Moka (2016)

Emmanuelle Devos is weer erg overtuigend; deze keer in de rol van een op wraak beluste moeder die in haar zoektocht enkele bepalende ervaringen opdoet, ook herkenbare toestanden en er de besluiten uit haalt. Zeker geen topfilm. Af en toe wat gehaast in de ontwikkeling van het verhaal maar de wraaknemer is een vrouw, een mens vooral en geen super-women en dat vooral viel in de smaak.

Emanuelle Devos is de spil van dit intense psychologische drama. Met haar aanwezigheid beheerst zij de film. Ze speelt een obsessieve vrouw die koortsachtig een strohalm najaagt teneinde eindelijk genoegdoening te krijgen voor de tragische dood van haar zoon. Ze zet haar personage dusdanig overtuigend neer dat je als kijker wordt verleid je met haar ziekelijke bezetenheid te identificeren en vanuit haar perspectief een web van schuld en vergelding te ontrafelen. . In Nathalie Baye heeft Devos een tegenspeelster van formaat. Hun eerste scène samen is een prachtige scène waarin diepe tragedie en ongemakkelijke spanning je afwisselend onder de huid kruipen. Regisseur Frédéric Mermoud laat in die scène zien dat hij heel vaardig onderdrukte emotie en indringend drama met elkaar weet te verenigen. De setting aan het meer van Genève werkt daarbij bijzonder sfeervol en weerspiegelt op subtiele wijze het verloren gevoel van Devos. De afwisselend ruige en rustieke beelden van het meer en het acteergeweld van Devos roepen een magnifieke donkere atmosfeer op waarin wanhoop, eenzaamheid en diep verdriet kunnen sudderen en uitbotten. Met de omlijsting en de emotionaliteit zit het wel goed. Het verhaal roept daarentegen minder indringende gevoelens op want dat loopt volgens bekende lijnen. De spanning die Mermoud vooral in het begin van de film weet op te roepen, weet hij daardoor niet gedurende de gehele film op peil te houden. Desondanks is Moka uiteindelijk gewoon een goede film, die vooral vanwege de magnifieke atmosfeer en vanwege de optredens van Devos en Baye in de herinnering zal blijven hangen.