★★½)

- Yatterman (½)

Heb nog Hara-Kiri: Death of a Samurai, Sukiyaki Western Django, Crows Zero, The City of Lost Souls en Three... Extremes liggen. Twijfel nog over 13 Assassins, The Bird People in China en Big Bang Love.

Spirited Away is misschien wel mijn eerste anime, al geloof ik dat ik Akira zelfs nog wat eerder zag. Een lange tijd de meetlat geweest waarnaast ik elke andere anime legde. Onzinnig natuurlijk, want anime bevat zoveel verschillende genres dat het vergelijken van bijvoorbeeld Ghost in the Shell met Spirited Away net zoiets is als Lord of the Rings vergelijken met Alien.

Tekkonkinkreet moet ik nodig weer eens herzien. Ik vond het de eerste keer maar chaotisch, misschien dat de volgende keer ik het wat meer over me heen kan laten komen.

Tony Takitani vond ik de eerste kijkbeurt prachtig, het raakte me diep, en ik voelde me verwant met het hoofdpersonage. Bij de tweede kijkbeurt voelde het ineens veel afstandelijker aan, heel gek. Nog steeds een mooie film, maar het diep geraakt worden heb ik veel minder.

Assassination heb ik niet gezien, maar die still ziet er wel prachtig uit. Tot nu toe beviel van de oude Japanse cinema alleen werk van Kobayashi, ik hoop nog steeds meer regisseurs te vinden die me bevallen, misschien bevalt Shinoda ook wel, nog niets van die man gezien.

Helaas kan ik alleen meepraten over animaties of de (niet altijd even goede) horrors uit Japan die ik gezien heb. Mijn nog zien lijstje zit helaas nog veel te vol om op zoek te gaan naar nieuwe tips, maar wie weet verdiep ik me over een aantal jaar wel in de Japanse film.

Gezien het lijstje van Mochizuki bij het regisseurstopic zullen een aantal animaties NIET in zijn top 500 komen, zoals The Secret World of Arrietty (2010) en Grave of the Fireflies (1988).

Die eerste vond ik erg leuk en interessant en ik hoop echt dat ooit een vervolg erop komt, en die laatste erg goed/sterk. Ik denk dat ik alleen die twee in je lijstje zal missen. Verder wel eens dat veel andere Ghiblis (en ook 5 Centimeters...) wel in je top 500 komen. Ook The Girl Who Leapt Through Time (2006) (geen Ghibli) heeft vermoed ik je lijst niet gehaald maar vond ikzelf wel een fraaie animatie.

arno74Van de maker van The Girl komt nog wel zijn (tot-nu-toe) meesterwerk. En de rol van Ghibli is ook nog lang niet uitgespeeld denk ik. The Girl vond ik trouwens wel heel leuk. Ik had de lijst wel tot 500 kunnen uitbreiden.

beavis: is deze Naruse ook niet jouw favoriet?

Verhoeven: als dat jouw Miike lijstje is dan vind ik het denk ik moeilijk iets aan te raden, je ziet wat mijn favoriete zijn, dus daar kun je niet direct op varen. Dingen als 13 Assassins zou ik sowieso niet doen, want dat lijkt me nog verder van je afstaan. Misschien inderdaad Bird People, Blues Harp en de twee Miike's die nog komen. Hoewel de laatste (dat is nog een paar daagjes wachten) sowieso te extreem/extremistisch is.

Ik zat in de zaal voor The Kirishima Thing, maar zonder kaartje, dus ben toch maar weer opgestaan. Daarna nog enkele verwoede pindakaaspogingen ondernomen, maar voorlopig zonder succes. Niet dat hij niet is te vinden, overigens. Zal hem zeker nog wel een keer zien.

Acht gezien dit keer. De fijnste Ozu tot nu toe (weliswaar niet alles gezien), nog steeds mijn favoriete Ghibli of überhaupt favoriete anime (het was een van mijn eerste en kan dus een wat verdraaid beeld hebben), wellicht de beste Terayama en een sterke K. Kurosawa.

De andere helft beviel me echter een stuk minder. Met Heart, Beating in the Dark kon ik weinig, te minimaal en greep me blijkbaar niet aan. De DoA trilogie viel me ook tegen, al is dit tweede deel geloof ik wel de beste. Deel 1 vond ik in ieder geval zeer matig. Tony Takitani was een voor mijn doen vroege Japanner die me te weinig aangreep. Ik denk wel dat ik zo'n film inmiddels beter kan waarderen, als ik zie waar de film de accenten lijkt neer te leggen. Tekkonkinkreet vond ik mooi geanimeerd, maar waarschijnlijk kon ik minder met de inhoud.

