The Hudsucker Proxy (1994)

Ronduit kostelijke film waar ik bij uitkomst in 1994 wat van zag in een filmprogramma en toen afdeed als flauwe onzin en een ontstellend zacht ei genaamd Tim Robbins. Iets waar ik inmiddels dus wel anders over denk. Humoristisch wordt gebracht hoe de grote baas er eigenlijk wel klaar mee is, de zittende directie een ramp verwacht en met een bijzonder vies plannetje komt om de zaak op termijn naar zich toe te trekken. Slachtoffer lijkt de sullige Barnes te moeten worden maar dan komen ze bedrogen uit. Kleurrijke karakters en bijzondere dialogen trekken voorbij in een typisch Coen Brothers geheel en ik moet zeggen dat ik constant in een deuk van het lachen lig. Als er dan wel wat te merken valt is het de rol van Jason Leigh die net wat te overdreven en gemaakt overkomt. Ligt de rol haar niet? Mislukt het karakter simpelweg...? Lastig te zeggen. Ze herstelt zich wel wat naar het einde maar het algemene niveau wordt wel een beetje omlaag getrokken. Behalve dat is de soundtrack heerlijk, net als de algemene sfeer, bewijst Robbins zich andermaal als buitengewoon acteur en de film vermaakt over het algemeen meer dan. Eindresultaat: fijne film, echt erg leuk.

Heerlijk absurdistisch en over the top. Met meer dan een knipoog naar film noir en klassiekers als Citizen Kane. Drie lead acteurs die goed op dreef zijn. Maar vooral veel humor. ‘For the kids... you know’.

Ik moest de hele tijd denken aan Forrest Gump (1994) toen ik deze film uit hetzelfde jaar bekeek. Ook hier hebben we te maken met een "idioot" die op één of andere manier de mogelijkheden in de schoot geworpen krijgt om zijn invloed tegen beter weten in te laten gelden. Daar het bij Forrest wat uit de hand loopt met zijn travel around the world, krijgt Norville een multinational onder zijn benen geschoven. Het is een erg luchtige film dat met een serieus korreltje zout dient genomen te worden, want in werkelijkheid onmogelijk te realiseren. Was het maar zo simpel om ongestraft je eigen aandelen te doen kelderen om ze dan goedkoop terug te kopen ... Verder wat stereotiepe karakters die nog net binnen de lijnen kleuren, al vond ik Jennifer Jason Leigh met haar rol als reporter vrij irritant. Het is een film vol satire en eentje die ook door kinderen gesmaakt kan worden. Zeker wanneer Norville blijk geeft van zakelijk talent met de uitvinding van de Hoelahoep en de frisbee, hoewel dit in werkelijk totaal fout is. De hoelahoep was er al net na de Tweede Wereldoorlog en de frisbee was een uitvinding voortvloeiend van een gelijknamige bakker, eveneens net na WOII. Deze dichterlijke vrijheden vergeef ik de scenaristen nog wegens de bij momenten toch fijne sfeersetting en decor. Die klok bvb en die radertjes waren erg knap.