Átame! (1989)

Iets beter dan Women on the Verge..., deze film voelt minder chaotisch en meer evenwichtig aan, al overheerst het komische thema alsmede felle kleuren. Het is een film die zich laat bekijken en waar drama (de grote afwezige in zijn eerdere films) een beetje haar intrede doet. Moet zeggen dat ik nog steeds niet door Almodóvar's vroege werken ben overtuigd. De film is overigens een door Almodóvar vrij geïnterpreteerde komische remake van The Collector (1965). Bijna 3*.

Er is een verschil tussen kitsch en het bewust gebruiken van kitscherige elementen. Met pastelkleuren, bloemmotieven en prenten van religieuze of erotische aard creëert Almodóvar z'n eigen originele universum. In de V.S. was er een rechtszaak over de provocerende inhoud, waarna de X-rating omgezet werd in geen rating. Het wordt allemaal met humor gebracht, met name de ode aan Jacques Cousteau. Banderas speelt een obsessieve fan die alle omgangsregels aan z'n laars lapt. Hij dringt haar appartement binnen, slaat en knevelt haar. Toch dwingt hij geleidelijk aan sympathie af. Hij heeft tenslotte een moeilijke jeugd gehad. Daarmee probeert hij in het reine te komen door terug te reizen naar z'n geboortedorp in Extremadura, wat een mooi panorama oplevert. Victoria Abril is mijn favoriete Spaanse actrice. Ze speelt een B-ster die verslaafd is aan opiaten. In haar verdoofde toestand wil ze pijn voelen. Ze is een masochiste die aan een ernstige vorm van het Stockholmsyndroom gaat lijden. Twee labiele persoonlijkheden vinden elkaar. Drie karakterrollen geven het nodige contrapunt. Francisco Rabal speelt een bejaarde regisseur van campy horror. Loles León speelt de ongeremde Lola, het tegendeel van haar zus. De expressief lelijke Rossy de Palma speelt een van haar groteske nevenrollen, dit keer een virago op een scooter. Ennio Morricone voegt er muziek aan toe die soms dreigend klinkt als Psycho, dan weer geruststellend en romantisch.

Fijne Almodovar en tevens de film waarbij Banderas naambekendheid verwierf bij het grote publiek. Hij speelt hier een labiel persoon dat ontslagen werd uit een psychiatrische instelling. Hij wordt smoorverliefd op een voormalige pornoactrice en drugverslaafde. Zijn aanpak om haar te veroveren daarentegen is weinig romantisch. Hij neemt het wel erg letterlijk door haar te ontvoeren en vast te binden. Ondanks deze context blijft de film luchtig van aard. Het personage Ricky wekt zelfs enige sympathie op ondanks al zijn misstappen omdat je toch het gevoel hebt dat hij echt van haar houdt. Het levert soms ook komische situaties op. Verdere een aantal fijne camerabeelden met spiegels. De licht erotische scènes mochten er ook best wezen, zeker die in bad. Beiden groeien als verknipte persoonlijkheden dichter naar elkaar toe. De vrijscène was dan weer eerder humoristisch van aard, maar filmisch met die plafondspiegel best te pruimen. Zag ik onlangs ook nog eens in Verhoeven’s Basic Instinct (1992).