En meer Shinoda kijken is altijd verstandig. Ik had al gezegd dat The Assassination prioriteit heeft. Naruse komt na deze lijst ook zeker aan de beurt en Love Letter had ik toch eigenlijk al eerder moeten zien. Vroegere Iwai heb ik sowieso nog niet gezien. In tegenstelling MR spreekt Vampire mij juist wel aan, dus die staat ook nog op de planning. Maar dat is off-topic

Ik denk dat Iwai sowieso on topic is, maar ben er een beetje bang voor.

Vandaag Petal Dance in de post, gisteren Hula Girls en eergisteren Scrap Heaven al gezien. De eerste film die de lijst gehaald zou hebben, omdat ik toch overstag ging en 4* ging geven. #68 is een film (tromgeroffel) die ik wel een vergelijkbaar gevoel vond geven.

Rokurō Mochizuki is niet de enige regisseur die we nog niet gehad hebben (hij komt nog drie keer langs), maar er is nog iemand. Nee geen kwis dit keer. We wachten ook nog op de enige entry uit de Jaren 20.

Morgen komen verder naast wat verrassingen ook weer een paar absolute classics. Ik heb de lijst niet bewust afwisselend gemaakt, het is gewoon echt zo dat ik van films van alle decades hou, inclusief veel genres. Alleen niet altijd de gekende klassiekers als Seven Samurai of Grave of the Fireflies.

In dat licht bezien zou ik eigenlijk van een ieder nog wel een Japans lijstje willen zien, om daar dan weer een ultieme lijst uit te filteren - maar dat is een zaak voor later

Het is de favoriet van veel Naruse kenners en... al zou ik me hier kunnen vergissen,,, ik dacht ook van Naruse zelf, maar zoals ik eerder aangaf is Meshi voor mij momenteel nog favoriet... terwijl het verhaal-technisch/inhoudelijk wellicht andersom zou moeten liggen, maar Meshi heeft iets unieks moderns dat voor mijn gevoel zo sterk afwijkt van alle andere films in dit soort genre, in die tijd, dat ik daardoor nét dat beetje extra bewondering voor de visie van Naruse krijg.

Dan ben ik blijkbaar een kenner

Ik zag in de gauwigheid 4.5* van jou - dus ik dacht daar gaat niks overheen.

Scrap Heaven weet inderdaad wel een bijzonder gevoel over te brengen. Kijk vooral nog uit naar Villain van dezelfde regisseur. Welke zou nummer 68 zijn? Bright Future zal zeker wel hoger staan (het zal de Odagiri connectie zijn die verantwoordelijk is voor de associatie, want het gevoel in beide films is toch behoorlijk anders, al zitten er wel enkele vergelijkbare plotelementen in).

Ook benieuwd naar wat dan de ultieme middelbare schoolfilm gaat zijn. Blue Spring moet zo te zien ook nog komen (morgen voorspel ik ), maar het lijkt me niet dat je die daarmee bedoelt. Love & Pop komt ook nog, maar daar zien we de school zelf niet. Kids Return is ook geen echte middelbare schoolfilm. All about Lily Chou-Chou wellicht.

Goed trouwens dat we dezelfde favoriete Shinkai hebben (shorts daargelaten), daarna vond ik het niet veel meer (5 Centimeters zou wellicht nog kunnen profiteren van herziening).

En A Page of Madness komt dus ook nog

het is zeker geen slechte film!

Malick wrote:

(quote)

WTF!

Daarvoor had ik een film (een slechte film, maar wel een goede) in dezelfde zaal, dus ik was geloof ik gebleven in de zaal, of ze controleerde de kaartjes onderaan de trap en niet aan de zaaldeuren waardoor ik wat heen en weer kon laveren. Er waren nog enkele bekenden zoals Koenr en Montorsi die naar The Kirishima Thing gingen waardoor ik begon te twijfelen om niet gewoon te blijven, maar ik had geen zin om nog in de (lange) rij te gaan staan voor een kaartje en ik zou ook geen beenruimte (ivm met knie) meer kunnen creëren doordat de zaal een stuk voller was dan bij de Sono. Dus vandaar

Ook opvallend dat Third Window nog niks met The Kirishima Thing heeft gedaan. Permanent Nobara ook niet, terwijl Funuke zowel daar als zelfs in Nederland is uitgekomen.

