La Tortue Rouge (2016)

Ik had al veel goeds gehoord over La tortue rouge. Het is een bijzondere animatiefilm over een schipbreukeling die strandt op een onbewoond eiland. De film heeft - hoe kan het ook anders - wat denken aan Cast Away. Maar La tortue rouge gaat verder dan dat. Michael Dudok de Wit gaf de film een extra religieuze en filosofische insteek. De man wenst het eiland te verlaten, maar slaagt daar door één of andere Almacht niet in. Hij dient zich te berusten in zijn lot en tevreden te zijn met wat het leven hem te bieden heeft. Voor sommigen onder ons kan dit een goed voornemen zijn ... De film deed me ook de hele tijd denken aan het scheppingsverhaal van Adam en Eva, niet dat de vergelijking in alles opgaat, maar toch. De reïncarnatie van de vrouw was erg bijzonder en het leven van de man viel in zijn plooi. Daarnaast is de sfeer geweldig in de film. Wanneer er niet gesproken wordt, moet je de kijker op andere manieren prikkelen. De muziek is erg mooi en ook visueel krijg je wel wat te zien. De harmonieuze zwempartij met de schildpadden met een hemelse zon op de actergrond is maar één van de voorbeelden waarom deze animatiefilm een pareltje is. Hoe je uit zoveel eenvoud een erg mooie productie kan maken, is erg knap en verdient lof. mooi!

Michael Dudok de Wit schetst een moderne Robinson Crusoë: een eenzame wilde komt niet alleen tegenover de natuurelementen te staan, maar vecht vooral tegen zijn eigen menselijke aard. Het eiland komt tot leven met sfeerschetsen van waterstromen, regenpartijen, de lokale krabben- en schildpadpopulatie en die verwoestende golven op en rond het land. De Wit brengt het subtiel op beeld met een loom verteltempo waarin de nadruk niet ligt op het avontuur of de spanning, maar op de worsteling van het naamloze hoofdpersonage in een wereld waar dood en verlies een alledaags onderdeel vormen. Bikkelhard en toch schattig. Helaas komt juist de metafoor uit de titel - de rode schildpad - niet zo goed uit de verf als ik zou willen; het voelt als een wat geforceerde magisch-realistische stijlbreuk in een film die het tot dat punt prima zonder een fantasie-element kon doen. Al vind ik het tof dat je er uiteindelijk toch een eigen invulling aan kan geven.

Als liefhebber van minimalisme sprak de schoonheid die Dudok de Wit op het betoverende witte doek tot leven brengt me enorm aan. Niet toevallig was het De Boeddhistische Omroep/Blik die dit juweel vandaag op TV mocht uitzenden. Juist door de kunst van het weglaten, krijgt elk detail een rijkdom aan interpretatiemogelijkheden, maar Adam en Eva kon ik er in de verste verte niet in herkennen, net zomin als Cast Away. Sowieso zit er (gelukkig) niets van de bijbel in. De betekenis van de Rode Schildpad laat zich eenvoudig raden, zeker in het licht van drie groene schildpadden die als schaduwen de "nieuwe reiziger" begeleidden. Kortom, na Father and Daughter is dit een magnifiek spiritueel vervolg.