Jeux Interdits (1952)

De grootschalige gebeurtenissen van de oorlog worden bekeken door de ogen van twee kinderen. Terwijl miljoenen sterven, ga je medelijden voelen met die ene hond. Op kleine schaal kun je gemakkelijker sympathiseren. Het is straf dat ze twee kindacteurs zo naturel kunnen doen ogen. Dat ligt ook aan de montage. Brigitte Fossey wordt soms in close-up getoond in een reactie. Het bombardement kreeg ze pas achteraf te zien. De willekeur wordt aangetoond: toevallig is zij degene die overleeft. Het boerenleven wordt niet geïdealiseerd. Burenruzies, schijnheiligheid en lichte vormen van kindermishandeling waren deel van het leven. Narciso Yepes speelt de anonieme Romanza, soms doodgeslagen door beginnende gitaristen, maar hier zeer sfeervol gebracht.

Een geslaagde veelgelaagde oorlogsfilm met fantastisch acteerwerk van de piepjonge hoofdrollen. Na een hartverscheurend begin ontplooit zich het verhaal rond twee twistzieke boerenfamilies in een al even verscheurd Frankrijk. Uiteraard krijg je een beeld te zien van een platteland dat tot vervlogen tijden behoort. Maar dat doet er niet toe. Het dient tot decor om de kleinzieligheid van de mens tentoon te spreiden. Tot in het absurde toe, want sommige momenten in de film hebben meer met zwarte komedie te maken dan met drama. En dat wordt dan geplaatst tegenover de oprechtheid van de kinderwereld. Een heel puur werk van Rene Clement. Chapeau.

Mooie lieve kleine film die genoeg indruk achterlaat. Juist dat de film zo klein blijft geeft de kracht, met heel erg de focus op het overleven en leven in de oorlog door gewone burgers, en specifieker voor kinderen. En juist het platteland is dan verfrissend aangezien het gevoel van de oorlog er wel is, maar het dagelijkse leven ook heel behoorlijk door kan gaan en de oorlog verder weg kan zijn. Dat geeft een boeiende dimensie. Ik kan hier weinig slechts over zeggen, alleen mist de film wel echte hoogtepunten en af en toe sleept de film wat. Maar absoluut een hoge score. 4,0*.