Moneyball (2011)

Matig sport drama. Al zit er misschien wel een interessante thematiek onder, eentje die jammer genoeg te weinig naar voren komt in dit drama dat toch vooral op personages gericht is. Wie de AlphaGo doc gezien heeft herkent vast een aantal van de zaken die deze film probeert aan te kaarten. De menselijkheid die verslagen wordt door de computer en de identiteitscrisis die daaruit volgt ligt aan de basis van deze film. Heel diep gaat Miller er niet op in, het gaat toch vooral over Pitt's personage dat zich (zonder al te veel keuze) achter de statistieken schaart om zijn team een fighting chance te geven. Het drama is verder wel oké, maar qua regie compleet onopvallend. Het is dat Pitt en Hill het best naar behoren doen, maar verder valt er gewoon niet genoeg te beleven. Jammer, want met dit uitgangspunt is toch meer te doen. Als je het mij vraagt één van de zaken waar we de komende tijd het meest mee te kampen gaan hebben. 2.5*

Ik heb een gruwelijke hekel aan honkbal. Als kind moesten we de hele tijd honkballen met gym op school (en nooit eens voetbal, hockey of basketbal, wat ik veel leukere sporten vind), en ik kon er ook geen ene klap van (zowel letterlijk als figuurlijk). En in het veld had ik totaal geen idee waar de bal naar toe moest als ik hem kreeg, dus ik zorgde ervoor dat ik altijd zo ver mogelijk achterin het veld stond (de meeste klasgenoten konden gelukkig net als ik ook totaal niet slaan). Maar goed, het onderwerp van deze film is wel interessant omdat het niet louter op honkbal slaat, de principes kunnen in elke teamsport toegepast worden getuige bijvoorbeeld de Deense voetbalclub FC Midtjylland. Helaas denk ik bij het zien van deze film dat het format speelfilm misschien niet helemaal het juiste was, een documentaire was wellicht meer op z'n plek geweest. Het onderwerp mag interessant zijn, maar de uitwerking is zo droog. Het camerawerk is gewoon ontzettend saai en juist met een film over sport kan je ongebruikelijke camerastandpunten kiezen waardoor je totaal andere beelden krijgt dan tijdens een echte sportwedstrijd. En de dialogen worden net zo saai gefilmd, er wordt totaal geen moeite gedaan om er iets moois van te maken. En in combinatie met de relatief lange speelduur wordt de film dan een beetje langdradig. Het acteerwerk is verder wel in orde. Pitt speelt één van zijn typische vlotte-jongens-rollen en dat doet hij altijd erg goed, waardoor ik er de aandacht nog bij weet te houden. 2*.

Wat de film leert: - Sport en wiskunde (wetenschap, ratio) hoeven elkaar niet uit te sluiten. - Doch dit lijkt enkel een mogelijke combinatie onder de voorwaarde dat een team ook echt uitgroeit tot een team, zich als een ploeg gedraagt, elkaar kameraadschappelijk bejegent…en daar legt ‘Moneyball’ wat mij betreft te weinig de nadruk op: hoe tilt de manager deze door een algoritme bij elkaar gebrachte resem individuen op tot een hecht verwantschap dat indrukwekkende prestaties kan neerzetten? Wat is uiteindelijk de rol van de trainer daarin geweest, en hoe sterk werd finaal nog geleund op de oorspronkelijke berekeningen...maakten de spelers een bepaalde groei door, of niet? - Ook dit: de honkballers op het veld zijn klein grut, inwisselbaar, mensen met een dik salaris die geen enkele inspraak horen te hebben, pionnen in een miljoenenspel…ocharme. - Hoe ambitieus ook, een mens – zelfs wanneer die de Amerikaanse droom probeert te belichamen, van mislukkeling en verschoppeling tot volksheld – vaart wel bij zijn keuze voor gezin en dichte verbondenheid, meer dan voor het grote geld…hoewel “you’re such a loser dad” aan het slot wat bizar aanvoelt. Of heet dat: puberende dochterliefde? Wel van genoten, maar subliem valt de film bezwaarlijk te noemen. Vakwerk, eerder dat. Niet in het minst van Brad Pitt, die zijn rol schitterend neerzet. Daar waar Jonah Hill meer terugvalt op een stereotiep. Maar enfin, van genoten dus. 3*