Morgen gaan we verder vanaf nummer 90, dus nummer 80 en hoger zijn dan ook aan de beurt. Op zich een "momentje", want in mijn Top 500 die ik heb ingestuurd voor de Top 1000 staan 80 Japanse films, dus nummer 80 is de eerste film die punten van mij heeft gekregen voor de Top 1000 (en al die andere mooie dingen die we tot nu toe hebben gehad dus niet). Ik denk overigens dat ik de enige ben die nummer 80 heeft genomineerd - maar dat terzijde.

Post Rangorde 15 van 20 (#76-#90)

http://www.moviemeter.nl/film/48104

http://www.moviemeter.nl/film/16422

http://www.moviemeter.nl/film/4687

http://www.moviemeter.nl/film/6474

http://www.moviemeter.nl/film/4943

http://www.moviemeter.nl/film/31269

http://www.moviemeter.nl/film/8891

http://www.moviemeter.nl/film/29144

http://www.moviemeter.nl/film/40704

http://www.moviemeter.nl/film/19142

http://www.moviemeter.nl/film/4864

http://www.moviemeter.nl/film/15181

http://www.moviemeter.nl/film/10867

http://www.moviemeter.nl/film/56257

http://www.moviemeter.nl/film/89252

Enkele Toelichtingen

#76. My Love Has Been Burning

In het grote Mizguchi-retrospectief dat het Filmmuseum organiseerde heb ik deze film gezien die verder nog niet is opgedoken op DVD of BR. Een zeer krachtige film over zelfstandige vrouwen, een van zijn vaste thema’s.

#77. Lady Snowblood

De hoogst genoteerde exploitation film is er uiteraard eentje met Meiko Kaji. Relatief late film uit haar carrière die toen al een aantal legendarische personages had opgeleverd.De film, die ik zag toen MTV in het weekend ’s avonds ineens Japanse films ging uitzenden: Miike, Ring, Zatōichi en deze bijvoorbeeld. De wat meer op actie en bloed gerichte Japanse zwaardvechtersfilms waren toen 'hot' voor de gemiddelde liefhebber, vanwege QT.

#78. My Neighbour Totoro

De Japanse film die ik denk ik het vaakst zag in mijn leven. De waardering voor Totoro was na de eerste kijkbeurt (toen ik nog geen kind had) redelijk tot goed, maar pas toen ik de film later met mijn dochter ging kijken (wel steeds in het Engels met ondertiteling) groeide mijn waardering. Met name het eerste uur vind ik heel goed, de avonturen die volgen wat minder, hoewel de poezenbus natuurlijk wel heerlijk is. Mijn dochter kreeg een Totoro-knuffel van een een vriend toen ze geboren werd. Ze heeft nu een Totoro-broodtrommel (uit de SciFi winkel in Göteborg – hebben ze leuk veel Ghibli dingen, die in Stockholm is minder) en drinkbeker. Ikkrijg toch niet de indruk dat er veel, zo ze er überhaupt zijn, mensen zijn die die figuurtjes herkennen in de klas. Als ik mijn schoonouders als referentie neem, en waarom niet?, die hebben voor hun kleinkinderen ladingen Disney films en ook van die slechte goedkope troep en er zwerft één Ghibli rond: Ponyo. Mijn schoonvader kijkt de eerste keer altijd de film mee om hem te testen op ‘enge’ stukjes. Hij was best enthousiast over Ponyo, dus de hoop is nog niet helemaal verloren, maar het blijft opvallend dat ze met deze Totoro een Nederlandse release nooit hebben aangedurfd.

#79. Tetsuo

Eén van mijn eerste bios ervaringen in het filmhuis in Wageningen. Ondanks dat er iets op de kwaliteiten, de lengte en spanningsboog van de film is af te dingen laat dat toch een blijvende indruk achter. Ik zag later Electric Dragon 80,000 V ook op een groot scherm (op het IFFR), toch wel 2 van de klassieke cyberpunk films, die vond ik toen al wat minder. Deel 2 en 3 halen ook in de verste verte dit niveau niet. Trouwens: deel 2 heeft het ook nog geschopt tot een Nederlandse bioscoop release. Je kunt het je nu nauwelijks voorstellen.

