Stop-Loss (2008)

Wat gaat er met je gebeuren als je een dienstplicht weigert? Die antworrd krijg je op een rauwe wijze te zien in deze ijzersterke war-at-home film. Met een prachtige cast: Ryan Phillipe speelt de schitterende hoofdrol als soldaat King waar het allemaal om gaat. Hij is getraumatiseerd nadat hij in Irak per ongeluk een gezin om het leven heeft gebracht met een granaat en zijn maten op een gruwelijke wijze afgeslacht zien worden. Maar hij dacht de belofte te hebben om na de Stop Loss niet meer uitgezonden te worden, maar dat was dus een leugen, dus wat doe je dan? Vluchten maar, want het is of vechten of de bak in. Ook vond ik die bijrol van Channing Tatum ook schitterend. Vind dat toch ook een goed acteur worden. En zijn vriendin Michelle natuurlijk ook die King helpt met vluchten. En misschien is het wel stom om het zo te noemen maar vanaf dat moment krijgen we een soort van Road Movie en moest ik hier en daar toch wel een beetje aan Wim Wenders denken vanwege bepaalde plaatjes en sfeer. Het zal wel aan mij liggen. De sfeer zit er in ieder geval goed in en het verhaal is ook gewoon de realiteit. Meestal zijn dit soort onderwerpen in US-films niet serieus te nemen maar Stop Loss was daarintegen bloedserieus. Wat ook heel mooi en ontroerend was was het einde: King die bij de Mexicaanse grens staat en het er nu echt op neerkwam dat hij een harde keuze moest maken: of met een heel ander ID in Mexico onderduiken en dan ook alles (gezin etc) verliezen. Of gewoon maar overgeven en weer in dienst gaan. Zo zie je maar dat hij geen andere keuze kon maken en ging toch maar in dienst. Erg indrukwekkend. Zo krijgen we wel een hele goede les over de hypocrisie in Amerika dat daar toch wel heel erg is. Voor een moord in Amerika krijg je de electrice stoel maar ondertussen is het wel verplicht om in Irak of Afghanistan zoveel mogelijk moord en doodslag te plegen. Je zal zien dat het leven vooral daar hard en onmogelijk is.....als soldaat. 4,5*

Goede anti-oorlogsfilm waarin een aantal jonge Amerikaanse soldaten thuiskomen van een missie en moeten besluiten wat ze nu gaan doen. Het verhaal springt soms wat van de hak op de tak, maar de film kent wel een aantal goeie momenten (zoals wanneer Ryan Phillipe de gewonde soldaat in het ziekenhuis bezoekt). Niet bijzonder aangrijpend of emotioneel, maar wel onderhoudend en de jonge cast doet het goed.

Dat regiseusse Kimberly Peirce ook instaat is om goede films te maken (i.p.v. de flut remake van "Carrie"), bewijst ze met deze film. De film pakt je gelijk bij de strot en opent zeer fraai, indrukwekkend en aangrijpend met een scene van bijna 15 minuten. In die opening zit ook veel harde actie. Na die opening begint het verhaal pas eigenlijk echt en volgen we de soldaten (met name dan Ryan Phillippe) bij hun (tijdelijke) terugkomst in Amerika waarbij natuurlijk niet alles verloopt zoals verwacht/gehoopt en ook met de nodige teleurstellingen, frustraties en andere keuzes. Vanaf dat moment wordt het een echte "Drama" film maar wel een uitstekende (wel hier en daar wat cliché en soms ook wat langdradig). Het boeiende verhaal zit prima in elkaar en oogt ook zeer realistisch en de uitvoering is aardig gedaan. Dat laatste komt mede op conto van de indrukwekkende cast welke overtuigend speelt. Met name dan natuurlijk Ryan Phillippe en Channing Tatum (geweldig als hij compleet bezopen een hol zit te graven in de tuin). Er zitten overigens ook een paar aangrijpende momenten in deze film zoals het gedeelte bij het revalidatiecentrum van Amerikaanse soldaten waarvan de toekomst helemaal naar de kloten is. Maar ja dat is natuurlijk bij iedere oorlog het geval. Het einde was best goed maar ook wat voorspelbaar. P.S. die Abbie Cornish als "Michelle" mocht er wel wezen en ze speelde ook goed.