To the Wonder (2012)

Wonderschoon. Echt een duidelijke verhaallijn hoeven we niet te verwachten van Terrence Malick. Meer dan houvast krijg je dan ook niet. Wat krijg je dan wel. Zeer veel gevoel en emotie's. Bijna alleen maar dat. De beelden spreken voor zich. Malick en Lubezki maken er weer iets fantastisch van. Prachtige, grootse en meeslepende beelden. Daarnaast is natuurlijk het geluid weer fraai vormgegeven en zijn de muziek keuzes weer briljant. Waar gaat het nu echt over? Liefde, pijn, het leven, mens zijn. Dat zijn de eerste dingen die me te binnenschieten na het zien van To the Wonder. De film is van een ongekende schoonheid en alles in de film wist me echt te raken. Op wat voor manier dan ook. De vertelling is weer heel erg poetisch. Er komen een aantal erg mooie teksten in de voice-overs voorbij. Verliefd werd ik, op de dansende en springende Kurylenko. Een hekel kreeg ik aan haar op bepaalde momenten. Haar personage maakt zoveel verschillende veranderingen door. Wat een geweldige performace van Kurylenko. Affleck laat prima spel zien en ook McAdams laat hier goed zien dat ze meer in haar mars heeft. Maar het is hier vooral Kurylenko die de show steelt. Iets anders wat de show hier steelt, zijn natuurlijk de mooie beelden. Lubezki laat zich weer helemaal gaan. In combinatie met wat Malick wil, zorgt dat weer voor visueel vuurwerk. De locaties worden op een erg mooie manier in beeld gebracht. We zweven als het ware met de personages mee. Ook geluid is erg belangrijk in Malick's films. Echt weer een mooie sounddesign waar zoveel in te ontdekken valt. Het ruisende gras, water, voetstappen. Erg mooi. De muziek maakt het helemaal af en helpt goed mee in de emotionele impact van bepaalde momenten. Malick maakt het nooit makkelijk voor het publiek. Een Malick film kun je maar op één manier juist beoordelen. Puur op gevoel. Of je kunt er wat mee, of totaal niet. To the Wonder lijkt echt zo'n love it or hate it film. Ik zit in die eerste categorie.

Neil [Ben Affleck] houdt van de Marina [Olga Kurylenko], zoveel weten we al na een paar minuten. Maar dit is een film van Terrence Malick en dus volgen er eindeloze omhelzingen, lyrische beelden, romantische clichés en pompeuze bewoordingen om dat gevoel kracht bij te zetten. Het blijkt allemaal tevergeefs wanneer Neils jeugdliefde Jane [Rachel McAdams] op komt draven en het hele verhaal nog eens van voor af aan begint. Malick heeft heel weinig te zeggen maar gebruikt wel alle tijd en ruimte om dat te doen. Tevens voegt hij aan deze mix een priester [Javier Bardem] toe die eindeloos brabbelt over het geloof en de onzekerheden waarmee hij worstelt. Er zijn mensen die weglopen met Malick. Neutrale kijkers zullen hier zeer weinig plezier aan beleven, vermoed ik.