#80. I Was Born But…

Toen ik de Top 500 inleverde en een beetje worstelde met de Japanners onderin de lijst kwam uiteindelijk na veel wikken en wegen deze zwijgende Ozu bovendrijven. Ik had net Ohayō/Good Morning gezien en dat gaf denk ik wel de doorslag (Good Morning is de min of meer remake van deze film). Ik heb vanuit de Top 80 Japanse films die de Top 500 hebben gehaald verder gebouwd aan de Top 300 (eerst was de bedoeling 200, toen 250) Nu ik zo dit stuk van de lijst zie wringt daar nog wel iets en is het misschien iets te snel tot stand gekomen, het stuk tussen 50 en 90 is niet geheel in de perfecte volgorde. Maar goed, ’t is ook verde rgeen exacte wetenschap. Van deze Ozu heb ik hardop genoten.

#81. Under the Flag of the Rising Sun

Een film die ik altijd op 5.0* had staan, maar die zonder herkijk aan het dalen is. Geen idee waarom, maar er bekruipt me steeds een sentimenteel , vals-heroiek gevoel als ik er aan terugdenk. Dus een herkijk, van de OOP-DVD op R1 HomeVision, je weet wel, is nodig. Destijds op het IFFR gezien en daar stonden in het Fukasaku retro twee voorstellingen gepland. Na de eerste (waar ik gelukkig bij was) werd – naar verluidt onder druk van Japanse amabassade – de tweede gecancelled. Waren toen een hoop mensen teleurgesteld over, omdat ik en de mensne met wie ik toen was zo enthousiast waren. McSavah merkte al op dat er veel Fukasaku in de lijst stond. Zoals ik al een paar keer zijn kwam dat toen door dat retro waaraan ik goede herinneringen bewaar. Dit is even wel de eerste (en laatste uit zeven titels) die we tegenkomen sinds #176.

#82. Like Grains of Sand

Natuurlijk een spoiler deze still die ook op de poster en de Nederlandse (!) VHS stond. Maar goed het is wel een iconisch beeld uit deze film , één van de eerste Tiger-winnaars in Rotterdam. Dat kleurt mede mijn herinnering, maar verder herinner ik me ook een zeer ingetogen en zuivere jongeren film. Hecht vriendschap, loyaliteit. In die zin wel herkenbaar en één van de dingen die mij in een film inhoudelijk altijd wel aanspreekt. Een DVD is er echter nooit van gekomen. De eerste Hashiguchi pas die we in de lijst tegenkomen.

#83. Onibi – The Fire Within

Rokurō Mochizuki, de vergeten regisseur, wiens naam ik heb gebruikt om me hier in te schrijven. Ik had toen ik me aan ging melden niet zo nagedacht over een naam, maar op imdb gebruik ik de naam Rokuro ook (had ik achteraf hier ook graag gehad zonder de Mochizuki). Ook weer een IFFR-herinnering, die bij latere films toch ook wel steeds bevestigd werd. Dit is zijn bekendste film, omdat hij relatief makkelijk te vinden is. Hij heeft veel van de klassieke Mochizuki-elementen en het is niet voor iedereen direct te zien wat ik er nu zo geweldig aan vind. Net als het thema ‘loyaal zijn’ ben ik altijd dol op films die een zekere alledaagsheid, dat terloopse, hebben zonder dat het nadrukkelijk een slice-of-life film is. Dit is gewoon een genre film (net als alle films van MR) met klassieke elementen daaruit, maar ook zo’n mooie subtext. Vaak goede muziek. Ik vind het we vergelijkbaar met Hou Hsiao-hsien. De stills van de drie films van MR die we gaan tegenkomenlaten trouwens allemaal te wensen over.

#85. Labyrinth of Dreams

Misschien wel een van de meest gezochte films bij de liefhebber. Ik heb hem meegepikt op de Duitse zender West 3 toen we die nog konden ontvangen. Ondertiteld gelukkig. Ik dacht ik de DVD bezat (en de film in het filmhuis Den Haag zag ooit maar dat blijkt in beide gevallen om Angel Dust van Ishii te gaan). Ik weet niet heel veel meer van deze film, behalve dat-ie bloedmooi was en een prachtig einde had, met een auto als ik me niet vergis. Goed gevoel aan over gehouden en geen enkele moeite dat de film het in mijn herinnering nog steeds zo goed doet.

