A Foreign Affair (1948)

Alsof je een biljet van 50 euro vindt tijdens het opruimen; zo voelt het als je een Billy Wilder in je collectie tegenkomt die je nog niet hebt gezien. Want Wilder stelt eigenlijk nooit teleur. En A Foreign Affair ook niet. Het is een typische Wilder; scherp en snel met een goede combinatie van komedie, drama en hier en daar zelfs een vleugje spanning. John Lund is uitstekend gecast, maar de aandacht gaat toch vooral naar de twee vrouwelijke rollen. Beide sterke rollen, waarbij Marlene Dietrich wellicht de bekendere naam is, maar Jean Arthur de show steelt en veel bereik laat zien in één rol; ze transformeert gedurende de film van geestig typetje naar mooi, complex personage. A Foreign Affair is niet Wilders scherpste, grappigste of spannendste film, maar wel een uitstekend voorbeeld van hoe sterk hij is in het vertellen van verhalen. Ook als er relatief weinig gebeurd, Wilder houdt je bij de les. Hij ontroert je met weinig en heeft zelfs nog minder nodig om je te laten lachen. Foreign Affair; een klein meesterwerk van een groot meester. 4 sterren.

Een vlotte Hollywood komedie gefilmd tussen het nog redelijk verse puin van WO II in Berlijn. Dan moet je als kijker gewoon effe de knop omdraaien. Het helpt dan misschien dat de film gemaakt is door Billy Wilder en met Marlene Dietrich, emigrés. De bij momenten cynische humor is soms geslaagd, soms minder geslaagd. Het heeft er ook mee te maken dat er over de film en de context wat mij betreft een onwezenlijke sfeer hangt. Behalve het puin is de stad op dat moment bezet door militairen en nog ingedeeld in vier zones onder gezag van de Britse, Amerikaanse, Franse en Russische troepen, wat terzijde aan bod komt. Het scenario heeft lof gekregen (oscargenomineerd maar niet gewonnen) en het zit inderdaad niet slecht in mekaar. Alleen neemt het allemaal wel z’n tijd. Bijna 2 uur is me echt wel te lang voor wat het eindelijk is, de spookachtige ruïnes ten spijt. Het helpt ook niet dat ik geen van de personage echt kon pruimen. Marlene Dietrich doet waar ze goed in is, op haar diva manier natuurlijk. John Lund is ok zonder meer en het personage van Jean Arthur is redelijk onuitstaanbaar. Zeer geslaagd vond ik de regie en dan vooral ook de b & w fotografie. Dat laatste had zomaar geschikt kunnen zijn voor een film noir. Wie zich in speelfilms graag vergaapt aan Duits puin van WO II - op het eind van de forties was het toch ook alweer opgeruimd - kan ik nog enkele goeie titels van diverse makelij aanraden: Germania Anno Zero (1948) , Berlin Express (1948), Die Mörder Sind unter Uns (1946) .

Mijn to-see lijstje van Billy Wilder is al stevig aan het krimpen, maar er zitten nog steeds erg fijne films tussen zoals deze Foreign Affair. De driehoeksverhouding Tussen John Lund, Jean Arthur en Marlene Dietrich wordt erg fijn uitgewerkt. Oké, het misverstand met de foto van Dietrich op het bureau van kolonel Plummer haalt het niveau van de misverstanden die we te zien krijgen bij F.C. De Kampioenen, maar Wilder weet het bijna 2 uur erg boeiend en komisch te houden met een erg fijn script. De scènes in de nachtclub zijn heerlijk om te volgen, maar evengoed zijn de beelden van de ruïnes van Berlijn indrukwekkend om te zien. Toch wel straf dat Wilder het in 1948 het al aandurfde om een dergelijke humoristische film te maken over Nazi-Duitsland, maar ook Marlene Dietrich die hier een rol speelt als zangeres met een nazi verleden. In ieder geval steelt Dietrich hier wel de show als een echte diva samen met Jean Arthur die een uitstekende tegenpool voor haar is. John Lund's prestatie zal ik waarschijnlijk iets sneller vergeten en Millard Mitchell had een leuke bijrol als kolonel Plummer met een reeks leuke one-liners ("That's where he married Eva Braun and that's where they killed themselves. A lot of people say it was a perfect honeymoon"). Alle ingrediënten van een Wilder film zijn aanwezig. Fijn uitgewerkt script, geslaagde humor met sterke dialogen en af en toe wat spanning. Het zit wel niet bij de absolute toppers van Wilder, maar amusant is het wel. 3.5*