Ma Loute (2016)

Weer zo'n "wtf heb ik net gezien?" film. Speelt zich af in de eerste jaren van de 20ste eeuw in de Slack baai, net ten noorden van Boulogne. Heerlijk absurdistische komedie (voor volwassenen) over het naast elkaar leven van een familie rijkaards waar inteelt een lange traditie is, en een familie kannibalistische mosselplukkers. Een Laurel & Hardy achtig duo onderzoekt een reeks verdwijningen in de baai, maar wees gerust, de karikatuur van al die maffe personages, de familie Van Peteghem voorop, staat centraal in de film. Voeg daar nog een al even vreemd romantisch accentje bij tussen de zoon (of is het nu een dochter?) Billie en de visserszoon "Ma Loute" en dan wordt het nog bizarder. Ben wel akkoord met McSavah : Binoche in een rol die helemaal niet bij haar past. Gelukkig is Luchini, die ik normaal vreselijk vind, dan weer wel beter dan ik van hem gewend ben. De attractie is vooral het schitterende ansichtkaart-decor van de baie de la Slack, dat optimaal gebruikt werd om al deze gekheid in te kaderen. Op het einde, met de vliegende commissaris vond ik het net iets te ver gaan. Het zal zeker niet ieders ding zijn, maar je kan er niet omheen dat Dumont een apart mini-universum weet te scheppen

Wat een gekke film, deze "Ma Loute" die in hoofdzaak een schets brengt van enerzijds een frivole, kinderlijke, oppervlakkige en hautaine bourgeoisie en anderzijds een brutaal, rauw en vooral choquerend gezin uit de arbeidersklasse. Ge kunt de film vergruizen en ge kunt ook wel aan één en ander plezier beleven, zoals aan de figuurtjes afzonderlijk : de suffende neef (of is het schoonbroer) Christian, die er een zelfgemaakt Engels op nahoudt, de gedweeë en weinig wetende vader, André (vertolkt door een moeilijk te herkennen Fabrice Luchini), de knullige moeder, Isabelle (vertolkt door ex-presidentverwante, Valerie Bruni Tedeschi, (al een tijdje geleden dat ik ze nog bezig zag maar nog steeds even talentrijk), of de hysterische zus, Aude, (Juliette Binoche) of inspecteur Machin (staat voor "dingske") die de logheid en de onbekwaamheid van het politie-apparaat symboliseert en ten slotte gaat zweven in zijn vermeend succes. Stoor u niet aan de overacting, want het zal in opdracht geweest zijn en Juliette Binoche heeft daar geen moeite mee. Vaak mooie beeldvorming, kleurrijk en een goede slotscene waarin het bonte gezelschap zich uitleeft en de onafwendbare scheiding tussen de twee klassen nog eens wordt gesuggereerd.

Na P'tit Quinquin is dit de tweede film van Bruno Dumont die ik bekijk en is voor mij weer een schot in de roos. Heerlijke arthousefilm met absurde situaties, slapstick en personages die soms lijken op personages uit schilderijen van Jeroen Bosch. De landschappen zijn prachtig en een verademing is in vergelijking met recente cinema dat men soms van uit vaste camerastandpunten shots neemt die meerdere seconden duren. Voor mij persoonlijk is dit een meesterwerk.