Dolls (2002)

Net als 'Kikujiro' (1999) een film van Takeshi Kitano waarin excessief geweld en wrange ironie een minder prominente rol hebben. Hier neemt de regisseur klassiek Japans poppentheater als leidmotief rond drie eigentijdse verhalen over de liefde in al haar verschijningen: kastenverschillen en de boze blik van oordelende anderen; het onbeantwoorde smachten naar een liefde die misschien nooit komt; en de obsessieve/dwangmatige liefde naar een onbereikbaar ideaalbeeld. En dat allemaal met schitterende sfeershots van ruisend kersenbloesem, maagdelijk witte winterlandschappen, en een absurdistische droom-sequentie om de cinefiele vingers bij af te likken. 'Dolls' (2002) balanceert op het randje van kitscherigheid en sentimentaliteit, maar Kitano blijft snoeiharde plaagstootjes uitdelen waardoor de kijker uitgenodigd wordt om de karakters bijna uit te lachen. Meer nog dan dat hij de schoonheid van die romantische liefde bezingt - zoals in de verschillende cultuurverwijzingen die hij erin verwerkt - toont hij een ander soort schoonheid van de liefde. Die treurige maar meelijwekkende menselijke worsteling om te begeren en begeerd te worden, terwijl het zelden tot meer leidt dan hartensmart, melancholie en frustratie.

Visueel zeer sterk met tevens een knappe, originele opbouw en verweving van de verhaallijntjes. Het is een film over liefde, trouw en ontrouw, spijt en besef en drama. Veel innemende scènes, waarvan heel wat met de tocht van Matsumoto en Sawaka maar het levert een pak schitterende beelden op met veel kleurenpracht, waarbij de seizoenen enig mooi zijn weergegeven. Zeker niet zonder emotie en zo vind ik persoonlijk de passages op de bank met de oude yakuza en de hoopvolle vrouw, toch heel, heel mooi en teder. Bijzonder knap, tenslotte de laatste scène met de poppentheaterfiguren waarbij hun gezichten betekenis krijgen. De vertolkingen kon ik alleen maar bewonderen.

Dolls is een aangrijpende film over liefde, trouw en verdriet aan de hand van drie liefdesverhalen. Vooral het koppel Matsumoto en Sawako boeide me het meest waarbij Matsumoto zijn hart volgt en de gevolgen wenst te dragen voor zijn foute keuzes in het verleden. Visueel is Dolls erg knap mede doordat Kitano gebruik maakt van de prachtige natuurpracht van bloeiende Japanse kerselaars en nog meer van dat fraais. De montage is sterk met de afwisseling tussen de drie verhalen, al betrapte ik me erop dat ik steeds wou terugkeren naar het duo Matsumoto en Sawako. Cinematografisch erg sterk en ook de soundtrack is erg sfeervol en innemend.