Akai Tenshi (1966)

Rauw oorlogsdrama over allerlei vormen van compassie, verpersoonlijkt in een mooie verpleegster die —omgeven door geamputeerde ledematen— niet te beroerd is om de miserie van gewonde soldaten op velerlei manieren te verlichten en en passant zelf verliefd wordt. Het ligt er hier en daar een beetje te dik op, maar effectief is dat wel als aanklacht tegen oorlogen. Het degelijke acteerwerk van Ayako Wakao in de titelrol doet de rest. Prima film.

Zuster Kersenbloesem tussen de soldaten. Dat klinkt een beetje dubieus, maar het is oprecht in een notedop de portee van de film: een hartstochtelijke liefdesgeschiedenis in een allesvernietigende oorlog. Heinz G. Konsalik op z’n Japans. De schildering van de hectische en barre omstandigheden in een veldhospitaal laat niets aan de verbeelding over, en de achterliggende boodschap - oorlog is een zinloze verschrikking, een aanslag op de menselijkheid – wordt er voor de zekerheid ook via zo'n beetje elke dialoog nog extra ingepeperd. De theatraal aangezette romance van de verpleegster en haar dokter wordt gaandeweg steeds potsierlijker, met als apotheose die laatste nacht, waarin het amputerende duo er in slaagt om de zaak weer aan te laten groeien. Wat liefde vermag. Sakura is de natte droom van elke soldaat, en daaruit volgt dat het woordje 'nee' geen onderdeel uitmaakt van haar vocabulaire. Dus als een armloze patiënt haar vraagt of hij haar intieme delen met de voeten mag bepotelen: nou, vooruit dan maar. ‘Sinds mijn armen geamputeerd zijn, heb ik heel veel gevoel ontwikkeld in mijn voeten’. Gekke film.

Een pareltje die vanaf minuut één onder mijn huid zat en daar wellicht nog een paar dagen zal sluimeren. Zeer confronterende anti-oorlogsfilm over de tweede Sino-Japanse Oorlog tussen 1937 en 1944. In veel films zag ik al amputaties passeren, denk maar aan de Saw-franchise, maar zelden was ik meer onder de indruk dan hier. Vermoedelijk omwille van de context en realiteit van het gebeuren. Ik heb al veel literatuur verslonden over de gruwelen uit WOI (Barbusse, Junger, Remarque, Barthas, Graves, …) en ik zag op de ziekenbedden telkens dezelfde gruwel terugkomen als hier. Gewonde soldaten worden beschouwd als objecten. Dokters zijn niets meer dan veredelde slagers. Noodgedwongen ook. Om gangreen en tetanus tegen te gaan en wegens onvoldoende bloed(transfusies) en (hygiënisch) materiaal dienen harde knopen doorgehakt te worden. Letterlijk soms. Daarnaast is er ook aandacht voor het imago van het land. Welk trauma zadel je een land op door zijn verminkte soldaten los te laten op de samenleving? Veeleer komen deze soldaten terecht in sanatoria tot het einde van hun dagen. Familie krijgt te horen dat hun partner of zoon eervol is gesneuveld op het slagveld. Confronterend is het contact met de man zonder armen waarbij hij niet langer in staat is te voorzien in zijn eigen seksuele behoeften. Schrijnend is de situatie in de eerste linie die is afgesloten van de rest en waarbij cholera is uitgebroken. En dat allemaal door de ogen van een plichtbewuste jonge verpleegster. IJzersterk! Dit wordt op een dag de volle 5,0*!