Tom à la Ferme (2013)

Na het zien van deze film begrijp ik de vijandige reacties op Juste la fin du monde (2016) nog minder. Behoorlijk op elkaar lijkende films, in setting, in type personages, in de toneelmatigheid, in de dialogen. Men wist dus wat Dolan kon brengen. Beide films moeten het voor mij vooral hebben van losse momenten. De scene bijvoorbeeld dat Agathe het doosje opent en met de vier deelt, dat is zowel stilistisch als inhoudelijk schitterend (de close-up van de moeder zelf met name, waarbij alleen de ogen scherp zijn). Helaas kan ik vaak niet zoveel met de personages die Dolan ons voorschotelt. Ook hier weer lijkt de schuld volledig op de schouders van de oudere broer te worden gewenteld, maar een goede psychologische inbedding hiervan ontbreekt. Niettemin zit je de volle speelduur je ogen uit te kijken naar Dolans fratsen. Ook hoe hij mooie plaatjes soms verpest door net z'n voeten buiten beeld te laten ofzo, dat vind ik verfrissend. Niet die krampachtige mooifilmerij die soms wel wordt gepropageerd. Het gaat bij film om wat de beelden overbrengen en wat daarvoor het meest effectief is, niet of je elk frame als schilderij in je kamer wilt hebben hangen. Dit 'esthetisch verpesten' geldt bij Dolan ook regelmatig voor de toegevoegde muziek, die hij bijvoorbeeld zomaar kan afbreken. Alleen Mommy nog en dan ben ik bij.

Van alle 4 Dolan-films die ik heb, wilde ik deze eerst kijken. Een geniale film: goed doordacht, somber, mysterieus, kippenvel, je voelt spanning, verwachting, er gaat iets ergs gebeuren...... Dode dieren worden vaker gebruikt om naderend onheil, dood en verderf aan te kondigen. En Sarah werd gebeld als onderdeel van de psychologische oorlogsvoering, grandioos! Waarom niet eerder vluchten? Bekend uit de psychologie..... gevangen in een abusive relationship, misdaden goedpraten, de dader soms zelfs verheerlijken. Francis ziet er lekker uit, je gaat zelfs sympathie voor hem voelen..... Ja, echt een topfilm, als je bedenkt dat een relatief jong knaapje dit toch maar geflikt heeft!!

Mijn derde Dolan nog maar. Nu niet dat de man al zoveel films heeft gemaakt in zijn nog steeds jonge carrière. Jammer dat hij het momenteel allemaal wat gezien heeft. Hopelijk vindt hij snel nieuwe moed om er tegenaan te gaan. Een vrij vreemde film over een man die naar de begrafenis gaat van zijn vriend. De relatie tussen hen was niet openbaar en de moeder heeft geen flauw idee wie hij eigenlijk is. Gewoon 'een' vriend, niet 'de' vriend. Neen, zij is in de waan dat haar zoon een relatie had met Sarah. Sarah die nota bene niet aanwezig was op de begrafenis. De andere zoon en dus de broer van de overledene, kent het geheim wel en laat niet na te pas en te onpas zijn verbale en fysieke agressie te botvieren op Tom. Hier en daar enkele knappe scènes. Vooral de contacten met de moeder vond ik fraai. Ongemakkelijk ook en die scènes leidden tot een hoogtepunt wanneer er een valse Sarah opduikt. Geen meesterwerk voor mij, maar wel meer dan degelijk.