Das Weiße Band - Eine Deutsche Kindergeschichte (2009)

Niet het meesterwerk waarop ik hoopte en waar de film door de prijzen op is gaan lijken. Maar wel een fascinerende film. Een van de opvallendste dingen is dat overal wordt gesuggereerd dat de film zo subtiel zou zijn, maar dat is Das Weisse Band nou juist niet. Het benepene, het onder het tapijt vegen van nare dingen, de tegenstelling tussen de gepreekte moraal en de praktische, het ligt er juist allemaal in vrij dikke lagen op. Waar ik op gehoopt had was een subtiele kijk op het ontstaan van het kwaad (zoiets heeft Haneke zelf in een interview gesuggereerd), dat vond ik niet. Toch vond ik het wel een interessante film. Zo'n film waar ik de volle speelduur geboeid naar heb zitten kijken. En toch een onderhuidse spanning voelde, alsof je naar een ondergangsverhaal van een Duits dorpje zat te kijken. Waarbij je weet dat de trein uit de rails loopt, maar niet wat en hoe. Met veel sterke acteurs. De wijzer slaat positief uit, maar er zit een veel betere film verborgen in de thema's. Ik vind dit zeker niet Haneke's beste film en de Gouden Palm had ik 'm zeker niet gegeven, mijn top 10 2009 heeft dit ook niet gehaald. 3.5*

De bijzonder fraaie cinematografie is met voorsprong het meest opvallende aspect van deze film, die qua verhaal het niveau van een gemiddelde streekroman niet ontstijgt. Het afgeraffelde einde vind ik een aanfluiting. Vergelijkbare films als L'Albero degli Zoccoli (1978) en Pelle Erobreren (1987) spreken mij veel meer aan.

Dat deze film de oorsprong van een WOII generatie aantoont voelt wel wat vergezocht, ook al heeft Haneke het zelf bevestigd. Ik zag het juist meer als een moderne kijk op de tijd en mores van het über-folkloristische (Noord-) Duitsland uit de literaire romans van bijvoorbeeld Mann en Storm. Gelardeerd met de stokpaardjes van de regisseur. En in die zin uiterst geslaagd.