The Client (1994)

Goede film die me heel de speelduur wist te boeien. The Client zijn sterkte en misschien voor andere zijn zwakte is de hoofdrolspeler Brad Renfro. Persoonlijk vond ik dat hij het zeer goed deed. Hij kwam zeer eigenwijs over en dat was ook de bedoeling van zijn rol. Ook de advocate Reggie Love deed dat heel goed. Ik kan me niet direct voorstellen dat ik Susan Sarandon eerder zag acteren. Daaraan zie ik weer dat er nog heel wat te zien valt. De soundtrack is van Howard Shore en hier legt hij precies de basis van een bekend nummer uit LOTR. En ook hier maakt hij de film beter. Het is misschien geen meesterwerk maar toch een fijn rechtbankdrama met behoorlijk wat spanning. Tijdens de film wordt wat teveel toegewerkt naar het sentimentele, maar lang verwachte einde.

Tegenvaller. Het begon veelbelovend, maar gaandeweg bleek dat de vaart die in het verhaal zat totaal afwezig was bij de karakters, die rechtstreeks uit het dunne papier van de boeketreeks geknipt leken. Zelfs Tommy Lee Jones kon geen potten breken in het keurslijf van een veel te sterk aangedikt cliché-beeld van een FBI-carrière-jager. Helaas ontspoorde het verhaal tevens in een volslagen ongeloofwaardige reeks toevalligheden, waardoor het geheel ontaardde in nietszeggende bagger. Kortom, deze film kan zo aan de Bassie&Adriaan-serie toegevoegd worden.

Typisch jaren '90 product in de lijn van andere advocatuur films als The Firm en The Pelican Brief. Destijds goede en degelijke thrillers, tegenwoordig niet meer van de standaard die gehanteerd wordt en in die zin verouderd en weinig spectaculair. The Client laat zich dan nog herkennen door een vrij simpel verhaal rond getuige Mark die iets weet wat hij niet had moeten weten en het juridische getouwtrek om hem heen. Iets dat toch wel tot een paar aardige dialogen en scènes lleid. Waar de film echter het meeste onder lijd zijn de typetjes en overacting van verschillende acteurs, iets dat natuurlijk ook aan de regie en eventueel script ligt. Jones overtuigt niet als overdreven ijdeltuit met extravagante maniertjes, Patton heeft als aardige oom agent vreemde trekjes en Renfro overtuigd in eerste instantie als vroeg volwassenen en zelfredzaam jongetje, maar slaat later door naar onrealistisch dwars en obstinaat. Sarandon overtuigd echter wel in een hele degelijk rol, Parker zet haar rol als de niet al te snuggere trailertrash moeke ook aardig neer. Toch komen de meeste personages te gekunsteld over, zo ook bijvoorbeeld de aankleding van Muldone in altijd een colbertje en niets er onder. Te patserig, te stoer, kan ik meteen al niet serieus nemen... The Client, niets gewonnen, niets gemist. Gewoon aardig voor een keer, maar meer ook niet.