Lat Sau San Taam (1992)

Na de eerste scene weet je al wat voor film dit gaat worden: een harde actiefilm waarin de lijken je om de oren vliegen. Lat Sau San Taam (oftewel Hard Boiled) doet dat wel op bijzonder goede en fraaie wijze, en met name de choreografie van de actiescenes is geweldig gedaan. Hard Boiled gaat over de Dirty Harry-achtige politieman Tequila (Chow Yun Fat), die samen met de door Tony Leung gespeelde undercoveragent Alan strijdt tegen bloeddorstige triades - beiden spelen sterk, en tussen al het lompe geweld is er nog genoeg karakterisatie om de personages niet geheel van bordkarton te laten lijken. Ook de bad guys als Mad Dog en Johnny Wong zijn voldoende uitgediept voor een film als dit. Dit is een actiefilm zoals een actiefilm hoort te zijn: uitstekend gefilmde shootouts, lomp geweld, en een prima pacing waarbij af en toe heel even op de rem wordt getrapt om daarna weer vol gas te geven. En vrachtwagenladingen aan lijken natuurlijk. Ik heb gelezen dat er in Hard Boiled 307 mensen on-screen doodgaan, en dat klinkt wel als een plausibel aantal. Dit is een John Woo van beduidend hoger kaliber dan de slechts redelijke films die ik van hem heb gezien uit zijn Amerikaanse periode. 4.0*

“Everything goes in and out of style, except war.” Heerlijk. Het begin van Hard Boiled zet gelijk de toon voor wat je kunt verwachten, en die lange actiescene in het restaurant is een weergaloos staaltje regiewerk van John Woo. De man weet hoe je een actiefilm moet maken. Er gaan veel mensen dood en de film kent veel serieuze momenten, maar toch verliest Hard Boiled op geen enkel moment zijn luchtige en pretentieloze toon. Het gekibbel tussen Chow Yun-Fat en actrice Teresa Mo, de belachelijke actiescènes, het gedoe met de baby's op het laatst etc. De balans tussen serieuze karaktermomenten en puur vermaak en plezier is perfect. Dat komt ook door het fantastische acteerwerk van Chow, Mo en acteur Tony Leung.

Net herzien en het blijft een knaller van een actiefilm! Bij het herbekijken stoorde ik me wel lichtjes aan het tragere stuk na het theehuis, waar ik ook niet altijd direct wijs uit geraakte uit waarom wie wat deed. Hier en daar hadden er zeker wel wat minuten op de postproductie tafel mogen sneuvelen, en dan had die 2+u naar een iets behapbaardere lengte gekunnen. Nu ja, ietsje verder in de film is alles zo klaar als een klontje en zit het verhaal best strak. Dat gemekker terzijde: voor harde, lompe actie blijft dit gewoon een topper. Eindeloze kogelregens, decor dat voor het minste ontploft, doden bij de bosjes,... Al die overdaad maakt sommige delen ook best grappig: in het theehuis sterven er meerdere agenten wanneer ze via de voordeur binnenvallen. Op het einde wenen ze enkel om de dode collega van Tequila Het moraal van die heroic bloodshed zit hier boordevol dat soort contradicties, puur genieten!