#86. Sanshō the Bailiff

Dit is een film die in alle klassieker lijstjes staat en ik ook echt hoog heb zitten. Wat ik met name in mijn herinnering heb is een zeer vloeiende verhaal lijn zit over weldoen. Een beetje een oecomensiche film meen ik, waarin die sociale bewogenheid van Mizoguchi naar voren komt.

#87. Rainy Dog

Wat mij betreft de beste ‘normale/typische’ Miike film. Weer zo’n melancholisch vriendschaps portret met een fantastische rol van Sho Aikawa – die je vaak in dergelijke films ziet opduiken – als ontheemde Japanner in Taiwan. Voeg daar een kind aan toe en de niet aflatende regen. Vond dit echt een hele fijne film, die in mijn herinnering – bij het terugkijken van al die regenfoto’s – wel aan het groeien is. De mindere dingen staan me in elk geval niet zo bij.

#88. Harakiri

Ik kan bij deze serie bijna bij elke film wel iets kwijt. Ook dit is weer een klassieker die zijn status waard is. Strak, superstrak, misschien niet voor iedereen inhoudelijk even boeiend, maar de samoerai-code is toch voor iedereen, zelfs al is men van steen, doorvoelbaar verwerkt in het verhaal. Weer een mooie rol van Tatsuya Nakadai en muziek van Tōru Takemitsu

#89. Running in Madness, Dying in Love

Wakamatsu’s films blinken niet uit in subtiliteit of zijn zelfs op de keper beschouwd nogal mysogien. Maar heel soms kan ik door al die ellende heenkijken als ik eronder een laag denk te zien van worstelende personages met werkelijk compassie, in strijd met ichzelf (een kwestie van het niet beter kunnen). Als je dan ook nog een prachtig finale in de sneeuw krijgt, zoals je hier kunt zien. Sneeuw en bloed zijn natuurlijk prachtige elementen om in een film te gebruiken. Misschien is dat ook wel de reden dat we Lady Snowblood al szagen

#90. The Tale of Princess Kaguya

Takahata’s mooiste wat mij betreft. Nog meer dan bij de Yamadas mijn ogen uitgekeken om de voortreffelijke lijnen en vloeiende kleuren. Prachtig – een mooie film om je carrière te besluiten.

Wow, zelfs die John Milton heeft er er nu vijf van gezien, en de zesde (Sansho The Bailiff) stond toevallig al voor deze week op de planning. Lady Snowblood een keer 's nachts gezien, en die verdient daardoor eigenlijk herziening, wat vreemd genoeg ook voor Hara-Kiri geldt. Eigenlijk moet ik die films niet kijken als ik wat moe ben. Totoro blijft voor mij enigmatisch in de zin dat ik niet kan meedoen in de waardering die de film doorgaans krijgt. Ik zag hem pas laat (doordat hij me nooit zo aantrok) en het is me allemaal net iets te lief. Kaguya vond ik dan ook een stuk indrukwekkender dit jaar. Een overdaad aan fantasiedieren kan ik moeite mee hebben. Bij Spirited Away stoorde het niet, Tororo was too much for my taste. Maar: ik heb hem slechts eenmaal gezien en kinderloos (wat volgens de huidige planning zo gaat blijven). Wellicht dat hij in de toekomst beter valt.

Tetsuo paar maanden terug gezien, en wat een bizarre trip. Gek genoeg blijf hij lang naspoken.

Benieuwd wat je nog meer voor ons in het verschiet hebt, MR!

En eens met jou en Beavis hieronder dat kinderen wel een iets gevarieerder filmdieet voorgeschoteld zouden mogen krijgen. Goed trouwens dat je Engels met subs doet, juist kinderen leren heel snel daardoor. Al is bewezen dat dit voor volwassenen ook geldt. I still do it, maar dan wel met Engelse subs

11 gezien dit keer, waarbij wel 3x de volle score (tetsuo, totoro en harakiri), we komen in de hogere regionen

leuke stukjes erbij ook weer, ik vind ook dat Ghibli bij veel meer kinderen op het programma zou mogen staan naast Disney en aanverwanten... kwalitatief en qua fun factor wel te vergelijken en als we naar de, bij werk dat op kinderen gericht is blijkbaar belangrijke, morele factor kijken, dan is Ghibli een stuk minder simpel "goed vs slecht", wat volgens mij 'gezonder' is.

