Blazing Saddles (1974)

Redelijke film waarin een klein stadje een nieuwe sherrif nodig heeft. Toch wel een geslaagde persiflage van de western. Meer dan genoeg leuke grappen (soms flink politiek incorrect) en ook een aantal geslaagde ideeën. Soms ligt het tempo wel wat te laag, maar deze film is dan ook al weer ruim 40 jaar oud.

Mel Brooks. Blazing Saddles had eigenlijk de film moeten zijn die me juist aan het lachen kon krijgen. Dat gebeurde helaas maar zelden, en dat ligt er vooral aan dat de cast die in deze film rondloopt niet over de vaardigheden en humor beschikt om de grappen goed af te leveren. Eigenlijk was het gewoon vervelend. Deze film haalt zijn kracht voornamelijk uit momenten die erg droog zijn en weinig bijdragen aan het verhaal. Die beelden zijn schaars, want als de film vaak een droog moment te pakken heeft, heeft het de neiging om er ontzettend lang omheen te cirkelen waardoor de grap na enige tijd compleet uitgewerkt is. Het acteerwerk is ook niet best binnen deze film, vooral namen zoals Gene Wilder vielen me ontzettend tegen. Misschien toch een wat on-and-off acteur geworden ondertussen, die in de films van Mel Brooks helaas niet veel kan doen behalve hysterisch grappen afleveren. Zo ernstig als in Young Frankenstein is het gelukkig niet, maar toch heb ik vanuit zijn kant geen enkele geslaagde grap kunnen opmerken. Ik vond het al bij al en matige film. Voor een soort parodiefilm nog altijd mooi versierd en groots opgezet, maar de decors dragen nauwelijks bij aan de film zelf. Het voelt erg aan als een nogal toneelachtige en klungelige film die veel juist wil doen maar zijn kracht enkel uit een bepaald aantal momenten kan halen. Er zitten zeker leukere stukjes bij, maar die worden overschreeuwt door de mindere grappen.