The Last Supper (1995)

'k blijf hem goed vinden. De film blijft boeien, maar met een lengte van 87 min is dit niet zo moeilijk Een origineel verhaal met (toen 'k hem voor het eerst zag) een verrassend einde.

Zeker veel leuker dan verwacht dit. Zwarte komedies kan ik, mits goed uitgevoerd, vaak wel waarderen en The Last Supper mag zich zeker tot deze categorie rekenen. Een discussie met een gast loopt nogal uit de hand en voor je het weet is bij de vijf bewoners en het landhuis een nieuwe gewoonte geboren. Het acteerwerk is niet onaardig en vooral de dialogen zijn leuk geschreven. Ik was toch telkens benieuwd wat er zou gebeuren als er weer een gast werd uitgenodigd. De twist met Perlman, is geweldig. Stiekem hoopte ik al op zoiets en dat het dan ook nog gebeurde, was wel erg leuk. Het camerawerk en de soundtrack zijn overigens niet echt bijzonder. Maar het leuke verhaaltje, de grappige dialogen en de overige vaak cynische humor, is meer dan voldoende voor zo’n anderhalf uur vermaak. Prima tijdsduur ook trouwens. 3,5*

Mwa. Meteen maar de laatste film van Title meegepakt. Een tragische wending in haar leven betekende voor deze regisseuse het einde. Ze heeft ook zeker aardig bekende films geregisseerd, waaronder dit er eentje van is. Toen ik de film voorgeschoteld kreeg besloot ik hem ook direct maar te kijken. Ik vond het eigenlijk niet een heel bijzondere film, maar erken dat de onderliggende boodschap erg sterk is. Het concept waarbij mensen met elkaar aan tafel gaan zitten en praten over controversiële onderwerpen als "sollicitatie" om te blijven leven is interessant. Het geeft de film direct ruimte om over zaken als "vrijheid van meningsuiting" en "meningsverschil" te praten, twee onderwerpen die op de dag van vandaag nog steeds van belang zijn. Jammer genoeg weet Title de film buiten de boodschappen niet te ondersteunen. Het huisje is leuk ingericht, maar verder wordt alles wel erg cheesy in beeld gebracht. De film tikt soms thriller aan, maar deze beelden weten nooit spannend te worden en ook uit de situaties aan tafel had ik gehoopt dat ze iets intenser waren, net als een echt debat eigenlijk. Ook het acteerwerk is niet bepaald best, en enkel Vance kon me overtuigen. Diaz was weer behoorlijk aan het klunzen, maar ook de overige leden aan de tafel vond ik weinig soeps. De beste prestatie kwam misschien zelfs van iemand die enkel in het eerste kwartier speelt, namelijk Paxton. Heeft in die beperkte tijd toch wel de meeste charme. Voor de onderliggende boodschap is de film het waard, en deze wordt ook naar behoren uitgewerkt. Met enkel een diepere laag kom je er niet. Je kan niet een enkel element heel goed doen en de anderen verwaarlozen, en ik denk dat dat wel het geval is geweest bij deze film. Het mist toch gewoon de ondersteuning, maar het centrale punt boeit wel en het einde is bevredigend.