Brass Monkey (1948)

In tegenstelling tot bovenstaande plotomschrijving is het hoofdpersonage niet Carole Landis maar Carroll Levis (als zichzelf, presentator van een soort talentenjacht op de radio) die betrokken raakt bij de jacht op een Maltezer valk, ik bedoel een klein aapje van messing dat kennelijk zó veel waard is dat er mensenlevens bij inschieten. Probleem is dat Levis zelf zijn gebrek aan acteerervaring op geen enkele manier door welke vorm van charisma dan ook kan compenseren – zelfs Avril Angers als zijn leeghoofdige secretaresse die voor de komische noot moet zorgen speelt hem van het doek, en omdat de plot ook niet veel voorstelt krijgen de boeven bijna vrij spel. En dat zijn gelukkig niet de minsten, want Campbell Cotts, Herbert Lom en Edward Underdown vormen een aardige bende waarvan ik soms half-en-half hoopte dat ze die suffe Levis een loer zouden draaien.Tel daarbij op de aanwezigheid van Ernest Thesiger waarvan je nooit weet wat hij precies in zijn schild voert, Terry-Thomas die een liedje mag zingen en wat kolder met buitenlandse accenten voor de radiomicrofoon mag brengen, een hoofdschurk waarvan de identiteit me werkelijk verraste, en last but most certainly not least de wonderschone Carole Landis, en dan krijg je uiteindelijk een film die dankzij de "randzaken" nog best vermakelijk bleek. Maar wat Carroll Levis betreft ben ik blij dat zijn carrière op het witte doek tot twee titels beperkt is gebleven, en ik geloof niet dat ik naar The depraved (1957) op zoek moet gaan (ondanks die toch waarlijk aanlokkelijke titel).