The Ring (2002)

Doodeng vond ik 'm toen ik 'm voor het eerst zag. Naast horror zitten er bijna Jungiaanse archetypische angstbeelden in. Voor wie ze ziet en als zodanig ervaart. De sterkste vond ik nog het aangezicht van een hoge schuur, waarin dan een hoge plafondverdieping zit voor iets of iemand dat niet geacht werd/wordt om voet op aarde te zetten, geisoleerd moet worden. Van onderen af zie je niet wat er op die vliering zit, daarvoor moet je een ladder beklimmen. Beeld van een meid die uit de TV komt kruipen, doet denken aan Videodrome van Cronenberg: imaginair en realiteit lopen in elkaar over.

“I think before you die, you see the ring...” Blijft goed. Vooral het naargeestige sfeertje en de wat grauwe en donkere cinematografie kan ik wel waarderen. The Ring moet het vooral van de onderhuidse spanning hebben en regisseur Verbinski weet daar wel raadt mee. De speurtocht naar de herkomst van de videoband is interessant, en de film heeft met Naomi Watts een voortreffelijke hoofdrolspeelster. En dat zoontje van haar (Dorfman) is weer heerlijk creepy. Hetzelfde geldt voor de ijzersterke Daveigh Chase, die op ijzingwekkende manier gestalte geeft aan Samara. The Ring is een film die ook bij herziening onder je huid kruipt, om je daarna niet meer los te laten. Net zoals Samara wanneer je de verkeerde videoband bekijkt…

Een heel effectieve horrorfilm. Moderne horrorklassieker wordt er hier en daar gezegd, en daar ben ik het wel mee eens. The Ring ademt sfeer. Dat groenachtige kleurgebruik en de constante regenbuien zorgen voor een naargeestig gevoel. De echte horror uit zich hier niet via in your face jumpscares, maar veeleer door een onderhuids gevoel van creepiness. Die creepiness wordt uitmuntend gecreëerd door de eerder genoemde naargeestige sfeer, de af en toe zeer enge beelden (het meisje dat steeds dichter bij het televisiescherm komt en er uiteindelijk uit kruipt zal me heel lang bijblijven, maar ook de beelden van de videotape zelf zijn behoorlijk luguber) en de donkere locaties. Het eerste uur, wanneer je nog niet goed weet hoe het allemaal zit (hoewel je het complete plaatje nooit helemaal te weten komt) is het beste, maar in feite houdt de (onderhuidse) spanning niet op tot de aftiteling. Naomi Watts was ook weer sterk natuurlijk, wat een actrice. Het einde zelf vond ik een beetje abrupt, op zich is het wel duidelijk genoeg, maar veel info blijft toch onbekend en de verregaande implicaties van het einde weet de film niet echt over te brengen. Dat liet me dus niet volledig tevreden achter. Het is vooral wel fijn dat deze film stille momentjes durft te hebben. Lekker lange, trage spanningsopbouw, beelden van de creepy omgevingen, etc. Een horrorfilm hoeft niet altijd 'bezig' te zijn, enge situaties creëer je niet enkel door actie of jumpscares, en dat begrijpt Gore Verbinski hier goed. Jammer dat het einde niet iets sterker was.