Rio Lobo (1970)

Eerste film die ik zie, met John , maar ik vind het allemaal een beetje knullig gedaan. In principe spat het bloed in de rondte , maar ze blijven gewoon door keuvelen. John slaat alle bewakers in 1 klap neer , maar de hoofdboef (als ie echt KWAAD is ) slaat hem 20 keer en staat nog rustig te praten !!!! Ook zo grappig , de hoofdboef staat eerst in brand , even later loopt ie weer in een witte broek. Al met al geen film om naar huis te schrijven de opnames als zodanig waren wel mooi.

Gokje gewaagd mede door de kringloop, en hoewel het uiteraard geen The Searchers is voldoet de film toch prima en maakt een lekkere indruk. Het begint in de nadagen van de Burgeroorlog waar vies spel gespeeld wordt een rekeningen open blijven staan. Wayne is zoals Wayne is en het is dan ook maar de vraag of de man kan acteren of hij simpel weg zichzelf is. Opmerkelijk is wel de snelle samenwerking met wat ooit tegenstanders waren, snel vergeten of is de scheidslijn kennelijk toch maar dun tussen vriend en vijand zoals ook wel eens in andere Burgeroorlog films aangekaart is. Desondanks gaat de zoektocht naar de verrader verder waarbij een plekje genaamd Rio Lobo wordt aangedaan met de nodige dames in gevaar en terreur op de omgeving van de plaatselijke sheriff met zijn trawanten. Op zich dus erg clichérijk en weinig nieuws. Toch maakt de film een goede en leuke indruk met de treinroof die op fraaie wijze wordt uitgevoerd. Zo zijn klein momenten als Wayne bij de tandarts, en de doodgraver die handwrijvend komt binnen stuiven na de eerste schietpartij, kostelijk te noemen. Het karakter Phillips niet te vergeten die lekker schmierend wordt neergezet. Dan is er nog de schare aan mooie vrouwen met O'Neill, Lansing en Dosamantes, dames die ik niet kende maar een fijne indruk achter laten en de simpele toch effectieve actie in een aantal stevige ben snelle schietpartijen. Het maakt Rio Lobo tot een uitermate vermakelijk film waar Wayne en het simpele verhaal nog wel het minste belangrijk is en de film gewoon een lekkere vlotte indruk maakt met zijn humor en actie. Daarom, gewoon lekker en weinig mis mee.

Rio Bravo-El Dorado-Rio Lobo. Drie keer hetzelfde verhaal, drie keer dezelfde hoofdrol, drie keer vrijwel dezelfde film. Toch zijn er verschillen: het eerste deel heeft verreweg het sterkste verhaal met het minste aankleding, in dit derde deel is er al zowat een half uur intro buiten het eigenlijke dorp. Maar als je de drie delen kort na elkaar ziet, dan valt er meer op. De karakters verschillen ook subtiel, en het komt op me over alsof dat reflecteert hoe de maatschappij tussen 1959 en 1970 aan het veranderen was - hetzelfde soort ontwikkeling als James Bond doormaakte in de transitie van Sean Connery naar Roger Moore. Van 1 tot 3 wordt het allemaal wat minder serieus, en komt er meer ruimte voor comic relief - meest opvallend in de trucs van Cordona wellicht. Verder blijf ik er na deze marathon-herziening toch bij dat Rio Bravo van de drie films verreweg de beste is - maar toch heeft ook elke film wel weer iets dat de andere twee niet hebben. Voor dit deel is dat Jack Elam met zijn waanzinnige ogen. En natuurlijk Sherry Lansing met haar intense blik.