The Four Feathers (1929)

Voor deze vroege (maar toch al derde) verfilming van dit verhaal werd de plot uitgedund tot de actiemomenten, waardoor met name Ethne en Durrance veel meer naar de achtergrond zijn verdwenen (terwijl ze in E.A.W. Masons oorspronkelijke roman uit 1902 evenveel aandacht krijgen als Harry). En dan werd er ook nog eens met wat verhaalelementen geschoven, waardoor de episode in Omdurman al op de helft van de film begint in plaats van daar de climax van te zijn, en dat Harry het commando van Fort Khar van Durrance overneemt is al helemaal uit de duimen van de scriptschrijvers gezogen, maar al met al werkt het toch behoorlijk goed dankzij de uitstekende casting met acteurs die het overacteren binnen de perken houden, het spectaculaire Nordafrikaanse lokatiewerk inclusief vluchtende bavianen, brullende nijlpaarden en een brandende savanne, en een serieus tempo waardoor de kijker niet de tijd krijgt om zich het hoofd te breken over de details van hoe Harry dat toch allemaal voor elkaar krijgt. Eén van de laatste "stomme" filmspektakels, en een terechte hit, ook al zal E.A.W. Mason zich wel eens achter de oren hebben gekrabd bij alle psychologische simplificaties van zijn personages en hun problematiek. (Twee van de drie regisseurs zouden vier jaar later een nog veel grotere hit hebben met een andere film met Fay Wray èn een aap, maar dat is weer een ander verhaal.)