Martha Marcy May Marlene (2011)

Nee, dit is geen thriller. Als dat toch de bedoeling is geweest waren er nogal wat gemiste kansen te bekennen. Dan hadden ze veel duidelijker kunnen maken in hoeverre ze na haar ontsnapping gestalked is terwijl het nu toch deels haar eigen paranoia leek. Die irritante eentonige soundtrack helpt ook niet genoeg. Het is nu vooral een psychologisch drama waarin je kunt zien hoe beschadigd iemand kan raken door zo'n sekte. Het is soms ook vervelend om maar te kijken omdat je toch vaak denkt: "vertel nu gewoon wat er gebeurd is". Alle problemen komen eigenlijk voort uit een gebrek aan communicatie. En mede hierdoor wordt het steeds moeilijker om altijd sympathie te hebben voor Martha, die al haar problemen bijna kostenloos lijkt te willen uit te besteden aan anderen zonder ooit zelf verantwoordelijkheid te nemen. Als ik al die onzekere meisjes in zo'n sekte ook zie, waar natuurlijk gretig misbruik van wordt gemaakt, denk ik ook: gut gut, ook naar de mannen toe, blijf toch kilometers weg van dit soort menselijke wrakken, ellende trekt ellende aan. Verder is het jammer dat nooit echt duidelijk wordt waarom Martha een sekte in ging , hoewel je wel wat schetsen meekrijgt van de relatie met haar zus, die duidelijk meer aangepast is en haar vroeger gepusht heeft om ook conventioneel en succesvol te worden. Er wordt over dit conflict (wat je naar de hele maatschappij door kan trekken) eigenlijk verder ook amper ingegaan en ook dat is weer een gemiste kans. Ietwat vreemd soms is verder de manier waarop Martha gefilmd wordt, soms wel erg focussend op haar borsten, bijvoorbeeld als ze aan het boenen is (en ja ze heeft een prachtig lijf). De meest indringende scene is veruit wat er bij die inbraak gebeurt en hoe achteloos dat daarna goed wordt gepraat. Ik heb niet het idee het product van een getalenteerd filmmaker bekeken te hebben, er had zoveel meer in gezeten. Veel gemiste kansen dus maar niettemin een aardig portret van een wrak.

Sfeervolle film over het trauma van iemand die net ontsnapt is uit een sekte. Mooi gemaakt en een sterke Elizabeth Olsen in de hoofdrol. Passende muziek trouwens die de sfeer wat onderstreept. De film focust zich ook op het trauma en minder over de sekte zelf. Met de flashbacks zien we beetje bij beetje wat er achter het trauma schuilt. Al gaat het nooit diep genoeg en blijft het wat op de oppervlakte. Pas gaandeweg zie je ook de paranoia beter, maar dan zijn we al een heel stuk in de film. Mooi gemaakt dus, maar net iets te zweverig om echt indruk te maken. De personages naast Olsen zijn minder boeiend en halen het tempo er nog meer uit. Goeie film dus, maar meer ook niet.

“Marcy! Marcy May! Where ya goin'?” Martha Marcy May Marlene is een uitstekend psychologisch drama met een lekkere onheilspellende sfeer en ijzersterke acteerprestaties. Het verhaal over een vrouw die een lange tijd heeft geleefd in een sekte en op een dag aanklopt bij haar zus en haar man is intrigerend, en langzaamaan kom je erachter wat er met Martha gebeurd is. De film heeft een onheilspellende sfeer en een bijna loom sfeertje, en je krijgt eigenlijk twee verhalen in één. De scenes in de tegenwoordige tijd met Martha en haar zus, en de scenes die zich in het verleden afspelen rond Martha die steeds meer geïndoctrineerd wordt door de sekte en vooral Patrick (de fantastische Hawkes). De scenes in de tegenwoordige tijd vond ik interessanter, vooral ook omdat de band tussen de zussen goed uitgewerkt wordt. Paulson en Olsen zijn twee van mijn favoriete actrices, en hier laten ze weer eens zien waarom. De laatste scene in de auto blijft briljant.