Under the Flag of the Rising Sun is gewoon een erg goede Fukasaku die in thema wel aansluit bij het werk van Imamura en bij Yuki Yukite Shingun (1987) ... een beetje weg van standaard entertainment, maar zou dat een reden zijn om die film van een programma te willen halen? leek me inhoudelijk niet meer/minder controversieel...

Harakiri is voor mij juist zo sterk door de inhoud, ik vraag me dus vooral af of de 'visuals' voor iedereen misschien niet even boeiend zijn (weinig dynamiek bijvoorbeeld)... hoe dan ook, de film heeft altijd al een bovengemiddeld goede kritiek gekregen, uit allerlei hoeken, dus dat ze iéts heel goed doet is iig zeker!

8 gezien dit keer. Hoogste score aan Totoro (5.0*), laagste aan Under the Flag... en Lady Snowblood (2.5*). Ook die Rokuro zag ik! Aardig filmpje, maar om nou je username eraan te wijden

Verder fijn om Labyrinth of Dreams is langs te zien komen, hoewel ik me er bijna niets meer van herinner (einde idd iets met een trein en een auto, en lichtflitsen?).

De laatste Takahata heb ik klaarliggen en Like Grains of Sand zou ik ooit ook nog eens willen zien.

O, en wat je bij Rainy Dog schrijft maakt me wel nieuwsgierig

Dit gold inderdaad meer voor mij, en als het dan allemaal wat veel wordt uitgerekt gaat de aandacht verslappen.

De hoogste stem bij Onibi is nog steeds van mij afkomstig, dus die is ook wel een beetje onderschat, hoewel iedereen wel minstens een voldoende geeft. In totaal negen gezien, met na Onibi natuurlijk de mijlpaal Tetsuo als favoriet en een G. Ishii (MR is nog gehecht aan zijn vorige naam zie ik) die dat ook was en bij herziening waarschijnlijk nog steeds is (maar heb hem toch na een tijdje met een halfje afgewaardeerd). Wel apart dat ik die 'gouden' Wakamatsu nog steeds niet heb binnengehaald.

Die stills van Onibi en Rainy Dog Zien!!

Persoonlijke voorkeuren: Sōgo Ishii en Kijū Yoshida en uiteraard SABU (met hoofdletter), maar Gakuryu Ishii (die ken ik nog steeds niet uit mijn hoofd), Yoshishige Yoshida en Hiroyuki Tanaka hadden ook gekund. Ik hou even de namen aan die volgens de subs op de daadwerkelijke aantiteling worden gebruikt, maar Yoshida verschoot pas bij Coup d'Etat van naam, dus helemaal 100% consequent ben ik dan ook weer niet

Verder heb ik de spelling aangehouden van het Critical Handbook of Japanese Film Directors, dus Shin'ya Tsukamoto (met zo'n dingetje), Hirokazu Koreeda (dan weer zonder) en Shun'ichi Nagasaki (weer met). Verder niet zo belangrijk, het is dat de Mac die streepjes boven o en u zo makkelijk toegankelijk zijn dat ik die ^ niet hoef te gebruiken zoals imdb en MovieMeter - dus die heb ik er ook consequent ingezet.

Tetsuo en Kaguya staan in mijn nog zien-lijstje. Totoro vond ik een hele aangename verrassing, wat mij betreft de beste Ghibli na Grave of the Fireflies. Wat ik van Totoro goed vond is dat het zich zowel voor kinderen als volwassenen leent, ook al is het een van de Ghibli's met een erg hoog kinderfilmgehalte, met een uitstekende mix tussen aansprekende fantasie (die katbus) en realisme (in de gedragingen van de zusjes), en een mooi en ontroerend verhaal. Ik denk dat alleen Ponyo een nóg hogere kinderfilmgehalte heeft, maar bij Ponyo heb ik het aantrekkelijke voor volwassenen niet kunnen ontdekken. Totoro greep me op een gegeven moment wel. Van de Ghibli's die ik gezien heb zijn dat wel de twee films (Ponyo en Totoro) met het hoogste kinderfilmgehalte.

Daar heb ik me dus aan laten vangen!

Ik ben trouwens een voorstander van Tanaka, SABU vind ik ... mjah

Ik volg niet.... Kijū Yoshida - Yoshishige Yoshida