Elegy (2008)

Een mooi drama. Maar wel erg langzaam, erg ingetogen, en daardoor op de rand van langdradig. Dat wordt wel ietwat gecompenseerd door het mooie spel, maar niet volledig, dus de film blijft nog steeds aanvoelen als langzaam en statisch. De karakters van Cruz en Kingsley blijven daarbij ondanks alles toch wat vlak en abstract. Waarbij Kingsley wel ietwat overtroefd wordt door Patricia Clarkson, die het meest volwaardige persoon mag spelen - en dat is dan een bijrolletje. De haast onherkenbare Dennis Hopper verdient dan veel meer credits - net als Deborah Harry. Kudos voor wie haar herkend heeft. En dan ga ik me achteraf toch wat afvragen waarom ik de eerste woorden eigenlijk gebruikt heb - wat maakt dit drama dan mooi. Vooral de plaatjes van Cruz en Clarkson, is dan denk ik het eerlijke antwoord. De beslommeringen van Kingsley blijven te vlak, raken te weinig. Een visueel mooi drama is dan wellicht de betere aanhef.

Ingetogen romantisch drama waarin Cruz en Kingsley elkaar keihard binnendoen. De toon is luchtig en de setting zelfs een tikkeltje elitair, wat het geheel tot een gemakkelijk verteerbare middenklassefim maakt. Fijn voor tussendoor, dus.

Opgepast: we leven onze levens aan de hand van de verhalen die we onszelf vertellen. We zijn echter niet te herleiden tot wat we ons voorhouden te zijn – gelukkig maar. In casu: een man denkt dat hij principieel aan vrijheid moet vasthouden. Waarom? Omdat hij zich lang geleden in een huwelijk heeft vastgereden, en er met het vrijheidsbeginsel als excuus aan is kunnen ontsnappen. Dus verzint hij verhalen om die vrijheid te vrijwaren, geconstrueerd rondom zichzelf, zij het met geëxternaliseerde verantwoordelijkheid. In concreto: “de relatie had toch nooit kunnen blijven duren”. Bindingsangst als surrogaat voor acuut opgekomen verlatingsangst? Hij die beweert vrij te willen zijn, wil vooral niet gekwetst worden door een partij die hem kan verlaten? Zo werkt de liefde echter niet. Door een speling van het lot krijgt hij evenwel een tweede kans. En dan komen ze, eindelijk, de woorden. Altijd tijd, altijd nabijheid – ongeacht de staat van het lichaam. Nou, dàt is nog eens romantiek. Na anderhalf uur plaatsvervangende woede en frustratie, tranen in de ooghoeken. Liefde maakt een continu aftakelend heden dragelijk, dankzij het vooruitzicht van een wassende, harmonieuze toekomst? Romantiek dus, netjes gedoseerd, niet belegen. Dankzij Satie, Bach, en nou ja: ook Pärt. Met de grote P, die voortaan altijd aan Penélope zal doen denken? 3,25*