Objective, Burma! (1945)

Dit zou moeten een hulde geweest zijn aan de moed van de Amerikaanse soldaten, wat destijds een diplomatiek incident veroorzaakte tussen Amerikanen en Britten. De Britten waren naar verluidt razend omdat er nergens naar verwezen werd dat de Britten hier ook aan deze strijd hadden deelgenomen en ook zeer vele slachtoffers in hun rangen hadden.

De volgende stap in de oorlogsweek bracht deze relatief onbekende film die ik een tijdje terug via marktplaats had gescoord en vooral had aangeschaft vanwege de goede kritieken, mijn nieuwsgierigheid was dan ook groot. En Objective Burma gaat dan ook interessant van start met een introductie met authentieke beelden en bekende namen in de vorm van generaal Charles Wingate en Merrill's Marauders en legt daarmee een basis vergelijkbaar met Battleground uit '49. Een commandoraid wordt voorbereid en moet uitgevoerd worden door Captain Nelson en zijn mannen, het doel een belangrijke Japanse radarpost. De film kenmerkt zich in een mooie passende zwart wit stijl, een 18-jarige collega riep gisteren nog verbaasd uit waarom je in hemelsnaam een film in zwart wit ging zien, en vooral veel droge soldatenhumor. Het maakt het geheel aangenaam tot en met het vertrek aan aankomst waar het allemaal wat serieuzer wordt en de actie er voor '45 knap uitziet. Apart is het taaltje dat de Jappen zogenaamd spreken, Errol Flynn toch vaak van het iets minder serieuze werk zet met verve de rol van leider neer, zitten er knappe actie scènes in wordt de vlucht, ontbering en spanning in het verloop aardig neergezet. Ook zeker fraai is de opgebouwde spanning op het einde in het donker. Als ik dan een minpuntje zou moeten noemen betreft het tot op zekere hoogte de speelduur die aan de lange kant is en baat had gehad bij een iets compacter vorm. Desalniettemin verrast Objective Burma meer dan als een uitstekende en vermakelijke oorlogsfilm met een voor '45 toch wel erg fijne en vlotte stijl.