Due Occhi Diabolici (1990)

Beide segmenten scoren meer dan voldoende waarbij het filmpje van Argento als beste er uit komt. Romero koos er voor om weer een film over zombies te maken, maar dit keer met een originele insteek. Het samenspel tussen Barbeau en Zada eiste echter de hoofdrol op en zorgde voor de meeste spanning. Boeiend om te zien hoe de twee met de uitzichtloze situatie omgingen. De locatie is goed gekozen en deed me een heel klein beetje denken aan het eveneens sfeervolle Castle Freak; het voortdurend heen en weer geloop naar de kelder. De legendarische Savini heeft voor de special effects gezorgd waar uiteraard ook niks op aan te merken is. De geluidseffecten bij de moorden lieten wel te wensen over. Het slot is behoorlijk angstaanjagend, maar uiteindelijk een tikkie over de rand. Argento gaat meer voor stijl. Niemand gelooft meer in zwarte katten die ongeluk brengen, maar er zijn ontelbaar veel verhalen over verteld. Dat weerhoudt de Italiaan echter niet om het nog maar eens te vertellen. In vergelijking met Barbeau en Zada zie je meteen dat Keitel een hele grote is. Zoals vaker acteert hij een door waanzin gedreven gek met verve. De druk neemt alsmaar toe, te merken aan de hoeveelheid mensen die naar het huis belde en aan de voordeur stonden. Ik werd er op een gegeven moment een beetje melig van. Het gemartel van de katten is soms akelig, maar uiteraard zijn er geen dieren echt gewond geraakt. Geweldige soundtrack ook. En wederom is het Savini die met zijn kunstwerk een onvergetelijk goor einde verzorgd.

Tja... het eerste verhaal is best aardig, vooral dankzij de sterke intens-nerveuze rol van Adrienne Barbeau en het goede tegenspel van Ramy Zada als haar minnaar, en met ook lekkere opnames van de levende doden, of dode levenden – in ieder geval de twee gehypnotiseerde ondoden. Het tweede segment belooft veel, met in het begin al flink wat bloed en onsmakelijke verminkingen en bovendien een prima Harvey Keitel, maar de plot wil maar niet echt spannend, sfeervol of luguber worden, en de muziek die me op het einde steeds aan Bernard Herrmanns score voor Psycho deed denken hielp ook niet echt. Al met al heeft dit tweeluik gewoon de uitstraling en de "feel" van zo'n ouderwetse griezel-"teleplay", zij het dan met iets meer "gore", maar dat is te weinig om hier iets echt goeds van te maken, en voor een bioscooprelease lijkt mij dit ook voor 1990 al veel te tam.

Redelijke film die twee verhalen vertelt van Edgar Allen Poe geregisseerd door twee verschillende regisseurs. Het eerste verhaal is wat eentonig en heeft niet al te veel te bieden. Het tweede verhaal is wel wat beter, ondanks dat het wat onsamenhangend is. Vooral visueel een stuk interessanter met mooi camerawerk en goeie make-up effecten. Een nipte 3.0 sterren als geheel.