The Boat That Rocked (2009)

Rock-'n-rollercoaster The Boat that Rocked is net als een rollercoaster een voorspelbaar maar daarom niet minder leuk ritje die je vooral vermaakt en energie geeft. De personages zijn een bonte verzameling gespeeld door een bekwame cast die het jaren '60 gevoel oproept, ondersteunt door de aankleding van de boot door Curtis. Ook is het in mijn ogen goed dat de houding van de overheid ten opzichte van deze boten/levenswijze naar voren komt. Ik ben geen echte liefhebber/kenner van Rock-'n-roll maar zelfs voor de leek is de muziek een fantastisch onderdeel van deze film, absoluut sfeer verhogend.

Ensemblestuk dat veel te nadrukkelijk op een warme feel good-vibe aast, door alles wat ook maar een beetje zwaarmoedigheid kan genereren gekunsteld uit de weg te gaan. Ook de intermenselijke relaties op de boot mogen geen greintje cynisme bevatten, waardoor The Boath That Rocked lang richtingloos aan de oppervlakte blijft. Enkel de overheid die de zender wil verbieden had voor de nodige stuwkracht in de plot kunnen zorgen, maar dat wordt aan dusdanig Piet Piraat-niveau verkocht dat er maar geen vaart in de film komt. Heerlijk dobberen dan maar? Helaas, daarvoor mist de humor de nodige scherpte en worden de personages te weinig uitgediept. Enkel met de score zit het goed.

“Remember folks, "It ain't simple bein' cool, but it's cool bein' simple."” De film zelf is iets te lang, en zeker niet alle subplotjes en personages zijn even interessant. Maar wat geeft het als je zulke fantastische muziek hebt en acteurs als Seymour Hoffman, Nighy, Frost en O’Dowd, die samen op een boot verblijven en de hele tijd muziek draaien. Rock-‘n-roll muziek, wat in de 70 als 'fout' werd gezien. Het is een feest om al die acteurs samen te zien en het plezier straalt er vanaf. Dat de film zelf niet perfect is stoort dan al een stuk minder. The Boat That Rocked is ook één van weinige films die een staantribune in de bioscoop nodig heeft.